3 Ιουλ 2009

Ασπίδες και άλλα τινά

Διαβάζω διάφορα ιατρικά βιβλία και κείμενα το τελευταίο διάστημα και συναντώ πολύ ενδιαφέροντα πράγματα είναι η αλήθεια. Θα θυμούνται σίγουρα η Ρούλα και η Βίκυ που συζητούσαμε παλιότερα για ασπίδες. Όχι εκείνες τις μεταλλικές - μεσαιωνικές ή άλλες, αλλά ασπίδες προστασίας από την "αρνητική ενέργεια" άλλων ανθρώπων. Λοιπόν, είχαμε εν μέρει δίκιο. Θέλω να πω ότι πράγματι όλοι μας έχουμε την ικανότητα να (συν)αισθανόμαστε όλους τους συνανθρώπους μας, χωρίς όμως αυτό να είναι κάτι μεταφυσικό ή ξεχωριστό. Απλώς όλοι έχουμε μέσα μας κατοπτρικούς ή κοινωνικούς νευρώνες (mirror neurons στα αγγλικά, όπου νευρώνας = η βασική μονάδα/κύτταρο του νευρικού συστήματος) οι οποίοι έχουν την ικανότητα να αντανακλούν τη συναισθηματική κατάσταση κάθε ατόμου γύρω μας. Δεν είναι κάτι που κάνουμε εμείς, ούτε και μπορούμε να το αποτρέψουμε.

Αυτό που μπορώ να κάνω όμως, αν δεν θέλω να σε νιώθω, είναι να βάλω ένα ψυχολογικό διαχωριστικό ανάμεσα σε μένα και σε σένα, να σε απομονώσω από μένα σαν κάτι ξέχωρο και ξένο. Μόνο που αυτό το διαχωριστικό δημιουργεί πολύ περισσότερο πόνο από την ενσυναίσθηση οποιασδήποτε ενόχλησης κομίζεις. Εάν προσπαθήσω να σε απομακρύνω, η ενσυναίσθηση της αρχικής ενόχλησης παραμένει (αφού δεν μπορώ να την αποτρέψω) και προσθέτω και τον πόνο που δημιουργεί το διαχωριστικό μου. Διπλασιάζω δηλαδή τον πόνο.

Η λογική μου λέει ότι, αν υπάρχει κάποιου είδους "αρνητική ενέργεια", αυτή είναι το διαχωριστικό που ασυνείδητα βάζω. Αυτό είναι που με κάνει να αισθάνομαι άσχημα. Γιατί αυτό που ασυνείδητα λέω κάθε φορά που βάζω ένα διαχωριστικό, κάθε φορά που σηκώνω ένα φράγμα ανάμεσα σε μένα και σε έναν άλλον άνθρωπο είναι ότι εγώ είμαι καλή ενώ αυτός δεν είναι. Εάν σου πω ότι εσύ δεν είσαι καλός ή τέλος πάντων εσύ δεν είσαι τόσο καλός όσο εγώ, αυτό τι είναι: θετική ή αρνητική ενέργεια; Προφανώς αρνητική. Η αρνητική λοιπόν ενέργεια εκπορεύεται από μέσα μου. Αλλά, όπως όλα τα άλλα που συμβαίνουν μέσα μου, ούτε αυτή είναι εγώ. Δεν είναι κάτι που κάνω εγώ με τη βούλησή μου, είναι κάτι που μου συμβαίνει.

Είναι μια αδιόρατη κίνηση μέσα στο νευρικό μου σύστημα που δεν έχει να κάνει με ενοχές ή με κάποια αίσθηση ηθικής (αυτά είναι ερμηνείες που προσθέτουμε μετά). Εάν δεν αντιληφθώ την κίνηση (που συνήθως δεν την αντιλαμβάνομαι) την ώρα που συμβαίνει, αρχίζω να έχω παράξενες ιδέες για σωστό και λάθος, ενοχές και μη, αρνητική και θετική ενέργεια. Μέχρι τώρα πίστευα ότι ζώντας έτσι με προστατεύω. Όμως αυτό ήταν ψέμα, ζώντας έτσι απλά συσσωρεύω μέσα μου άγχος και κούραση.

Αν όμως καθίσω, ήρεμα κι ευγενικά, και απλά επιτρέψω να απλωθεί μέσα στο σύστημά μου η αίσθηση της αρχικής ενσυναίσθησης με ό,τι αυτή κομίζει εκείνη τη στιγμή (ενόχληση, μια άβολη αίσθηση, ο,τιδήποτε), με έκπληξή μου θα δω ότι την επόμενη στιγμή η αίσθηση αυτή θα αντικατασταθεί με κάτι άλλο. Γίνομαι το δοχείο, όχι το περιεχόμενο, όπως ακριβώς ένα φλυτζάνι μπορεί να γεμίσει με τσάι, καφέ, γάλα κλπ. Είμαι το πιο όμορφο φλυτζάνι του κόσμου κι αυτή η ανάγκη να ζήσω τη στιγμή, να γεμίσω τώρα με τσάι μετά με καφέ κ.ο.κ. έρχεται φυσικά γιατί είναι φυσική. Ο μόνος τρόπος να την προσπεράσω είναι ο αφύσικος τρόπος του να υψώσω ένα διαχωριστικό, να θεωρήσω ότι είμαι το υποκείμενο όσων περιέχω και να θεωρήσω ολόκληρο τον υπόλοιπο κόσμο μια συλλογή αντικειμένων που μου ανήκει.

Πρόκειται για μια οπτική που έχει τις ρίζες της στην παιδική μας ηλικία. Όταν ήμασταν μωρά, φωνάζαμε ή κλαίγαμε όποτε χρειαζόμασταν κάτι. Ο εγκέφαλός μας αναγνώριζε πως όταν κλαίγαμε, ερχόταν η μαμά μας και ικανοποιούσε τις ανάγκες μας. Πως όταν χαμογελούσαμε, εισπράτταμε φιλάκι. Το μωρό νιώθει τον εαυτό του στο κέντρο του σύμπαντος και νιώθει ότι έχει τη δύναμη να κάνει τους άλλους να κινηθούν ανάλογα με τις ανάγκες και τα θέλω του. Πολλές από τις "διδαχές" της Νέας Εποχής προέρχονται απ' αυτό: η πίστη ότι "είμαι Θεός" ή "ό,τι μπορώ να κάνω τα πάντα". Και πολύς "θετικός διαλογισμός" ή "οραματισμός" είναι απλά βούληση που κινείται ανάλογα με το "τι θέλω για τη ζωή μου" και συνήθως απαιτεί την άσκηση μικρής βίας προς τους εαυτούς μας ή τους άλλους προκειμένου να δημιουργηθεί το αντικείμενο του οραματισμού. Είναι τελικά ένας πολύ ανώριμος τρόπος το να πιστεύουμε ότι το σύμπαν μας ανήκει.

Εν τέλει θα δούμε ότι δεν είναι πως το σύμπαν μου ανήκει αλλά πως, με κάθε ταπεινοφροσύνη, εγώ ανήκω στο σύμπαν. Δεν είναι ότι η ζωή μου ανήκει, αλλά ότι εγώ ανήκω στη ζωή.

8 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Μα τι λες Χριστίνα μου, δεν είναι η διαίσθηση χάρισμα που το έχουν λίγοι?
Δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο το να συναισθανόμαστε τους συνανθρώπους μας?
Ωιμέ
«Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς «διαισθήσεις».
«το χάρισμα αυτό» ήσαν μιά κάποια λύσις.»

Να με συγχωρείς κυρ Καβάφη μου για την αλλαγή
αλλά μια αδυναμία σου την έχω
………………………………

Κατά την άποψή μου Χριστινιώ η ενότητα δεν αναφέρεται στις προσωπικότητες αλλά στον, ας χρησιμοποιήσω αυτή την ορολογία, πραγματικό άνθρωπο, στο «κατ΄εικόνα και καθ΄ομοίωση» κατά την Παλαιά Διαθήκη. Οι προσωπικότητες δεν μπορούν και ούτε είναι σωστό να είναι ανοχύρωτες πόλεις αλλά ούτε και αποστειρωμένες, μια μέση κατάσταση είναι ότι πρέπει.

Βεβαίως στον αρμονικό άνθρωπο δεν τυχαίνουν δυσαρμονίες αλλά επίσης ο αρμονικός άνθρωπος δεν «υπάρχει», «είναι», δηλ. μιλάμε για κάτι απελευθερωμένο από τον τροχό των μετενσαρκώσεων (για όσους συντάσσονται με το δόγμα της μετενσάρκωσης).

Ναι, ναι ξέρω, υπάρχουν όντα που επιστρέφουν για να βοηθήσουν τους ανθρώπους που ακόμα βρίσκονται μέσα στην πλάνη άρα αφού με την θέλησή τους εισέρχονται στην υλική ζωή σημαίνει ότι δεν φέρουν ότι εμείς οι υπόλοιποι. Ναι, αλλά από την στιγμή που αποκτούν προσωπικότητα έχουν κι αυτοί τις δυσκολίες του.

Πάνω σε αυτό θα ήθελα να πω διάφορα μπας και διαβάσει κάποιος υποστηρικτής του new age, ταρακουνηθεί και πάψει να θεωρεί τον εαυτό του Βούδα που με την θέλησή του επέστρεψε για να δείξει στους υπόλοιπους το δρόμο αλλά ξέρω ότι δεν έχω αυτό το δικαίωμα και έτσι σταματώ εδώ.


Για να επιστρέψω στο θέμα και να κλείσω θα πω ότι
Είμαι υπέρ στο να τίθενται όρια διότι δεν ζούμε σε κοινωνία αγγέλων, δεν είμαι υπέρ στην υπερβολή που καταντάει έμμονη ιδέα ότι όλος ο κόσμος είναι αρνητικός προς εμάς και μας κατατρέχει και εμείς οι αρμονικοί που πρέπει να προστατευτούμε.


υ.γ. έχω την εντύπωση ότι στο δια ταύτα πάλι συμφωνούμε

Φιλιά
Ρούλα

Cleareaching είπε...

Προσωπικά, θα ήθελα πολύ Ρουλίτσα να πεις "διάφορα" για τη Νέα Εποχή γιατί έχω την εντύπωση πως όσο πιο πολλά λέμε τόσο μεγαλύτερες πιθανότητες δίνουμε σε κάποιους να... συνέλθουν. Κι εγώ άλλωστε ακολούθησα την ίδια πορεία. Φίλοι όπως ο άλληλος ή ο aerosol που συζητούσαμε παλιότερα σε άλλους χώρους μπορεί να πιστεύουν ότι τώρα συζητούν με διαφορετικό άτομο ή ότι το άτομό μου έχει πάθει κρίση... συνέπειας. Στην πραγματικότητα, απλά συνήλθα.

Τέλος πάντων, τίποτα απ' όσα γράφω εδώ δεν αναφέρεται στην προσωπικότητα. Γράφω για τη συνείδηση που είναι υποκείμενη της προσωπικότητας, για τη νοημοσύνη που περιέχει όχι μόνο την προσωπικότητα αλλά και ό,τι άλλο υπάρχει. Η προσωπικότητα δομείται στη βάση της μνήμης και στη βάση της φαντασίας γύρω από την προσπάθεια να μας προστατέψουμε (να προστατέψουμε την καρδιά μας, όπως έχω γράψει) κι αυτό ξεκινά από την παιδική μας ηλικία. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να διακρίνουμε την καθαρή συνείδηση από το να πάψουμε να μας προστατεύουμε και να πάψουμε να μας θεωρούμε ξέχωρους από τους άλλους ανθρώπους.

Μα θα μου πεις, είμαστε ξέχωροι. Θα συμφωνήσω πως, κατά κοινή εμπειρία, είμαστε. Αλλά να που όλο αυτό που περιγράφω είναι ένας τρόπος πέρα από την κοινή εμπειρία, ένας τρόπος που, ας πούμε, την παρακάμπτει. Και που σαφώς παραπέμπει στην κατάσταση των πρωτοπλάστων, όπως έχω ξαναγράψει.

Ωστόσο, ΤΙΠΟΤΕ ΑΠ' ΟΣΑ ΕΧΩ ΓΡΑΨΕΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΟ. Είναι απλά θέμα του πώς είναι οργανωμένος ο εγκέφαλός μας και πώς λειτουργεί - δηλ. καθαρά θέμα νευροφυσιολογίας. Θα αναφερθώ απλά, κατανοητά και λεπτομερώς σε αυτή την "ιατρική" συνιστώσα, σύντομα.

Πολλά φιλιά
Χ.

Ανώνυμος είπε...

Χριστινάκι δίκιο έχεις, μπορούμε να δώσουμε μεγαλύτερες πιθανότητες σε ανθρώπους να συνέλθουν, αλλά εγώ δεν έχω ελέγξει την προσωπικότητά μου σε βαθμό που να τους προστατεύει από την επέμβασή μου και στην ουσία από την στέρηση της ελευθερίας βούλησής τους άρα περιορίζω όσο μπορώ το λέγειν για να περιοριστεί και το πράττειν.

Το ένα που θα ήθελα να πω είναι πως μια διαφορά υπάρχει στο ότι δέχεσαι ότι υπάρχει καθαρή συνείδηση αλλά εγώ δεν το δέχομαι.

Και το άλλο είναι πως κατά την γνώμη μου όλες οι τεχνικές δεν κάνουν για όλους τους ανθρώπους, δεν είναι ασφαλές για όλους να πάψουν να θεωρούν ξέχωρο τον εαυτό τους από τον διπλανό. Θα πρέπει ο άνθρωπος να διαθέτει εξαιρετικά ισχυρή προσωπικότητα για να μην πέσει στον διχασμό.

Αυτά από πλευράς μεταφυσικής.

Όμως γνώσεις νευροφυσιολογίας δεν διαθέτω άρα θα περιμένω την αναφορά σου μπας και αντιληφθώ καλύτερα πως το εννοείς.

Να έχουμε μια όμορφη ημέρα
Ρούλα

libero είπε...

Τελευταία Cleareaching δεν μπορώ να σε καταλάβω...

Τι γίνεται στην περίπτωση που βάζω διαχωριστικό και λέω πως ο άλλος είναι καλλίτερος από μένα, εκπορεύεται θετική ενέργεια?
ή μήπως λέγοντας πως είμαι το καλλίτερο φλιτζάνι δεν με διαχωρίζει από τον άλλο ως καλλίτερο?

Δεν ξεχωρίζει το παραπάνω κείμενο ανθρώπους που είναι των διδαχών της "Νέας Εποχής", με αυτούς που παροτρύνει να είναι οι άνθρωποι?

Cleareaching είπε...

Σάμπως μπορώ να με καταλάβω εγώ βρε libero; Χα χα χα!

Όπως έγραφα στη Ρούλα, η θεώρηση αυτή (η οποία δεν είναι δική μου, να εξηγούμαστε*) είναι τόσο πρωτόγνωρη για μένα, τόσο διαφορετική που συχνά δεν μπορώ να την περιγράψω! Και να που μερικές φορές κάνω και λάθη, αλλά ευτυχώς υπάρχει ένας libero να τα ψαρεύει. Ας δούμε λοιπόν λίγο πιο προσεκτικά.

Για το πρώτο που θίγεις, το θέμα δεν είναι αν, υψώνοντας το διαχωριστικό, θα θεωρήσω τον άλλον καλύτερο ή χειρότερο από μένα - και τα δύο αντιπροσωπεύουν λανθασμένες θεωρήσεις. Το θέμα είναι ότι κατ' αρχήν υψώνω το διαχωριστικό. Παύω να βλέπω τον άλλον κι εμένα σαν απλά συμβάντα μέσα στη συνείδηση και κάνω τον εαυτό μου υποκείμενο και ο,τιδήποτε άλλο/οποιονδήποτε άλλον αντικείμενο έξω από τη δική μου εμπειρία.

Όμως να που η δική σου εμπειρία είναι κάτι που φέρω μέσα μου, αν δεν την εμποδίσω. Συμβαίνει μέσα μου, όπως ακριβώς οι δικές μου αντιδράσεις αντανακλώνται και καταγράφονται μέσα σου. Αν αφήναμε αυτό το επίπεδο ενσυναίσθησης να λειτουργήσει απρόσκοπτα και δεν εμποδίζαμε τις αισθήσεις/τα αισθήματα/τις σκέψεις να διαπεράσουν ολοκληρωτικά το σύστημά μας, δεν θα είχαμε ίσως τρόπο να ξεχωρίσουμε την εμπειρία τη δική μας από την εμπειρία του άλλου, υπό την έννοια ότι και οι δύο εμπειρίες θα καταλάμβαναν τον χώρο της συνείδησης (μας) εξίσου έντονα.

Όσο για το καλύτερο φλιτζάνι, εκεί είμαι 100% λάθος. Τέτοιου είδους ποιοτικές διακρίσεις είναι σε ευθεία αντιπαράθεση με το πνεύμα όσων υποστηρίζω στα γραπτά μου αλλά ας όψεται η ατέλεια της (συγ)γραφέως και κάποιοι βαθιά ριζωμένοι ψυχολογικοί μηχανισμοί της.

Χαίρομαι όμως αφάνταστα που το εντόπισες γιατί αυτό σημαίνει ότι εμβαθύνεις σε αυτό που προσπαθώ να περιγράψω και ειλικρινά μου δίνεις κουράγιο!

Στο επόμενο ποστ, να δω πότε θα προλάβω να το γράψω, σκοπεύω να περιγράψω το βιολογικό υπόβαθρο πίσω από αυτή τη θεώρηση και την άλλη, συνήθη μας θεώρηση του κόσμου.

Καλημέρα
Χ.

* Τόσο ο Eckhart Tolle και ο Krishnamurti όσο και άλλοι, όπως ο Florian Tathagata, έχουν μιλήσει διεξοδικά για το θέμα με τους όρους που προσπαθώ να αναλύσω εδώ.

η Τοξότισσα είπε...

Χμ...
Πολλά θέλω να πω, αλλά θα περιοριστώ σε δύο βασικά:
1on - οι ασπίδες είναι μεν μία συνειδητή αποκοπή της ενεργειακής ροής του ενός από αυτή του άλλου, αλλά, αν πιάσουμε π.χ. τη θεωρία του Ρώσου Βεριτσάργκιν, που επίσης δεν είναι μεταφυσικά, αλλά καθαρά ενεργειακής φύσης τότε,
α) με δεδομένο πως τα ενεργειακά παράσιτα "λερώνουν την ενέργεια όλων και
β) μεγάλη μερίδα ανθρώπων είναι έρμαιο των ¨παρασίτων αυτών", που πέρα από την θετική/ή αρνητική πλευρά της ενέργειας τους -δεν με νοι΄ζει να κρίνω- μου περνούν "σκουπίδια" και "προγράμματα" που κι εκείνοι κόλλησαν από αλλού... καλά είναι να κλείνω το ενεργειακό μου σύστημα σε κλειστό κύκλωμα για να μη σπαταλώ ενέργεια και να μη γεμίζω "τρύπες"...:)

γ) το μάτι, είναι επίσης ένας λόγος να κλείνω το σύστημα μου...

δ)εάν προσπαθώ συνειδητά να είμαι παρόν στη ζωή μου, δεν μπορώ να επιτρέπω στα "παράσιτα" να εισβάλουν και να με κινούν σαν μαριονέτα... Δυστυχώς, αλλά οι λιγότεροι συνειδητά ΔΕΝ επιτρέπουν σε παράσιτα να "ρουφούν" την ενέργεια τους...οπότε
ΔΕΝ ασπιδώνομαι για να μη συναισθανθώ τη λύπη ή την ανησυχία, την οργή ή την κατάθλιψη του συανανθρώπου μου, αλλά για να κρατώ εγώ τα ηνία της ενέργειας μου και όχι κάποια ενεργοπληροφοριακή παρασιτική μορφή -πες την καταναλωτική μανία, πες την υστρεία γρίπης των χοίρων, πες την οικονομική κρίση ή όπως αλλιώς θες...

Βέβαια η ασπίδωση στην προκειμένη δεν είναι "μεταφυσικής" καταγωγής, αλλά συνειδητός έλεγχος της ενεργειακής κατάστασης μου. Στο φινάλε ΕΙΜΑΙ ενέργεια και προσέχω για να έχω και να δίνω για να έχουμε....:)
Αφού στο κάτω κάτω ΟΛΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΝΑ...

Αν ήμασταν όλοι πλήρως συνειδητοί, δεν θα χρειαζόταν και η ασπίδωση σε κλειστό σύστημα,αφού τα παράσιτα θα "πέθαιναν" από ασιτεία,,, :)

Πάλι πολλά είπα κι έγω και ταξίδι μπροστά μου!

Φιλάκια φιλενάδες & λίμπερο!

Α, με την ευκαιρία ρίξτε μια ματιά στη συνέντευξη του James από τους WingMakers στο μπλογκ μου! Είναι πολύ ωραίος ο τύπος... πολύ μου αρέσει πως τα "χώνει" στους γκουρού και στους μάστερ... χιχιχι

Cleareaching είπε...

Τοξοτάκι μου, συγχώρεσέ με που δεν θα σου απαντήσω, δεν έχω χρόνο στη διάθεσή μου και σίγουρα δεν έχεις κι εσύ διαφορετικά δεν θα έπεφτες σε τέτοιες αντιφάσεις. Θα τη διαβάσω τη συνέντευξη, εννοείται, όπως πάντα παρακολουθώ όλα τα ποστ σου. Καλό ταξίδι, πολλά φιλιά!

Ανώνυμος είπε...

Γειά σου Βικούλα

άκου τι λέει...
εννοείται ότι διαβάζουμε το καταπληκτικό blog σου

Φιλιά
Ρούλα