4 Μαρ 2009

Και μετά τι;

Και ύστερα έφυγαν τα χαμογελαστά πρόσωπα, έσπασε ο απόηχος από τα "συγχαρητήρια", συμμάζεψα την διογκωμένη αυτοπεποίθησή μου, αρνήθηκα τη μπίρα με τα άλλα μέλη του πάνελ και γύρισα τρέχοντας με τον άντρα μου σπίτι, κάνοντας μια στάση στη γιαγιά για να πάρουμε τα παιδιά. Και, μετά από τα φώτα και τα "μπράβο", η ίδια πεζή βραδινή ιεροτελεστία: μπάνιο τα παιδιά, γάλα, "άλλαξες πάνα τη μικρή;", καθαρές πιτζάμες, ένα παραμύθι. Ασθμαίνοντας όπως πάντα, χωρίς στάλα χρόνο να κατακαθίσουν λίγο τα γεγονότα. Ακόμη βλέπω στιγμιότυπα από την εκδήλωση στα όνειρά μου ή στο κενό ανάμεσα στα όνειρα, μεταξύ ύπνου και ξύπνιου.

Τελικά συνέβη στ' αλήθεια; Κατάφερα να μιλήσω χωρίς να διαβάζω από χαρτί, με δυνατή φωνή και με το μικρόφωνο (αυτή τη φορά) να μην παρουσιάζει προβλήματα; Και ποιοι ήταν όλοι αυτοί που ήρθαν και μου πρόσφεραν το χέρι τους σε χειραψία με λαμπερά χαμόγελα λέγοντας "ωραία τα είπατε"; Μου συστήθηκαν οι περισσότεροι μα δεν θυμάμαι ονόματα, ήταν κι η παραζάλη της στιγμής, κάποιοι μου πρόσφεραν βιβλία τους, άλλοι μου εκμυστηρεύθηκαν πως κι αυτοί έχουν κάνει μεταφράσεις αλλά "δυστυχώς έχουν εξαντληθεί οι εκδόσεις", ορισμένοι ζήτησαν το κείμενο της ομιλίας.

Πολλοί από τους φίλους μου δεν ήρθαν, οι περισσότεροι κρύφτηκαν πίσω από προφάσεις. Από τους συναδέλφους μου μετρημένοι στα δάχτυλα όσοι μου ευχήθηκαν έστω "καλή επιτυχία". Θα περίμενε κανείς να μείνει μια μικρή πικρία, όμως όχι, κι αυτή χάνεται, όπως ακριβώς οι στιγμές των συγχαρητηρίων. Διαλύονται όλα μέσα στην καθημερινότητα, όπου ξεθωριάζουν σιγά-σιγά. Ξεγλιστρούν από το πεδίο της εμπειρίας και μπαίνουν στο πεδίο της ανάμνησης που αναμιγνύεται μετά από λίγο με τη φαντασία, έτσι που να μην ξεχωρίζει κανείς τι είναι τι ακριβώς. Ευτυχώς που υπάρχουν οι φωτογραφίες να λειτουργούν ως υπενθύμιση για λίγο καιρό ακόμη…

6 σχόλια:

Spy είπε...

Mα, ξέρετε καλά νομιζω πως δεν πρέπει να στενοχωριέστε. Η αξία του έργου σας αποτυπώνεται στα πρόσωπα και στις σκέψεις των αναγνωστών των βιβλίων, όταν τα κλείνουν και κάθονται για δυο λεπτά με το κεφάλι προς τον ουρανό και τα μάτια κλειστά.
Δεν είστε εκεί για να το εισπράξετε, αλλά βαθιά μέσα σας το ξέρετε, δεν το ξέρετε;

Όλα τα άλλα είναι marketing. Επιτυχημένο ή χλαπάτσα, αλλά πάντως marketing...

:)

aufheber είπε...

Και μετά τι-ποτε (τι άραγε): η μετάφραση ξανά και ξανά, από εμπειρία σε λόγο και από λόγο σε εμπειρία. Η μετάφραση εξάλλου είναι ένα ανοικτό κείμενο - συχνά δε μεταξύ ομόγλωσσων (εδώ είναι και το πιο δύσκολο και συχνά ακατόρθωτο). Για όλα όσα γλυκόπικρα αναφέρεις - μα η μετάφραση είναι εξ αρχής το πρόβλημα. Μόνον στην απουσία των φίλων θα σταθώ και στην παράθεση της λέξης 'πρόφαση' - άσχημο πράγμα.

Την καλησπέρα μου

η Τοξότισσα είπε...

Γλυκιά μου Cleareaching, σε συγχαίρω και χαίρομαι μαζί σου. Χαίρομαι στις επιτυχίες σου. Χαίρομαι να σε διαβάζω, είτε σε δικά σου κείμενα, είτε σε μεταφράσεις.

Αν και ίσως έπρεπε να βάλω το σχόλιο στην προηγούμενη ανάρτηση- θα ήθελα να συμπληρώσω, πως ο ψυχικός-πνευματικός κόσμος του μεταφραστή καθρεπτίζεται και στις μεταφράσεις που κάνει σε λογοτεχνικά κείμενα -ειδικά όταν είναι έμπειρος-. Το πνεύμα του μεταφραστή είναι αυτό που λαμβάνει τα βαθύτερα νοήματα και που αφουγκράζεται τον "παλμό" του συγγραφέα...

Και εκεί θαρρώ πως είναι η ουσία του ζητήματος...

Η μετάφραση αναπόφευκτα χρωματίζεται από το πνεύμα του μεταφραστή...

άλλοτε ζωηρεύει τα πρωτότυπα χρώματα και άλλοτε τα θαμπώνει.

Άλλοτε δίνει μια λάμψη και μια ακτινοβολία που ίσως να μην υπήρχε καν στο πρωτότυπο και άλλοτε αφαιρεί την λάμψη που υπήρχε...

Μακάρι να ήμουν στην εκδήλωση να σε καμάρωνα κι από κοντά...

Cleareaching είπε...

Αγαπητέ Spy, έχετε δίκιο ασφαλώς. Ο μεταφραστής γίνεται κομμάτι του βιβλίου για τους λόγους που ανέφερα στην ομιλία μου και που υπογραμμίζει η Toxotis στο σχόλιό της. Καρπώνεται επομένως κι εκείνος δικαιωματικά τις στιγμές ευδαιμονίας ή άλλης ψυχικής έγερσης που χαρίζει το βιβλίο στους αναγνώστες. Προσωπικά χάρηκα εκείνο το βράδυ γιατί κέρδισα το στοίχημα με τον εαυτό μου (να μη διαβάσω το κείμενο, αλλά να κοιτάξω το ακροατήριο και απλά να πω ό,τι ήθελα να πω - μπορεί να μου ξέφυγαν ένα-δύο μικροπράγματα όμως κατάφερα να κρατήσω την ουσία και αυτό παρήγαγε χαρά και ικανοποίηση που είναι ακόμη ζωντανές μέσα μου).

Αγαπητέ μου aufheber, ξέρεις τι με ενοχλεί περισσότερο με το θέμα "πρόφαση"; Ο παράγοντας "χρόνος": αν γινόταν η εκδήλωση πριν από 10-12 χρόνια θα έρχονταν όλοι μου οι τότε συνάδελφοι (ακόμη και τώρα ήρθαν κάποιοι από τότε) και όλοι μου οι φίλοι. Κάτι όμως έγινε στο μεταξύ. Μας κατέβαλαν οι υποχρεώσεις; Γίναμε αδιάφοροι ο ένας για τις ανάγκες του άλλου; Δεν ξέρω. Όσο για τη μετάφραση μεταξύ ομογλώσσων, μάλλον για παράφραση και παρωδία πρόκειται...

Καλή μου Τοξότισσα, εξυπακούεται ότι δεν είχα την απαίτηση να έρθεις από τη Θεσσαλονίκη, αλίμονο. Νιώθω πάντα τη συμπαράστασή σου και σε ευχαριστώ που συνόψισες τόσο όμορφα την ουσία της ομιλίας μου.

aerosol είπε...

Θερμά συγχαρητήρια!

Cleareaching είπε...

Κι από μένα θερμά ευχαριστήρια!