Το ευ διαλογίζεσθαι

Αναγνωρίζω ότι δεν είναι εύκολο να βάλει κανείς σε λέξεις την εμπειρία, αλλά θα το προσπαθήσω πιάνοντας το θέμα από διαφορετικές πλευρές. Για να δούμε λοιπόν μία πλευρά απόψε.

Συχνά νιώθω να πιέζω τον εαυτό μου ότι «πρέπει» να βρίσκομαι σε αρμονία με το σύμπαν ή σε ειρήνη. Είναι προφανώς κάποιος υποσυνείδητος μηχανισμός μου που τίθεται σε λειτουργία. Το αναγνωρίζω και, αντί να πιστέψω αυτά που μου λένε οι σκέψεις μου και να αρχίσω να αγχώνομαι και να πιέζομαι, απλά αφήνομαι να νιώσω πώς καταγράφεται η πίεση αυτή στο σώμα μου: αν κάτι σφίγγεται, αν κάτι αναστατώνεται. Τη νιώθω, χωρίς να έχω πρόθεση να την αλλάξω. Απλά την αγκαλιάζω. Και μετά αφήνω την προσοχή μου να συμπεριλάβει ολόκληρο το σώμα στη συνείδηση, απαλά, πολύ απαλά, όπως ακριβώς έγραψα στο σχόλιό μου. Σαν ένας γονιός που κρατά στην αγκαλιά του το 3χρονο παιδάκι του. Αντιλαμβάνομαι όλες τις αισθήσεις που συμβαίνουν στο σώμα μου αυτή τη στιγμή – κι αυτό γιατί είναι η επικέντρωση σε μία μόνο αίσθηση, σε ένα μόνο αίσθημα και η προσπάθεια να το ερμηνεύσουμε, να το χειριστούμε ή να το αποφύγουμε που δημιουργεί την αίσθηση του προσώπου και της αποκοπής από την απρόσωπη συνείδηση.

Είναι βέβαιο ότι, αν αντισταθώ στην πίεση, το μόνο που θα καταφέρω είναι να την κάνω πιο δυνατή. Απλά λοιπόν αποδέχομαι την πίεση σαν μία από τις πάμπολλες αισθήσεις που συμβαίνουν αυτή τη στιγμή.

Και ξέρετε τι συμβαίνει τότε; Είναι αστείο. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή αρχίζω να ΠΡΟΣΠΑΘΩ να νιώσω κάτι άλλο. Και τότε είναι που συνειδητοποιώ ότι κι αυτός είναι ένας μηχανισμός που προσπαθεί να αποκτήσει τον έλεγχο της εμπειρίας μου. Το «προσπαθώ» δεν είναι το ίδιο με το «είμαι» ή «νιώθω» κάτι άλλο. Το να είμαι κάτι άλλο δεν περιέχει καμιά απολύτως προσπάθεια: ΑΠΛΑ ΕΙΜΑΙ.

Και μόλις το αντιλαμβάνομαι, στρέφω ξανά την προσοχή στο σώμα μου, ώστε να συμπεριλάβει όλα όσα του συμβαίνουν, απαλά, πολύ απαλά. Και μετά, χαμηλόφωνα (το μυστικό είναι: χαμηλόφωνα) κάνω την ερώτηση: «ποιος είναι που έχει συνείδηση όλων αυτών που μου συμβαίνουν;». Δεν ξέρω γιατί, αλλά αυτή η ερώτηση έχει τρομερή δύναμη. Μόλις την κάνω, η προσοχή συγχωνεύεται με τη συνείδηση και αρχίζω να διευρύνομαι τόσο πολύ που νιώθω σα να χωράω το σύμπαν ολόκληρο.

Και μετά προσέχω πολύ. Προσέχω να μην κρατήσω καμία ανάμνηση αυτού που έγινε, να το αφήσω να φύγει, για να το ξαναβρώ έτσι φρέσκο, έτσι ατόφιο, έτσι καινούριο, κάθε φορά. Δεν είναι μέθοδος, δεν είναι φιλοσοφία, δεν είναι διδασκαλία ούτε πρέπει να γίνει ποτέ κάτι τέτοιο γιατί τότε απλούστατα δεν θα είναι αυτό που είναι: το ΕΙΝΑΙ το ίδιο…

Διαλογισμοί και άλλου είδους δράσεις

Η συνήθης άποψη για το διαλογισμό είναι ότι καθόμαστε κάπου ήσυχα και προσπαθούμε να αδειάσουμε το νου από σκέψεις, δημιουργώντας έτσι σιωπή και ηρεμία εντός.

Ας δούμε το θέμα πολύ απλά και χωρίς να υιοθετήσουμε καμία απολύτως φιλοσοφική, θρησκευτική ή πνευματική προσέγγιση. Ας δούμε πώς λειτουργεί ο μηχανισμός της σκέψης.

Αυτήν ακριβώς τη στιγμή, λοιπόν, ποιος είναι αυτός που σκέφτεται τις σκέψεις σου; Θα απαντήσεις «εγώ». Και θα σου πω ότι αν εσύ είσαι αυτός που σκέφτεται τις σκέψεις, τότε μπορείς και να τις σταματήσεις, έτσι απλά, για 20 δευτερόλεπτα ας πούμε και μετά να τις ξαναρχίσεις κατά βούληση, όπως ακριβώς περπατάς. Όταν περπατάς, μπορείς να σταματήσεις όποτε θέλεις κι όποτε θέλεις να ξαναξεκινήσεις. Αυτή είναι η φύση εκείνου που περπατά. Εάν λοιπόν είσαι εσύ εκείνος που σκέφτεται, σταμάτα τώρα αμέσως για 20 δευτερόλεπτα και ξαναξεκίνα.

Μα, θα μου πεις, είναι φορές που μπορώ να μην έχω σκέψεις. Και θα σου πω, σύμφωνοι, όμως είναι συμπτωματικό. Κανείς δεν μπορεί πραγματικά να επηρεάσει τις σκέψεις του. Και διάβαζα τις προάλλες για βουδιστές μοναχούς που κάθονταν μπροστά από ένα λευκό τοίχο επί 20 χρόνια προσπαθώντας να σταματήσουν εντελώς τις σκέψεις τους μόνο και μόνο για να συνειδητοποιήσουν ότι είναι αδύνατον.

Οι σκέψεις μας συμβαίνουν. Απλώς μερικές φορές μπορεί να είμαστε κουρασμένοι ή να έχουμε φυσική καταπόνηση, οπότε ο αριθμός των σκέψεων να μειώνεται γιατί έχει καταναλωθεί πολλή ενέργεια από το σώμα. Κι αν καθίσει κανείς να διαλογιστεί με την έννοια που ανέφερα στην αρχή, είναι τυχερός γιατί κάτω από αυτές τις συνθήκες του έρχονται λιγότερες σκέψεις. Τη στιγμή όμως που θα ανοίξει ξανά τα μάτια του, οι σκέψεις θα επιστρέψουν.

Είναι λοιπόν αδύνατο να σταματήσουμε τις σκέψεις μας οι οποίες έρχονται και φεύγουν συνέχεια. Το ίδιο συμβαίνει με τα συναισθήματα και τις αισθήσεις. Μπορούμε να ελέγξουμε εκ των προτέρων αν θα έρθει το τάδε συναίσθημα και με ποιο τρόπο; Όχι. Το ίδιο και με τις αισθήσεις του σώματος όπως το κρύο, η ζέστη, η υγρασία, κτλ. Εάν θεωρείς ότι εσύ είσαι αυτός που αντιλαμβάνεται τις αισθήσεις του σώματός σου, προσπάθησε να αλλάξεις αυτό που αντιλαμβάνεσαι τώρα, αυτή τη στιγμή (και δεν εννοώ να το αγνοήσεις, αυτό είναι εντελώς άλλο θέμα). Επομένως, οι σκέψεις, τα συναισθήματα και οι αισθήσεις είναι πράγματα που δεν παράγουμε εμείς οι ίδιοι ούτε και μπορούμε να ελέγξουμε. Δεν ξέρω τι θα σκέφτομαι σε 5 λεπτά από τώρα, δεν ξέρω πώς θα αισθάνομαι αύριο και δεν μπορώ να κάνω το σώμα μου να μην κρυώνει, να μην πεινάει κλπ με τη θέλησή μου.

Ας δούμε λοιπόν επιτέλους ποιος είναι αυτός που διαλογίζεται. Ετούτη εδώ τη στιγμή, έχεις επίγνωση των σκέψεών σου; Των συναισθημάτων σου; Των αισθήσεων που σε κατακλύζουν; Σίγουρα ναι. Εφόσον όμως μπορείς να τα δεις και να τα παρατηρήσεις, είναι αδύνατον να είσαι εσύ αυτά. Όμως αν δεν είσαι οι σκέψεις σου, τα συναισθήματα και οι αισθήσεις σου, ποιος είναι αυτός που κάθεται ήσυχα-ήσυχα στο μαξιλάρι και κάνει διαλογισμό; Πρέπει να υπάρχει κάτι άλλο που βλέπει και παρατηρεί, πρέπει να είσαι κάτι άλλο. Τι είναι αυτό, αλήθεια; Είναι ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ.

Κι αυτό ακριβώς είμαστε, καθαρή συνείδηση η οποία βρίσκεται κάτω και πίσω από κάθε σκέψη, συναίσθημα ή αίσθηση, πάντα μα πάντα, κάθε μα κάθε στιγμή. Τόσο πολύ που τείνουμε να μην της δίνουμε σημασία, γιατί απλούστατα είναι πάντα εκεί. Έχω ξαναγράψει σχετικά, σε παλιότερη ανάρτηση προσεγγίζοντας το θέμα από άλλη πλευρά: http://unseenchrislina.blogspot.com/2008/09/blog-post_11.html

Η συνείδηση είναι όπως το τοπίο.

Επομένως, αυτό που χρειάζεται κανείς για να βρει την ηρεμία, τη σιωπή και τη θεϊκή συχνότητα δεν είναι να απομονωθεί και να προσπαθήσει να αδειάσει το νου του. Επειδή όμως είναι ήδη μεγάλη η ανάρτηση, θα γράψω σε άλλη ανάρτηση τι είναι αυτό που χρειάζεται. Στο μεταξύ, όποιος θέλει, συζητάμε.

Ο κλόουν στον ουρανό

Κοίταξε έξω τον νυχτερινό ουρανό, τον γεμάτο αστέρια που λαμποκοπούν. Κοίτα ψηλά, είναι και κάποιος άλλος εκεί πέρα, πάνω από το κεφάλι σου, που τραγουδάει και χορεύει. Ανοίγει αργά τα μακριά χέρια του, όσο διάπλατα μπορείς να φανταστείς, και ανάβει ένα-ένα τα αστέρια. Και μετά χορεύει γύρω απ' το καθένα.

Άκου! Μπορείς να ακούσεις τη μελωδία που ακολουθεί ο χορός του; Έρχεται από κάπου πολύ πολύ μακριά, μέσα από το διάστημα. Είναι η μουσική που παράγουν οι πλανήτες καθώς κινούνται, μια μουσική που πρωτακούστηκε πριν καν γεννηθεί ο κόσμος. Ο κλόουν τραγουδάει μαζί με τη μελωδία, ένα τραγούδι τόσο γλυκό που ακόμα και η σιωπή αφουγκράζεται για να το ακούσει. Από τη σιωπή που ακούει γεννιέται ένα αστεράκι, ένα νέο αστέρι που λαμποκοπάει κι αστράφτει.

Αυτός ο κλόουν που χορεύει στον ουρανό είναι πολύ ξεχωριστός. Προσέχει τους πλανήτες, φροντίζει τα αστέρια, προστατεύει τον καυτό ήλιο και το ασημένιο φεγγάρι. Φροντίζει τους κομήτες, προσέχει τους μετεωρίτες, διατηρεί όλο το σύμπαν συμμαζεμένο και καθαρό έτσι ώστε κάθε βράδυ να λάμπει, να αστράφτει και να γυαλίζει - μόνο για σένα.

Συχνά ο κλόουν κάθεται και παρατηρεί τη Γη. Μερικές φορές χαμογελάει. Όταν ο κλόουν χαμογελάει, σκορπάει χρυσές ακτίνες γύρω του. Αλλά μερικές φορές η Γη τον στεναχωρεί και κλαίει. Τα δάκρυά του είναι σαν μαργαριτάρια, μεγάλα σαν φεγγάρια αλλά ελαφριά σαν μπαλόνια. Τότε είναι που πέφτουν οι σκιές. Η θλίψη και η χαρά εναλλάσσονται στη μεγάλη καρδιά του. Κι όταν απλώνει τα μακριά χέρια του, αγκαλιάζει ολόκληρο το σύμπαν.

Τώρα παίρνει στη χούφτα του μερικά λαμπερά αστεράκια και τα αφήνει να γλιστρήσουν μέσα από τα τεράστια δάχτυλά του. Μετά πιάνει έναν μεγάλο μετεωρίτη, τον ρίχνει στο στόμα του και τον βγάζει από το αυτί. Δες τα πουλιά που βγάζει από το μαγικό καπέλο του: ασημένια φεγγαροπούλια, χρυσά πουλιά του ήλιου, αστραφτερά πουλιά των αστεριών.

Μα η ώρα πέρασε κι ο κλόουν κουράστηκε. Οι κινήσεις του γίνονται αργές. Βγάζει τη μαύρη βελούδινη μπέρτα του με την πορτοκαλιά τρέσα. Η νύχτα του χαιδεύει απαλά τα μαλλιά. Γλιστράει αθόρυβα μέσα στο σκοτεινό σύμπαν, καθώς η νύχτα τον στηρίζει στα χέρια της. Μαύρα βελούδινα χέρια με μακριά, απαλά δάχτυλα. Χέρια με σχήμα αστεριών σαν τα δικά σου.

Καληνύχτα, όνειρα γλυκά...

Ένα ξανά

Είναι αρκετές μέρες που με διακατέχει η βεβαιότητα πως δεν υπάρχει τίποτε άλλο να πω ή να γράψω. Οι σκέψεις μου διαδέχονται η μία την άλλη με ταχύτητα φωτός και οι απόψεις μου συχνά μεταβάλλονται προτού καν προλάβω να ανοιγοκλείσω τα βλέφαρά μου. Τα όριά μου έχουν διασταλεί και περικλείουν με συμπάθεια ένα ασύγκριτα μεγαλύτερο τμήμα του κόσμου. Επιτέλους έγινα ανθρώπινη. Δεν με πειράζει να είμαι ευάλωτη, δεν με πειράζει να είμαι ένας μικρός, τόσος δα ανθρωπάκος. Αντέχω μάλιστα να πω ότι ο κόσμος είναι και καλός και κακός ή, ακόμη καλύτερα, να πω απλά ότι ο κόσμος είναι. Χωρίς κατηγορήματα και κατηγοριοποιήσεις και, κυρίως, χωρίς ψευδαισθητικούς ψυχαναγκασμούς.

Είμαι εγώ αλλά ταυτόχρονα δεν είμαι, είμαι η ζωή η ίδια, ένα ον λουσμένο ενέργεια και καμωμένο από ενέργεια το ίδιο, ένα ον ασύλληπτο, όμορφο, ακατανόητο που μπορεί να αγκαλιάσει όλο τον κόσμο σε μια έκρηξη σκέψεων, συναισθημάτων και ενστίκτων. Είμαι εγώ αλλά είμαι κι εσύ και όλος ο κόσμος. Κι αφού είμαι τα πάντα και μπορώ να το δω και μπορώ να δω ακόμη πως ο καθένας μας είναι τα πάντα, δεν έχω πια να πω τίποτα. Έχουν ειπωθεί όλα - κι αν δεν έχουν, θα ειπωθούν σίγουρα μέσα στα επόμενα χρόνια.

Ούτε έχω πια κανέναν λόγο να προσπαθώ να είμαι κάτι άλλο από τον πιο συνηθισμένο άνθρωπο του κόσμου που το πρωί αφήνει το παιδί του στο σχολείο, παίρνει το μετρό και πηγαίνει στη δουλειά του εκτελώντας έναν μικρό χορό που επαναλαμβάνεται κάθε μέρα. Μπορώ και μετράω τον χρόνο με τους μικρούς καθημερινούς μου χορούς ή με τις αγκαλιές και τα φιλιά των παιδιών μου, όμως μπορώ ταυτόχρονα και να γλιστρήσω μαζί του μέχρι την αιωνιότητα. Και ξέρω πως ένα βράδυ θα πέσω για ύπνο και θα ξυπνήσω κάπου αλλού, με μια άλλη συνείδηση, μια άλλη οντότητα, γεμάτη από φως…

Την αγάπη μου σε όλους, σας ευχαριστώ που με συντροφεύετε.