3 Μαΐ 2008

Στο μάτι του κυκλώνα

Εικοσιτέσσερις ημέρες μετά τη γέννηση της κόρης μου και ζω έναν μικρό χαμό – γύρω μου στροβιλίζονται μπιμπερό, πάνες, βραστήρες και ένα ολόκληρο νοικοκυριό, ένας μεγαλύτερος γιος που ζηλεύει, ένας παππούς που λογίζεται κι αυτός για παιδί, η ανησυχία μου μην ξεχάσω πως είμαι επίσης σύζυγος και γυναίκα, φίλοι που λαχταρώ αλλά δεν μπορώ να δω, θέματα της δουλειάς μου, ιδέες που με επισκέπτονται ξαφνικά και γλιστρούν πίσω στη λήθη ανεκμετάλλευτες, χωρίς να καταγραφούν πουθενά.

Και μέσα σ' αυτόν τον κυκλώνα, με έκπληξή μου διαπιστώνω πως διατηρούμαι απίστευτα γαλήνια, σα να βρίσκομαι στο ατάραχο κέντρο του. Άραγε κατάφερα, μετά από τόσα χρόνια αναζήτησης, να κάνω πια ειρήνη με τον εαυτό μου και με τον κόσμο; Κι αν ναι, πώς οδηγήθηκα σ' αυτό το σημείο; Ήταν ίσως η εξάσκησή μου στην υπομονή το ατελείωτο, τελευταίο διάστημα. Ο Αγ. Φραγκίσκος της Ασσίζης, νομίζω, είχε πει πως “η ανταμοιβή για την υπομονή είναι η υπομονή”, ότι δηλαδή γίνεται κανείς υπομονετικός. Και ο Leo, ο ιδρυτής του ΕΜΙΝ, είχε πει πως “η υπομονή είναι η ανώτερη λέξη για την αγάπη”, να μπορείς δηλαδή να αντέχεις τον άλλον όπως είναι, αυτό είναι αγάπη, είχε πει.

Η υπομονή ήταν το πρώτο μαγικό παπούτσι που φόρεσα. Και το δεύτερο ήταν όλες αυτές οι ιδέες που εξέθεσα εδώ. Ήταν ιδέες που με λύτρωσαν και χρωστώ ένα μεγάλο ευχαριστώ στους συνομιλητές μου από το Esoterica που με βοήθησαν, μέσα από τον διάλογο μαζί τους, να τις διαμορφώσω. Με βάση αυτές τις ιδέες που ενσωματώθηκαν στα προσωπικά μου πιστεύω, δεν έχω πια κάποια αλήθεια να κυνηγήσω ούτε την ανάγκη να προβάλω ή να υποστηρίξω τις προσωπικές μου απόψεις, αφού ξέρω ότι ΟΛΟΙ κατέχουμε το σημαντικό κομμάτι της αλήθειας που μας αναλογεί και ότι κανενός η αλήθεια δεν είναι καλύτερη ή σπουδαιότερη απ' οποιουδήποτε άλλου για τη λειτουργία του κόσμου. Δεν έχω πια μάχες να δώσω, μπορώ να ακούσω γαλήνια οποιαδήποτε άποψη. Κι αν δεν συμφωνεί με το προσωπικό μου σύστημα αξιών, απλά χαμογελώ με τη διαφορετικότητα που κάνει πιο ενδιαφέροντα τον κόσμο του οποίου είμαι κομμάτι. Μπορώ πια να κοιτάξω πέρα από τις απόψεις, μπορώ να δω τον άνθρωπο που συνδιαλέγομαι.

Και διακατέχομαι από ένα γαλήνιο ΤΙΠΟΤΑ, από σιωπή. Ίσως να κατάφερα να συναντήσω τις δημιουργικές δυνάμεις του σύμπαντος που δρουν ακριβώς έτσι: σιωπηλά, ήσυχα, γαλήνια. Τότε γιατί εξακολουθείς να γράφεις; εύλογα θα αναρωτηθεί κανείς. Εξακολουθώ να γράφω επειδή κάποιος μπορεί να βρει στις ιδέες αυτές την ίδια γαλήνη και επειδή δεν έχω πάψει να θέλω να είμαι χρήσιμη. Εδώ που τα λέμε, δεν αποκλείεται εγώ να μην είμαι καθόλου χρήσιμη, οι ιδέες μου όμως να είναι.

Ψάχνοντας κάποτε για το νόημα του Ζεν και του Τάο, συνάντησα δύο κοάν:

Όταν η δύναμη δεν προβάλλεται, τότε είναι αληθινή.
Όταν η δύναμη επιδεικνύεται, τότε είναι μηδαμινή.
Η ύψιστη δύναμη είναι ήρεμη: δεν είναι ανάγκη να δράσει.
Μόνο η μικρή δύναμη συνεχώς ασχολείται και προσπαθεί.

Και:

Το Τάο διδάσκει την αβλάβεια. Έτσι, αυτός που το ακολουθεί δεν αγωνίζεται:
το έργο του είναι η ειρήνη.

Τα έχω αντιγράψει σε χίλια χαρτάκια, τα έχω βάλει στο ημερολόγιό μου, στο ψυγείο, στο γραφείο μου, δίπλα από το κρεβάτι μου. Και διαλογιζόμουν σ' αυτά. Θα προσπαθήσω, στη συνέχεια, να τα αναλύσω λίγο. Προσεχώς...

2 σχόλια:

άλληλος είπε...

Γειά σου Χριστίνα :)

Κάθε νέα σχέση δοκιμάζει τις ήδη υπάρχουσες. Το δίκτυο των σχέσεών μας δεν είναι ποτέ το ίδιο μετά την εγκαθίδρυση και ένταξή του σε αυτό μιας νέας σχέσης. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για τη γέννηση ενός παιδιού.

Για το "γαλήνιο τίποτα" αρχικά σκέφτηκα ότι δεν έχω τίποτα να σχολιάσω. Βλέποντας όμως πάλι τον τίτλο, θυμήθηκα ότι αυτό ακριβώς συμβαίνει στον μάτι του κυκλώνα. Γαλήνη, ησυχία ενώ γύρω από αυτό γίνεται ο χαμός.

Όσο για το γιατί γράφεις, πιθανολογώ ότι η εξήγηση που δίνεις (να φανείς χρήσιμη) ίσως δεν εξαντλεί το θέμα. Κρίνοντας εξ ιδίων τα αλλότρια το λέγω βέβαια και ενδεχομένως να πέφτω έξω.

ΧΡΙΣΤΙΝΑ Λ. είπε...

Για να απαντήσω στο σχόλιο του φίλου, βεβαίως, "παίζουν" πολλά σενάρια, όλα εξίσου πιθανά. Γράφω σίγουρα επειδή θέλω να είμαι χρήσιμη με κάποιον τρόπο. Ίσως όμως γράφω επίσης λόγω φιλαυτίας και ναρκισσισμού, επειδή δηλαδή είμαι ερωτευμένη με τις ιδέες μου και βρίσκω τον εαυτό μου τον καταλληλότερο γι' αυτές φορέα... Ποτέ δεν μπορεί να είναι κανείς απόλυτα σίγουρος για τα παιχνίδια που του παίζει το εγώ του. Ακόμη και γι' αυτήν την κατάσταση της γαλήνης, διατηρώ μέσα μου ένα σημείο εγρήγορσης: ίσως είναι το εγώ μου που φαντάζεται ότι ζει σε γαλήνη, γι' αυτό τελώ πάντα υπό παρατήρηση. Και ελπίζω ότι θα μπορέσω να διακρίνω τι πραγματικά συμβαίνει εγκαίρως, αν και το πιθανότερο είναι να πρόκειται για ένα συνονθύλευμα πραγμάτων. Σπάνια η πραγματικότητα είναι μονοσήμαντη... αλλά είναι κι αυτός ένας ακόμη λόγος να την αγαπάμε.
Αναρτήθηκε απ