Ένας τέλειος κόσμος

Αν απορρίψουμε λοιπόν την προσπάθεια να εξηγήσουμε το αίνιγμα του Θεού με ανθρώπινους όρους, δεν έχουμε κανέναν λόγο να δεχθούμε την ιδέα ότι μας έστειλε εδώ κάτω ένας αιμοδιψής θεός που διασκεδάζει με την άγνοιά μας ή ένας απελπισμένος θεός που θέλει να φωτίσει μέσα από μας τη δική του.

Θα δούμε έναν Θεό τέλειο, που αντανακλάται επ’ άπειρον στο δημιούργημά Του χωρίς να στριμώχνεται ψυχαναγκαστικά σε μια ερμηνεία η οποία προσλαμβάνει για τον εαυτό της πρόσθετη αξία έναντι οποιασδήποτε άλλης.

Και θα δούμε και τον εαυτό μας μέσα σε μια τέτοια δημιουργία χωρίς το στίγμα του Κάιν, ελεύθερες εικόνες ενός ελεύθερου Θεού, από την ουσία του Οποίου μπορούμε να κοινωνούμε συνεχώς.

Μια τέτοια θεώρηση μας επιτρέπει να απελευθερωθούμε από τα δεσμά της ατέρμονης αμφισημίας του εγώ, που βιώνει πόνο, αγνοώντας τι είναι. Και να έρθουμε σε επαφή με το βαθύτερο και ανώτερο μέρος του εαυτού, από το οποίο έπρεπε εξαρχής να παρορμούμαστε, ώστε να κάνουμε πραγματικότητα το «όλα είναι ένα».

Παιδιά ενός κατώτερου θεού;

Απαντήσεις, λοιπόν, σε τέτοια μεγάλα ζητήματα επιχείρησαν να δώσουν λίγο-πολύ όλες οι σχολές σκέψης, καθεμία με τον δικό της τρόπο. Δεν μπορώ σε καμία περίπτωση να ισχυριστώ ότι έχω μελετήσει όλες τις σχολές και ότι γνωρίζω όλες τις θεωρίες, ωστόσο, από τα όσα έχω δει, πιστεύω ότι είναι ασφαλές να θεωρήσουμε δύο βασικούς άξονες σκέψης:

- αυτόν που ισχυρίζεται ότι ο Θεός είναι τέλειος, ότι ο κόσμος είναι ένα τέλειο δημιούργημα και ο άνθρωπος η κορωνίδα της Δημιουργίας, και

- αυτόν που ισχυρίζεται ότι ο κόσμος μας είναι έκπτωτος, δημιούργημα ενός κατώτερου θεού και κατά συνέπεια βλέπει τον άνθρωπο ως τμήμα αυτού του έκπτωτου κόσμου, αναγνωρίζοντάς του ωστόσο τη διατήρηση της θεϊκής σπίθας μέσα του.

Το ποιόν άξονα υιοθετεί κανείς είναι θεμελιώδες για τη διαμόρφωση της άποψής του για το ο,τιδήποτε. Είναι σαφές, σε μένα τουλάχιστον, ότι ο δεύτερος άξονας σκέψης διαμορφώθηκε από την επιθυμία του ανθρώπου να κατανοήσει γιατί βιώνει αυτό που ο ίδιος αντιλαμβάνεται ως αδικία, ως έλλειψη αγάπης, συμπόνοιας, κτλ. Γιατί τέτοιου είδους αξίες να μην είναι έμφυτες στον άνθρωπο και να μην αποτελούν τη φυσική του έκφραση; Γιατί να επιτρέπεται να υπάρχει βία σε οποιαδήποτε μορφή; Τέτοιου είδους ερωτήματα βρίσκουν ικανοποιητική απάντηση σε μια θεώρηση όπως η δεύτερη. Είμαστε έκπτωτοι, έξω δηλ. από τον κύκλο της θεϊκής εκπόρευσης και δημιουργίας, γι’ αυτό και βιώνουμε όλα αυτά. Και συνεχίζουν οι σχολές διερωτώμενες «γιατί δημιούργησε ο Θεός τον κόσμο;» και απαντώντας «επειδή ένιωσε τη σφοδρή επιθυμία».

Οποιοσδήποτε έχει σκεφθεί λίγο βαθύτερα, έχει κατανοήσει ότι η επιθυμία είναι μια όψη της ανάγκης και ότι η ανάγκη είναι κάτι που δεν βιώνεται από ένα τέλειο ον. Αυτό φαίνεται σαν επαλήθευση του βασικού επιχειρήματος του δεύτερου άξονα σκέψης. Να που φαίνεται πως όντως ο Δημιουργός μας δεν είναι τέλειος, πως έχει ανάγκες, ίσως και ελαττώματα. Είναι ένα Ον εν εξελίξει. Και πώς εξελίσσει τον Εαυτό Του; Μα μέσα από το δημιούργημά Του, μέσα από μας, μέσα από τις δικές μας εμπειρίες και τη δική μας εξέλιξη.

Λογικό, έτσι; Όμως, δεν συνιστά παρέκταση, δεν συνιστά προβολή καθαρά ανθρώπινων χαρακτηριστικών σε ένα Ον που, εφόσον είναι άφατο και άρρητο, είναι και ακατανόητο για μας από ένα σημείο και μετά; …

Τι σημαίνει «προσωπική πίστη»;

Διανύουμε την εποχή της προσωπικής πίστης, θρησκείας ή αλήθειας, μια εποχή που ο σκεπτόμενος άνθρωπος είναι έτοιμος και ικανός να δημιουργήσει και να ζήσει μέσα στη δική του ερμηνεία του κόσμου, χωρίς δηλαδή να χρειάζεται να ασπαστεί κάποιο δόγμα, κάποια έτοιμη διδασκαλία ή θεωρία.

Είναι μια εποχή που λίγοι προέβλεψαν και ακόμη λιγότεροι είχαν την τόλμη να αποκαλύψουν, όμως μια εποχή σημαντική, όπου προσδιορίζοντας καθένας για τον εαυτό του τον κόσμο και τη θέση του σε αυτόν, διαστέλλει τα όρια του ο,τιδήποτε γνωρίζαμε.

Αναμφισβήτητα, είναι μια εποχή σκληρής δουλειάς. Όπως λέει ο Ken Wilber, ας μην προσδοκούμε τη νιρβάνα, αυτό που πραγματικά χρειάζεται είναι να έρχεται κανείς ξανά και ξανά, προκειμένου να δημιουργεί άκοπα τα νέα σύνορα της σκέψης, του κόσμου, της εξέλιξης.

Και μέσα σε αυτή τη χαρούμενη εργασία, σε αυτή τη σημαντική ευκαιρία, είναι απαραίτητο να έχει φτάσει μέσα του σε έναν προσδιορισμό της φύσης και της διάθεσης του σύμπαντος: εντέλει, ζούμε σε έναν έκπτωτο κόσμο ή ο Θεός «τα πάντα εν σοφία εποίησε»; Ο υλικός κόσμος είναι «κακός» και αντιδιαστέλλεται με κάποιον άλλον, «καλό»; Και μέσα σε αυτόν, εγώ εντέλει τι είμαι; Πνεύμα, ύλη, ψυχή; Και ποια η σχέση μου με τον Θεό; Είμαι κάτι ξένο ως προς Αυτόν, όπως η καρέκλα με τον ξυλουργό που την έφτιαξε, είμαι κάτι που μετέχει στην ουσία Του; Και πόσο από το τι είμαι μπορώ να γνωρίζω;…

Το σύμβολο της προσωπικής μου πίστης

ΠΙΣΤΕΥΩ σε έναν Θεό που αντανακλάται σε άπειρες αλήθειες, δεν σφετερίζεται για τον Εαυτό Του καμία, είναι τέλειος και δεν βιώνει καμία ανάγκη μέσα στην τελειότητά Του, συμπεριλαμβανομένης της ανάγκης να αποκτήσει ταυτότητα και άρα να στριμωχτεί σε μία αλήθεια.

Και σε έναν Κύριο που διαχέει την ύπαρξή Του παντού, διαπερνά και αγκαλιάζει ΤΑ ΠΑΝΤΑ.

Άπλετο φως που δεν δημιούργησε έκπτωτους κόσμους, αλλά τέλειες εικόνες Του παντού, σκορπίζοντας απλόχερα ομορφιά, έλεος, ευκαιρίες και αγάπη.

Και στο Πνεύμα που εμπνέει και γεννά θεωρίες, βεβαιότητες, αμφιβολίες, κοσμοθεάσεις και ερμηνείες του κόσμου, διακονώντας τες όλες και φυλάσσοντάς τες όλες μέσα στην Αγιότητά Του.

Σε μία αγία και συνεχή παρουσία που διαποτίζει και συνδέει ιδέες, φορείς, συνειδήσεις και μνήμες, ΟΜΟΛΟΓΩ μία ζωή με άπειρες αντανακλάσεις και προσδοκώ τη βίωση της ομολογίας μου στον μέλλοντα αιώνα.

Αμήν.