Πλατεία θεάτρου

Εδώ, στη γενέτειρα του είδους, εντείνονται οι προσπάθειες για την εξεύρεση του νέου, μεταμοντέρνου τύπου θεάτρου που θα συνιστά τον βέλτιστο συνδυασμό τραγωδίας, κωμωδίας, φάρσας και θεάτρου του παραλόγου, προκειμένου να κερδίσουμε στον διεθνή διαγωνισμό ταλέντων.

Τις τελευταίες μάλιστα ημέρες, τα ταλέντα που εκπροσωπούν τη χώρα μας έχουν επιδοθεί σε πυρετώδεις προετοιμασίες, καθώς πλησιάζει η καταληκτική ημερομηνία έως την οποία επαρκούν τα ταμειακά διαθέσιμα.

Φημολογείται ότι ο τίτλος του έργου, το οποίο μεταφράζεται ταυτόχρονα σε όλες τις ευρωπαϊκές – και όχι μόνο – γλώσσες, θα είναι: «Ο αφανισμός της Ελλάδας».

Κι ενώ, σύμφωνα με πληροφορίες, το κοινό έχει πια κουραστεί να παρακολουθεί τις συναφείς εξελίξεις, διατυπώνονται δειλές ελπίδες το έργο τουλάχιστον να είναι μονόπρακτο.-

Οι αγγλόφωνοι δείτε και το cleareaching.blogspot.com

Αυτοβελτίωση

- Μπορείς να μου εξηγήσεις κάτι;

- Αν ξέρω. Θα προσπαθήσω.

- Τι σημαίνει αυτοβελτίωση;

- Βελτίωση του εαυτού. Το να γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος.

- Α, δηλαδή είναι λάθος η λέξη. Και γιατί πρέπει να σου το κάνει κάποιος άλλος;

- Δεν πρέπει. Εσύ το κάνεις.

- Τι λες; Η αδερφή μου πηγαίνει σε μια συγκεκριμένη τύπισσα για να την… αυτοβελτιώσει.

- Για να τη βοηθήσει να το κάνει η ίδια για τον εαυτό της, εννοείται.

- Και ξαναλέω: γιατί δεν μπορεί να το κάνει μόνη της και πρέπει να πηγαίνει στην άλλη άκρη της Αθήνας για να της το κάνουν;

- Ε, υποτίθεται ότι αυτοί οι «δάσκαλοι» σου δείχνουν τρόπους και τεχνικές για να το κάνεις πιο εύκολα.

- Και πράγματι σου δείχνουν;

- Τι να σου πω τώρα… Βασικά, αυτό που κάνουν είναι να σε πείσουν ότι αν αυτοβελτιωθείς, θα βελτιωθεί και το υπόλοιπο σύμπαν μαζί με σένα. Οπότε, χωρίς καν να το καταλάβεις, έχεις ήδη βρεθεί να παίρνεις μέρος σε μια σταυροφορία (εσύ και όλοι οι άλλοι «μαθητές») για το καλό του σύμπαντος. Το ότι ψωνίζεσαι που εσύ κάνεις τόσο καλά πράγματα, ενώ ο υπόλοιπος κόσμος ας πούμε δεν κάνει, κι έτσι χάνεις εξαρχής τη μπάλα δεν τους απασχολεί ιδιαίτερα νομίζω…

- Τι να πω!


(Απόσπασμα από πραγματική συζήτηση με καλή μου φίλη)

Γνωριμίας συνέχεια

Κι έτσι πέρασε ένα διάστημα που το μόνο "εσωτερικό" που με απασχολούσε ήταν το ρέικι. Να όμως που με αφορμή τη δουλειά μου, βρέθηκα πάλι στους ίδιους χώρους. Μου ζήτησαν να αναλάβω την επιμέλεια των κειμένων ενός περιοδικού παρόμοιου προσανατολισμού, συγκεκριμένα του αμερικανικού What is Enlightenment?, στα ελληνικά. Ο Έλληνας εκδότης του περιοδικού διατηρούσε κι έναν άλλο χώρο, στον οποίο εφάρμοζε τη "ΘΕΠΑ" (θεραπεία πνευματικής απόκρισης), όπως την έχει ονομάσει, η οποία γίνεται με ένα εκκρεμές. Με αφορμή τη συγκεκριμένη θεραπεία, είχε δημιουργήσει μια ομάδα η οποία μαζευόταν κάθε εβδομάδα και μιλούσε για διάφορα ζητήματα. Αθώα ηλίθιοι (ή ηλιθιωδώς αθώοι) άνθρωποι κι αυτοί, όπως εμείς παλιότερα.

Κάπως έτσι την πάτησα (ναι, την ξαναπάτησα, αν είναι δυνατόν!) για δεύτερη φορά. Έμαθα τη ΘΕΠΑ, πήρα μέρος στις συναντήσεις και θα τα παρατούσα γιατί ο… ΘΕΠίτης ήταν απαράδεκτος, αν δεν εμφανιζόταν η Lesbia. Χου ιζ Lesbia; Μια Ισπανίδα "διδάσκαλος" που βρήκε στον ΘΕΠίτη την αδερφή ψυχή της και αποφάσισε να έρθει να διδάξει στην Ελλάδα. Στις εμφανίσεις της εκτελούσα χρέη διερμηνέα (αν μη τι άλλο, τουλάχιστον δεν έχω πληρώσει φράγκο για όλες αυτές τις αμφιβόλου δραστηριότητές μου, τέλος πάντων).

Αυτή λοιπόν η Lesbia ήρθε στην Ελλάδα λέγοντας ότι είναι ο νέος Βούδας. Ειδικότητά της ήταν οι "ψυχικές εγχειρήσεις" (το έχετε ξανακούσει ποτέ αυτό; Είδατε τι πράγματα μαθαίνετε κοντά μου; Όχι, για να μη λέτε!). Μας ξάπλωνε όλους έναν-έναν σε ένα τραπέζι και με λεπτούς ("ενεργειακούς" πάντα) χειρισμούς σκότωνε – λέει - το εγώ μας. Διότι αυτό ήταν το ζητούμενο. Το ζητούμενο ήταν να απελευθερωθεί το πνευματικό ον μέσα μας και ο μόνος τρόπος να γίνει αυτό, όπως έλεγε, ήταν να σκοτωθεί το εγώ. Εντάξει, παραδέχομαι ότι είχε πληθωρική παρουσία και τη δύναμη να γοητεύει τα πλήθη, αλλά στο τέλος ήταν ο ίδιος ο ΘΕΠίτης που την απέπεμψε.

Κάπου εκεί τους παράτησα όλους και όλα μαζί – ενόσω έκαναν προετοιμασίες για να αναληφθούν ομαδικά το 2012. Ο ΘΕΠίτης είναι γνωστός, εμφανίζεται και στις Πύλες του Ανεξήγητου του Χαρδαβέλλα ή άλλες παρόμοιες εκπομπές καμιά φορά – νομίζω πως έχω δώσει αρκετά στοιχεία για να βρει κανείς σχετικά εύκολα την ταυτότητά του, αν τον ενδιαφέρει.

Κάπου εκεί επίσης, βρήκα ανορθολογικό ολόκληρο το πακέτο: την ιδέα των μετενσαρκώσεων (διάσημων και μη), την ιδέα του κάρμα, την ιδέα της παντοδυναμίας του ανθρώπου μέσα στο σύμπαν, την ιδέα της ενεργειακής θεραπευτικής. Ήταν η εποχή που άρχισα να διαβάζω Κεν Γουίλμπερ και οι ιδέες του περί αλήθειας πραγματικά μου άνοιξαν τα μάτια. Στην ετικέτα "προσωπική αλήθεια" υπάρχει μια συλλογή κειμένων με βάση αυτές τις ιδέες. Στη συνέχεια με απασχόλησε το θέμα του κατά πόσον μπορεί ή πρέπει κανείς να επιδιώκει να σκοτώσει το εγώ του και η σχετική πραγματεία μου για το αναπόφευκτο της προσωπικότητας περιλαμβάνεται στην ετικέτα "νους" κατά κύριο λόγο. Ακολούθησαν άλλα θέματα, όπως ξέρετε, με κυρίαρχες τις ιδέες του Φλόριαν Ταθαγκάτα για το εδώ και τώρα και τη συνείδηση.

Στο μεταξύ, ήρθε η Μαρίζα. Αυτό το παιδί ήταν διπλή ευλογία για μένα, γιατί μου έδωσε το χρόνο (κλινήρης καθ' όλη την εγκυμοσύνη γαρ) να σκεφτώ, να διαβάσω, να αξιολογήσω, να καταλάβω. Η γέννησή της έφερε την κατάρρευση της υγείας μου (οι εγκυμοσύνες επισπεύδουν την εκδήλωση της σκλήρυνσης κατά πλάκας), άλλη μια ευλογία, τρεις το σύνολο, γιατί μπήκα (αυτή τη φορά στα σοβαρά) στη διαδικασία να καταλάβω τι μου συμβαίνει. Να διαβάσω για τον εγκέφαλο, το νευρικό σύστημα και πώς αυτά λειτουργούν. Να γνωρίσω στο πετσί μου τι σημαίνει φόβος, να αντιμετωπίσω το ενδεχόμενο ακόμα και του θανάτου. Να τα βλέπω όλα αυτά σαν κάτι το ορατό και το πολύ πιθανό και να μη θεωρώ τίποτε πια δεδομένο. Ούτε καν το ότι μπορώ να βάλω το ένα πόδι μπροστά από το άλλο και να περπατήσω. Και, το κυριότερο: να μπορέσω, επιτέλους, να αρχίσω να με αγαπώ.

Αυτά μέχρι σήμερα, εν περιλήψει…

Του νόου ας μπέτε...

Ή για να γνωριστούμε καλύτερα. Μια φορά κι έναν καιρό λοιπόν ήταν μια κοπέλα, γύρω στα 18. Από μια φίλη της γνώρισε μια διδασκαλία γύρω από την οποία είχαν συσπειρωθεί ανά τον κόσμο διάφορες ομάδες ανθρώπων – μία από αυτές και στην Ελλάδα. Ήταν μια όμορφη διδασκαλία, απλή, ευγενική, και έδινε μια φρέσκια και διαφορετική οπτική του κόσμου: http://www.emin.org/

Φυσικά, όπου εμπλέκεται ο ανθρώπινος παράγοντας, αρχίζουν οι ιδέες και παθαίνουν μετάλλαξη, γιατί άλλο η ιδέα, άλλο η εφαρμογή της. Σούρνονται άλλωστε και σοβαρές αρρώστιες εδώ κάτω: το να ψωνιστεί κανείς ότι κάτι είναι, για παράδειγμα, ή η άλλη, που για μένα είναι χειρότερη, το να πάψει κανείς να βλέπει την πραγματικότητα και να κατοικεί σε φανταστικούς κόσμους. Κάπως έτσι το οδοιπορικό της κοπέλας της ιστορίας μας στο ΕΜΙΝ τελείωσε μετά από 9 χρόνια.

Ήταν και που στο μεταξύ είχε γνωρίσει αυτόν που θα γινόταν άντρας της αργότερα και του οποίου δεν του άρεσαν το ΕΜΙΝ και τα παρόμοια. Δεν τα πολυκαταλάβαινε κι έτσι της έδωσε το τελεσίγραφο: ή αυτά ή εγώ. Ερωτευμένη σφοδρά η κοπέλα (ακόμα και σήμερα εδώ που τα λέμε), διάλεξε εκείνον. Κι έτσι πέρασαν ένα-δυο χρόνια χωρίς φιλοσοφικές αναζητήσεις και "εσωτερικές" δραστηριότητες. Στο μεταξύ, οι νέοι της ιστορίας μας παντρεύτηκαν. Αλλά δεν έζησαν χάπιλι έβερ άφτερ. Γιατί μόλις τρεις μήνες μετά το γάμο, μια ωραία πρωΐα έπεσε εντελώς ξαφνικά το βλέφαρο στο ένα μάτι της κοπέλας. Μέσα σε μια εβδομάδα βρέθηκε από τον οφθαλμίατρο στον νευρολόγο και από τον νευρολόγο στο νοσοκομείο να υποβάλλεται σε χιλιάδες εξετάσεις – όχι όλες ευχάριστες - για να φύγει τελικά χωρίς διάγνωση.

Αυτά πριν δέκα χρόνια. Τότε ήταν που η φθαρτότητά μου μού πρωτοχτύπησε την πόρτα. Και τότε ήταν που πρωτογνώρισα το ρέικι – από την ίδια φίλη που μου είχε γνωρίσει το ΕΜΙΝ και η οποία είναι στην παρέα του μπλογκ. Πρόκειται για τη Λίλλιαν που γράφει ως S. Επίσης τότε ήταν που άρχισα να διαβάζω αυτά που διαβάζουν οι πολλοί: "το σύμπαν είναι δικό σου", "είσαι θεός", "μπορείς να έλξεις αυτό που θέλεις" κλπ. ανακατεμένα με μπόλικες δόσεις μετενσάρκωσης και γενικά προσπαθειών να εξηγήσω τι (μου) συμβαίνει και γιατί. Τότε ήταν που ασχολήθηκα και με το διαλογισμό και τον οραματισμό, που έβαζα κι έβγαζα ενεργειακές ασπίδες, ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς.

Κάπου εκεί ή λίγο αργότερα μία άλλη φίλη με έφερε σε επαφή με έναν τύπο από το Τάγμα του Κρίνου και του Αετού. Δεν πρόκειται για μασονικό τάγμα, αλλά – απ' όσο έχω μπορέσει να καταλάβω – η οργάνωσή του ήταν παρόμοια. Τέλος πάντων, αυτός ο τύπος είχε πάρει κάποιες από τις διδασκαλίες του τάγματος και τις είχε ερμηνεύσει με τον δικό του τρόπο. Και στην καρδιά της δικής του διδαχής ήταν ότι μπορεί ο καθένας να επικοινωνήσει (κυριολεκτικά) με το θείο. Μας έδινε λοιπόν έναν τρόπο "να ανοίγουμε κανάλι" για επικοινωνία χωρίς παρεμβολές από τον "άλλον" (τον εξαποδώ) και μετά να γράφουμε ό,τι "ακούγαμε" (κάτι σαν τσάνελινγκ), μας πήγαινε σε συγκεκριμένους παπάδες υποψιασμένους για τα ενεργειακά, σε ενεργειακά φορτισμένους χώρες αλλά και, γενικά, μας πήγαινε… καρότσι.

Μας είχε παραμυθιάσει κανονικά άλλωστε, έχοντας πάρει ο ίδιος επικοινωνίες για τον καθέναν από μας στις οποίες φαινόταν η "πραγματική μας ταυτότητα". Εγώ ας πούμε ήμουν η Ιωάννα της Λωρραίνης (τρομάρα μου). Φτιάξαμε λοιπόν μια δική μας ομάδα, κατά το μεγαλύτερο μέρος αποτελούμενη από δικούς μας φίλους (λέω "μας" γιατί στο μεταξύ και ο άντρας μου – ακτίνα άλλωστε του ίδιου του Ιησού, όπως μας είπε ο "αρχηγός" - είχε αρχίσει να εμπλέκεται σε αυτά που κάποτε δεν πολυκαταλάβαινε) και σαν ηλίθιοι κάναμε ό,τι μας έλεγε αυτός ο "αρχηγός". Ηλίθιοι μεν, αγνοί δε. Δεν ξέρω πώς αλλιώς να το εκφράσω, αλλά πραγματικά ήμασταν αθώοι μέσα σε όλο αυτό. Και δεν θα' ταν κακό – κανέναν δεν πειράζαμε εξ άλλου – αν μετά από κάμποσο διάστημα δεν έμπαιναν στη μέση άλλα. Τι άλλα; Θα σας πω.

Ένα απόγευμα ο "αρχηγός" μας ξεφούρνισε ότι ήταν η ενσάρκωση ενός πεντάκτινου αστέρα που έρχεται στη γη κάθε δεν θυμάμαι πόσα χιλιάδες χρόνια και ότι τώρα πρέπει να βρει το "πολικό" του για να εκπληρώσει την αποστολή του. Ο άνθρωπος ήταν ήδη παντρεμένος με δύο παιδιά, αλλά είχαν τσιμπήσει δύο άλλες από την ομάδα (η οποία είχε στο μεταξύ διευρυνθεί κατά πολύ) και του την πέφτανε κανονικά και δεν ήξερε ο χριστιανός ποια να πρωτοδιαλέξει. Έπρεπε λοιπόν να τις δοκιμάσει και τις δύο (συν τη σύζυγο) για να δει "πού θα σταθεροποιηθεί" το πολικό του.

Εντάξει, είπαμε ήμασταν ηλίθιοι και καταπίναμε πολλά, αλλά αυτό παραπήγαινε. Κάπου εκεί λοιπόν γράφτηκε ο επίλογος της συγκεκριμένης ιστορίας, μόνο που στον απόηχό της, για τα περισσότερα μέλη της ομάδας, έμεινε μια πληγή. Ακριβώς επειδή ήμασταν αθώοι μέσα σε όλο αυτό και αισθανθήκαμε τελικά προδομένοι.

Αυτή είναι η φαρμακερή ομάδα Νο1 που ανέφερα σε κάποια ανάρτηση πρόσφατα. Ο "αρχηγός" εξακολουθεί τη δραστηριότητά του κάπου στην Ελευσίνα, όπου με βιτρίνα το ψυχιατρείο της γυναίκας του δρα ανενόχλητος, "επικοινωνώντας" ακατάπαυστα με το "θείο" και χρεώνοντας 50 ευρουλάκια την επικοινωνία…

Αλλά σαν πολλά έγραψα μέχρι τώρα, η συνέχεια λοιπόν προσεχώς. Στο μεταξύ, όποιος άλλος θέλει να μοιραστεί την προσωπική του πορεία με τους υπόλοιπους, θα χαρώ προσωπικά πάρα πολύ να διαβάσω την ιστορία του/της…

Θρησκείες και Δυτικός πολιτισμός

Φυσικά, δεν μπορώ να μην αρχίσω με τον Χριστιανισμό. Νομίζω ότι ο Χριστιανισμός μέσα στον Δυτικό πολιτισμό αποτελεί παράδοξο, εξαιτίας βασικά της νουθεσίας "όποιος έχει δύο χιτώνες, να δώσει τον ένα στον αδελφό του". Όταν μια κοινωνία είναι καταναλωτική και έχει σαν στόχο την αποθησαύριση αγαθών, οποιαδήποτε παρόμοια νουθεσία πάει εξ ορισμού περίπατο. Τι είμαστε λοιπόν τελικά, χαρούμενοι Χριστιανοί ή χαρούμενοι καταναλωτές; Στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων, της εκκλησίας ως Α.Ε. συμπεριλαμβανομένης, σίγουρα το δεύτερο.

Κι ίσως επειδή υποσυνείδητα διαισθάνεται το παράδοξο, ο Δυτικός κόσμος τις τελευταίες δεκαετίες στράφηκε ανατολικά, αλλά όχι στην εγγύς Ανατολή (αφού μουσουλμανισμός και πολιτισμός δεν θεωρείται ότι συνάδουν), στην άπω. Έτσι έγιναν της μόδας έννοιες όπως το κάρμα, η μετενσάρκωση, οι "ενέργειες" κ.τ.ό., εκδρομές σε ινδικά άσραμ για διαλογισμό και ψώνια, power yoga στα γυμναστήρια και πάει λέγοντας. Με το να γίνουν της μόδας, αυτόματα μετατράπηκαν και αυτές σε καταναλωτικό αγαθό και η ουσία τους χάθηκε.

Πόσοι γνωρίζουν, για παράδειγμα, ότι το κάρμα, η μετενσάρκωση κλπ. είναι έννοιες του ινδουϊσμού και ότι ο βουδισμός δεν δέχεται καν την ύπαρξη της ψυχής; Σίγουρα πολύ λίγοι. Και πώς να το γνωρίζουν αφού μπήκαν όλα μαζί στο μπλέντερ και αποχυμώθηκαν ώστε να γίνουν εύπεπτα για τα αμάθητα δυτικά στομάχια; Μπορούμε πλέον να τα βρούμε και σε τιμή ευκαιρίας (εκπτώσεις γαρ): με έναν βούδα δώρο το αρωματικό στικ. Βοήθειά μας.

Deja vu

Δεν αντέχω πια να το βλέπω να συμβαίνει. Είναι για μένα deja vu.

Η αρχή του κακού είναι συνήθως η ίδια για όλους: ανιχνεύεται σε μια ανάγκη, μια έλλειψη, κάτι το ανικανοποίητο μέσα μας. Ανιχνεύεται σε μια ζωή που δεν μας χωράει. Και δεν μας χωράει επειδή δεν την κοιτάζουμε στα μάτια. Επειδή άλλο έχουμε κι άλλο πιστεύουμε ότι θέλουμε. Επειδή θεωρούμε τις ευλογίες μας δεδομένες και θέλουμε πάντα κάτι παραπάνω, αντί να καθίσουμε να τις μετρήσουμε και να νιώσουμε ευγνωμοσύνη. Κι εκεί ακριβώς, σ’ αυτό μας το ανικανοποίητο, σ’ αυτό μας το έλλειμμα είναι που πατούν οι επιτήδειοι. Κι αρχίζει η εκμετάλλευση με μέσο την «πνευματικότητα».

Και ξαφνικά συναντάς κάποιον που σου λέει: είδα μέσα σου, είδα το είναι σου και ξέρεις τι; Είσαι αυτό το εξαιρετικό ή εκείνο το εξαιρετικό: η μετενσάρκωση της Ζαν ντ’ Αρκ, ας πούμε, ή κομμάτι από τη θηλυκή έκφραση της ακτίνας του αρχάγγελου Γαβριήλ. Σου δίνουν κι ένα «εσωτερικό» όνομα, «Ιωάννα» ή «Galactica», και ξέρεις τι γίνεται τότε; Αρχίζει το εγώ σου και φουσκώνει, φουσκώνει, φουσκώνει, και το έλλειμμα εξαφανίζεται από το οπτικό σου πεδίο γιατί ξαφνικά είσαι κάτι το ιδιαίτερο, κάτι το μοναδικό, είσαι επιτέλους κάτι.

Κι ο κάποιος που σου έχει δώσει το όνομα συνεχίζει. Σου δίνει «ασκήσεις», σε γεμίζει θεωρίες, σου χαϊδεύει το εγώ, σου λέει, σου λέει. Κι εσύ τον πιστεύεις όλο και πιο πολύ, γιατί εξαιτίας του σταμάτησες να βλέπεις το έλλειμμά σου, το έλλειμμά σου δεν υπάρχει πια, νομίζεις ότι το γέμισες μ' εκείνον ή με τα συναισθήματα που εγείρει μέσα σου, τα οποία είναι μερικές φορές ερωτικά και άλλες (στις πιο βαριές περιπτώσεις, σαν τη δική μου) αυτοθαυμασμού.

Και οι ρημάδες οι ασκήσεις «πνευματικού τύπου» είναι κι αυτές επικίνδυνες. Γιατί οξύνουν την αιτία που παρήγαγε το αρχικό έλλειμμα και η αιτία διογκώνεται, αναδύεται στην επιφάνεια και φωνάζει δυνατά, σαν να σε εκδικείται που τόσο καιρό την αγνοούσες. Οι ασκήσεις αυτές συνήθως προέρχονται από ολοκληρωμένα πλαίσια, π.χ. το πλαίσιο της γιόγκα, όμως ξεκόβονται από αυτά και παρουσιάζονται αυτόνομα, σαν κάτι αυθύπαρκτο. Όμως το πλαίσιο προστατεύει, το πλαίσιο είναι μια οικογένεια ή μια αγκαλιά που μέσα της βρίσκεις καταφύγιο. Χωρίς αυτό, οι ασκήσεις δεν έχουν έρεισμα, δεν έχουν βάση, ο σκοπός τους γίνεται αμφίβολος κι η πραγματοποίησή τους επικίνδυνη.

Κάπου εκεί θα είσαι τυχερός να μην φτάσεις στην τρέλλα. Να μην πιστέψεις ξαφνικά ότι κατάλαβες τα πάντα, ότι έγινες θεός ή θεά, ότι «έφτασες κάπου». Ή να μη γίνεις ουραγός και οπαδός αυτού του κάποιου που, για δικούς του σκοπούς (συνήθως σεξ, δόξα ή χρήμα), σ’ έμπλεξε στον δικό του φανταστικό κόσμο και στάθηκε η αφορμή να περάσεις όλη αυτή την περιπέτεια.

Το έχω δει το έργο. Και το χειρότερο δεν ήταν όταν ήμουν θύμα, αλλά όταν χρησιμοποίησα τις γνώσεις μου και την ιδιότητά μου για να χειραγωγήσω κάποιον και τις αποφάσεις του, όταν δηλ. έγινα θύτης. Μόλις συνειδητοποίησα τι έκανα (γιατί ο αρχικός μου σκοπός ήταν να τον «σώσω» τον άνθρωπο, ανάθεμά με), πρώτα τρόμαξα, μετά σιχάθηκα κι αμέσως σταμάτησα. Θα μπορούσα να είχα συνεχίσει, η φιλαυτία μου είχε χτυπήσει κόκκινο και το σώμα μου ήταν γεμάτο ενδορφίνες, λες κι είχα πάρει ουσίες. Ευτυχώς όμως συνήλθα. Κι αν γράφω εδώ είναι γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο.

Για να πω ότι η ζωή είναι ωραία έτσι όπως είναι. Ότι δεν χρειαζόμαστε πραγματικά το κάτι παραπάνω, αναγνώριση, επιβεβαίωση ή ό,τι άλλο. Έχουμε όλα όσα χρειαζόμαστε μέσα μας και γύρω μας. Δεν θα τα βρούμε σε μια ψεύτικη ταυτότητα, σε αγύρτικες υποσχέσεις και σε ανύπαρκτους έρωτες. Θα τα βρούμε εδώ και τώρα, σε τούτη ακριβώς τη στιγμή – φτάνει να πάψουμε να θέλουμε να την αλλάξουμε και να έχουμε το κουράγιο να τη δεχτούμε έτσι όπως έρχεται κι έτσι όπως είναι. Χωρίς να δίνουμε βάση στις ιστορίες και στα σενάρια που φτιάχνει το κεφάλι μας. Ναι, είναι παιδιά μας, αλλά δεν πρέπει να μας ορίζουν. Αυτό είναι ελευθερία.

Διαλογισμοί και άλλου είδους δράσεις

Η συνήθης άποψη για το διαλογισμό είναι ότι καθόμαστε κάπου ήσυχα και προσπαθούμε να αδειάσουμε το νου από σκέψεις, δημιουργώντας έτσι σιωπή και ηρεμία εντός.

Ας δούμε το θέμα πολύ απλά και χωρίς να υιοθετήσουμε καμία απολύτως φιλοσοφική, θρησκευτική ή πνευματική προσέγγιση. Ας δούμε πώς λειτουργεί ο μηχανισμός της σκέψης.

Αυτήν ακριβώς τη στιγμή, λοιπόν, ποιος είναι αυτός που σκέφτεται τις σκέψεις σου; Θα απαντήσεις «εγώ». Και θα σου πω ότι αν εσύ είσαι αυτός που σκέφτεται τις σκέψεις, τότε μπορείς και να τις σταματήσεις, έτσι απλά, για 20 δευτερόλεπτα ας πούμε και μετά να τις ξαναρχίσεις κατά βούληση, όπως ακριβώς περπατάς. Όταν περπατάς, μπορείς να σταματήσεις όποτε θέλεις κι όποτε θέλεις να ξαναξεκινήσεις. Αυτή είναι η φύση εκείνου που περπατά. Εάν λοιπόν είσαι εσύ εκείνος που σκέφτεται, σταμάτα τώρα αμέσως για 20 δευτερόλεπτα και ξαναξεκίνα.

Μα, θα μου πεις, είναι φορές που μπορώ να μην έχω σκέψεις. Και θα σου πω, σύμφωνοι, όμως είναι συμπτωματικό. Κανείς δεν μπορεί πραγματικά να επηρεάσει τις σκέψεις του. Και διάβαζα τις προάλλες για βουδιστές μοναχούς που κάθονταν μπροστά από ένα λευκό τοίχο επί 20 χρόνια προσπαθώντας να σταματήσουν εντελώς τις σκέψεις τους μόνο και μόνο για να συνειδητοποιήσουν ότι είναι αδύνατον.

Οι σκέψεις μας συμβαίνουν. Απλώς μερικές φορές μπορεί να είμαστε κουρασμένοι ή να έχουμε φυσική καταπόνηση, οπότε ο αριθμός των σκέψεων να μειώνεται γιατί έχει καταναλωθεί πολλή ενέργεια από το σώμα. Κι αν καθίσει κανείς να διαλογιστεί με την έννοια που ανέφερα στην αρχή, είναι τυχερός γιατί κάτω από αυτές τις συνθήκες του έρχονται λιγότερες σκέψεις. Τη στιγμή όμως που θα ανοίξει ξανά τα μάτια του, οι σκέψεις θα επιστρέψουν.

Είναι λοιπόν αδύνατο να σταματήσουμε τις σκέψεις μας οι οποίες έρχονται και φεύγουν συνέχεια. Το ίδιο συμβαίνει με τα συναισθήματα και τις αισθήσεις. Μπορούμε να ελέγξουμε εκ των προτέρων αν θα έρθει το τάδε συναίσθημα και με ποιο τρόπο; Όχι. Το ίδιο και με τις αισθήσεις του σώματος όπως το κρύο, η ζέστη, η υγρασία, κτλ. Εάν θεωρείς ότι εσύ είσαι αυτός που αντιλαμβάνεται τις αισθήσεις του σώματός σου, προσπάθησε να αλλάξεις αυτό που αντιλαμβάνεσαι τώρα, αυτή τη στιγμή (και δεν εννοώ να το αγνοήσεις, αυτό είναι εντελώς άλλο θέμα). Επομένως, οι σκέψεις, τα συναισθήματα και οι αισθήσεις είναι πράγματα που δεν παράγουμε εμείς οι ίδιοι ούτε και μπορούμε να ελέγξουμε. Δεν ξέρω τι θα σκέφτομαι σε 5 λεπτά από τώρα, δεν ξέρω πώς θα αισθάνομαι αύριο και δεν μπορώ να κάνω το σώμα μου να μην κρυώνει, να μην πεινάει κλπ με τη θέλησή μου.

Ας δούμε λοιπόν επιτέλους ποιος είναι αυτός που διαλογίζεται. Ετούτη εδώ τη στιγμή, έχεις επίγνωση των σκέψεών σου; Των συναισθημάτων σου; Των αισθήσεων που σε κατακλύζουν; Σίγουρα ναι. Εφόσον όμως μπορείς να τα δεις και να τα παρατηρήσεις, είναι αδύνατον να είσαι εσύ αυτά. Όμως αν δεν είσαι οι σκέψεις σου, τα συναισθήματα και οι αισθήσεις σου, ποιος είναι αυτός που κάθεται ήσυχα-ήσυχα στο μαξιλάρι και κάνει διαλογισμό; Πρέπει να υπάρχει κάτι άλλο που βλέπει και παρατηρεί, πρέπει να είσαι κάτι άλλο. Τι είναι αυτό, αλήθεια; Είναι ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ.

Κι αυτό ακριβώς είμαστε, καθαρή συνείδηση η οποία βρίσκεται κάτω και πίσω από κάθε σκέψη, συναίσθημα ή αίσθηση, πάντα μα πάντα, κάθε μα κάθε στιγμή. Τόσο πολύ που τείνουμε να μην της δίνουμε σημασία, γιατί απλούστατα είναι πάντα εκεί. Έχω ξαναγράψει σχετικά, σε παλιότερη ανάρτηση προσεγγίζοντας το θέμα από άλλη πλευρά: http://unseenchrislina.blogspot.com/2008/09/blog-post_11.html

Η συνείδηση είναι όπως το τοπίο.

Επομένως, αυτό που χρειάζεται κανείς για να βρει την ηρεμία, τη σιωπή και τη θεϊκή συχνότητα δεν είναι να απομονωθεί και να προσπαθήσει να αδειάσει το νου του. Επειδή όμως είναι ήδη μεγάλη η ανάρτηση, θα γράψω σε άλλη ανάρτηση τι είναι αυτό που χρειάζεται. Στο μεταξύ, όποιος θέλει, συζητάμε.

Ελεύθερη πτώση

Κι εκεί που ήταν όλα ρόδινα και ξεφύλλιζε το free press του στο μετρό, ξαφνικά το πόδι του έπαψε να τον υπακούει. Ήταν μια-δυο μέρες που κάτι δεν πήγαινε καλά μ’ αυτό το πόδι, αλλά τούτη η αίσθηση πραγματικά τον αιφνιδίασε. Έντρομος προσπάθησε να ανακτήσει τον έλεγχο του άκρου του και την αυτοκυριαρχία του, όμως μάταια. Όλες του οι προσπάθειες έπεσαν στο κενό. Αναγκάστηκε να σύρει το πόδι μέχρι τη δουλειά του – έκανε περίπου μισή ώρα να διασχίσει τα τρία οικοδομικά τετράγωνα από το σταθμό του μετρό (ανάθεμα τη μέρα που δεν πήρε αυτοκίνητο, αλλά ευτυχώς πάλι, πώς να το οδηγούσε με ένα πόδι;) μέχρι το γραφείο του, σιχτιρίζοντας όσους τον κοιτούσαν με συμπόνια. Έπειτα σωριάστηκε, κάθιδρος, εξουθενωμένος και παραδομένος σε μια λύσσα πρωτόγνωρη, στην καρέκλα του κι άρχισε να τηλεφωνεί σε όσους γιατρούς ήξερε και σε όσους γνωστούς του φανταζόταν πως ίσως ξέρουν γιατρούς… Τελικά γέμισε το φάιλ-ο-φαξ του με ραντεβού, άλλα κοντινά σε ημερομηνία, αλλά μακρινά (ακόμη κι οι γιατροί έχουνε λίστα αναμονής) και κάθισε να σκεφτεί τα γεγονότα.

Ώστε λοιπόν του την είχε φέρει. Αυτή η που@@να η ύλη, από την οποία ήταν σίγουρος πως είχε αποδεσμευτεί και την περιγελούσε. Μα εκείνος το 2012 θα έμπαινε με τους υπόλοιπους εκλεκτούς στην πέμπτη διάσταση, όπως τον είχε διαβεβαιώσει η οντότητα που επικοινωνούσε μαζί της στο τσάνελινγκ, μα ήταν πνεύμα, θεός, συνδημιουργός της μοίρας του και του κόσμου, μετενσάρκωση του Σκιπίωνα, του Ρομπέν των Δασών ΚΑΙ του Φου Μαντσού... Μια τέτοια προσωπικότης πώς ήταν δυνατόν να έχει πάθει αυτό το κάζο;

Πήρε βαθιά ανάσα, προσπάθησε να συγκεντρωθεί και, σε στάση ημι-λωτού (ας όψεται το πόδι) πάνω στη Sato καρέκλα, άρχισε να ουρλιάζει νοερά: «Αρχάγγελε Μιχάηλ, απαιτώ να διορθώσεις το πρόβλημα με το πόδι μου ΤΩΡΑ!». Περίμενε λίγο, αλλά ήταν προφανές πως ο αρχάγγελος είχε άλλες ασχολίες και δεν προλάβαινε να τον προστρέξει. Επανέλαβε την προσ(ταγή)ευχή μερικές φορές, ελπίζοντας να ακούσει το άγιο ξίφος να κόβει με μια σπαθιά το πρόβλημα από τη ρίζα, αλλά το μόνο που έφτανε στα αυτιά του ήταν ο ήχος από τα δάχτυλα της γραμματέως που πατούσαν με μανία τα πλήκτρα του υπολογιστή στο διπλανό γραφείο.

«Δεν μπορεί, πρέπει να έχω διαπράξει κάποιο σοβαρό λάθος και όλη αυτή η δοκιμασία είναι το μάθημά μου για να συνετιστώ», σκέφτηκε τελικά απελπισμένος. Ποιο να ήταν άραγε το λάθος; Αφού συμμετείχε ανελλιπώς στον ομαδικό διαλογισμό της Πέμπτης για τη σωτηρία του κόσμου. Αφού δεν παρέλειπε τρία λεπτά προτού κοιμηθεί κάθε βράδυ να επιτρέψει στον εαυτό του να αισθανθεί αγάπη για όλο τον κόσμο, ακόμη και για τα ταπεινά χορταράκια. «Εγώ τα κάνω όλα αυτά, μάλιστα, Εγώ».

Δεν είχε ασφαλώς καμία σημασία που ήταν τσακωμένος με τους μισούς ανθρώπους που είχε ποτέ γνωρίσει, που είχε να μιλήσει στον πατέρα του κάτι δεκαετίες και που μισούσε τους περισσότερους συγγενείς του με όλο του το είναι, που φρόντιζε παγίως πρώτα τη δική του τσέπη και μετά του συνανθρώπου του. Δεν είχε καμία σημασία που όλες οι μέθοδοι και οι τεχνικές που είχε μάθει και τον είχαν κάνει "φωτισμένο" και "εκλεκτό" δεν είχαν ποτέ ενταχθεί στη ζωή του, δεν είχαν γίνει ποτέ κομμάτι της, αλλά παρέμεναν στο περιθώριο, ένας εξιλασμός για όλα τα στραβά που απέφευγε να αντικρίσει.
***
Σημείωση:
Είναι πραγματικά υπέροχο να μπορείς να πλημμυρίζεις από αγάπη για τον κόσμο, να συμμετέχεις σε ομαδικούς διαλογισμούς, να κάνεις γιόγκα και να πιστεύεις με βεβαιότητα πως επικοινωνείς απ’ ευθείας με το Θείο. Όμως είναι κακό να πλημμυρίζεις από έπαρση για όλα αυτά και να δίνεις στον εαυτό σου προστιθέμενη αξία που δεν δικαιούσαι να έχεις, είναι κακό να πιστεύεις πως το σύμπαν περιστρέφεται γύρω από σένα και να φέρεσαι στους ενοίκους του (και τους συνανθρώπους σου μέσα σ’αυτούς) σα να’ναι δουλικά σου, είναι κακό να βιώνεις ό,τι υπέροχο έχεις μάθει σαν κάτι ξεκομμένο από την καθημερινότητά σου και στο περιθώριό της…
Ξέρεις, αλήθεια, γιατί το κάνεις;
Επειδή δεν ξέρεις πώς να σε αγαπήσεις…

Α ναι, και πρόκειται για πραγματική ιστορία.

Φεστιβάλ αγγέλων

Έλαβα πρόσφατα μια πρόσκληση για το Φεστιβάλ αγγέλων που θα διεξαχθεί στις 28 Σεπτεμβρίου σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας. Η πρόσκληση υπόσχεται ότι στα βιωματικά σεμινάρια που θα λάβουν χώρα κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ, θα μπορέσουμε να επικοινωνήσουμε με τους αγγέλους (ιδίως της Νέας Εποχής, όπως τονίζεται, φαντάζομαι πως πρόκειται για καινούρια φουρνιά αγγέλων), να εφαρμόσουμε ειδικές αγγελικές τεχνικές, να μάθουμε να οργανώνουμε τον χώρο μας μέσω των αγγελικών ενεργειών και άλλα πολλά. Θα γίνουν θεραπείες, τσάνελλινγκς, πράγματα και θάματα...

Μέχρι πρότινος γνώριζα για το φεστιβάλ μπύρας, το φεστιβάλ κρασιού, το φεστιβάλ κινηματογράφου. Για φεστιβάλ αγγέλων πρώτη φορά ακούω. Λες και οι άγγελοι είναι καταναλωτικό είδος προς δοκιμή ή προς αξιολόγηση. Ωστόσο είμαι σίγουρη πως το συγκεκριμένο φεστιβάλ θα έχει μεγάλη συμμετοχή.

Η θρησκεία των αγγέλων ανθούσε στην ευρύτερη ελληνική επικράτεια επί αιώνες. Επρόκειτο για κάτι που ενέπλεκε κατάνυξη και σεβασμό πέρα από την - καθ' όλα σεβαστή - ανάγκη του ανθρώπου να πιστέψει στο θαύμα ή στην άνωθεν προστασία. Αυτό εδώ το φεστιβάλ, όμως, είναι άλλη υπόθεση. Είναι ένα ακόμη μαγαζάκι της Νέας Εποχής, όπου οι κάθε λογής "φωτισμένοι" εμποράκοι θα απλώσουν την πραμάτεια τους, πουλώντας την παρηγοριά σε λαμπερό περιτύλιγμα, βαφτίζοντάς την φώτιση, καθοδήγηση ή ό,τι άλλο. Στην καλύτερη περίπτωση είναι οι ίδιοι αφελείς, στη χειρότερη αδίστακτοι κυνηγοί της δόξας, του πλούτου ή του σεξ (όχι σ' αυτή τη σειρά κατ' ανάγκη).

Μολονότι κάποτε δίσταζα να μιλήσω ανοικτά για όλα αυτά, σκεπτόμενη πως ίσως κάποιοι άνθρωποι που χρειάζονται απεγνωσμένα παρηγοριά, τη βρίσκουν σε τέτοια μέρη, πλέον είμαι βέβαιη πως η ζημιά που εντέλει τους γίνεται είναι πολλαπλάσια από το πρόσκαιρο όφελος. Γιατί, όταν κάποτε αντιληφθούν την κοροϊδία, θα έχουν χάσει την πίστη τους στον ωφελιμότερο τρόπο που θα μπορούσαν να βρουν για να αντιμετωπίσουν τα προβλήματά τους: την πνευματικότητα.