Ξαναδιαβάζω τις τελευταίες μέρες ένα καταπληκτικό αφιέρωμα που είχε κάνει "το Δέντρο" στην τέχνη της ανάγνωσης το 2005. Με ενδιαφέρει καίρια γιατί πίσω από κάθε μετάφραση κρύβεται πρωτίστως η αναγνωστική πράξη, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας. Το αφιέρωμα μού θύμισε κάποια βασικά που διδάχθηκα στο μάθημα της γλωσσολογίας στο Πανεπιστήμιο: το σημαινόμενο και το σημαίνον του Σωσσύρ, την αμφισημία και την ασάφεια που χαρακτηρίζουν εγγενώς τη γλώσσα, τον δομισμό και τον αποδομισμό. Νιώθω πως τίποτε απ' όλα αυτά που σπούδασα και έμαθα δεν αποτελεί επαρκές εφόδιο για την ανάγνωση του σύγχρονου πολιτικού λόγου, γραπτού και προφορικού.
Τι μπορεί να διαβάσει κανείς όταν δεν υπάρχει τίποτε να διαβάσει; Από τη στιγμή που οι λέξεις αντιστρατεύονται τις ανακλαστικές τους ερμηνείες και αυτοαναιρούνται, τότε έρχεται όχι απλά η καταστρατήγηση, αλλά η πλήρης αποδόμηση του νοήματος. Όσο για την εγγενή αξίωση του κειμένου, αυτή που αυτοδίκαια και αυτόματα τεκμαίρεται, να αρθρώσει δηλ. μια αλήθεια, και αυτή ανατρέπεται στον σύγχρονο πολιτικό λόγο όχι μόνο επειδή δεν λέγεται καμία αλήθεια, αλλά κυρίως γιατί κανείς δεν ξέρει τι είναι αυτό που διαβάζει, τι κείμενο είναι αυτό που περιέχει το όνομα και την ιστορία του, τα ονόματα και τις ιστορίες των παιδιών του. Δεν ξέρει επειδή κανείς δεν του λέει. Όλοι μιλούν με στομφώδεις κενολογίες και αοριστίες που όμως δεν είναι ανοικτές σε καμιά ερμηνεία, αφού στερούνται του στοιχειώδους νοήματος. Πρόκειται για το απόλυτο αδιέξοδο της ανάγνωσης.
Στον νου μου έρχεται η λέξη "δημαγωγοί". Στα αρχαία ελληνικά το ρήμα "δημαγωγώ" το χρησιμοποιούσαν με θετική σημασία. Σήμαινε την καθοδήγηση του λαού από έναν χαρισματικό πολιτικό με τέτοιο τρόπο ώστε να διασφαλίζεται το συμφέρον και η πρόοδος της πολιτείας. Ο Περικλής ήταν ο τελευταίος λαμπρός πολιτικός που προσπάθησε να οδηγήσει σωστά το πλήθος, μη διστάζοντας να μεταχειριστεί αν έπρεπε σκληρό πολιτικό λόγο.
Αργότερα, με τον Κλέωνα, τα πράγματα άλλαξαν και εμφανίστηκε μια σειρά δημαγωγών που απέβλεπαν μόνο στο ατομικό τους συμφέρον. Στο πλαίσιο αυτής τους της προσπάθειας υπερθεμάτιζαν σε κολακείες και φιλοφρονήσεις, συγκάλυπταν την αλήθεια, εξωράιζαν την πραγματικότητα και εκπαίδευαν έτσι ένα αυτοεξαπατώμενο κοινό. Οι δημαγωγοί αποτελούν κίνδυνο για τη δημοκρατία γιατί αλλοιώνουν την κρίση του λαού, τον αποπροσανατολίζουν και τον εθίζουν σε μια μορφή άσκησης της εξουσίας που διακατέχεται από αχαλίνωτο αμοραλισμό.
Τι άλλο είναι οι σημερινοί μας πολιτικοί αν όχι δημαγωγοί με την αρνητική έννοια; Όσο πτερόεντα κι αν είναι τα έπεα, τίποτε δεν δικαιολογεί πόσω δε μάλλον εξηγεί το φαινόμενο των λόγων που αρθρώνονται τη μια στιγμή για να αναιρεθούν "χωρίς αιδώ και συστολή" την επόμενη. Όλο αυτό το "είπα-ξείπα", οι μισές αλήθειες και τα χιλιάδες συγκαλυμμένα και προφανή ψέμματα, η χειραγώγηση των ερμηνειών και των νοημάτων συνιστούν ωμή κοινωνική βία και μάλιστα απείρως χειρότερη από εκείνη που ασκείται διαμέσου της λογοκρισίας.
Τα ΜΜΕ αναπαράγουν κι επιτείνουν το φαινόμενο, σύροντας και άγοντας νοήματα και ερμηνείες προς το συμφέρον του ιδιοκτήτη ή/και της προσφιλούς του παράταξης, αγνοώντας την υποχρέωσή τους ως μορφής εξουσίας να συμβάλλουν στην ορθή (δια)μόρφωση της κοινής γνώμης, επιδιδόμενα σε άκρατη δημαγωγία και τα ίδια. Θλιβερή διαπίστωση των καιρών.
"Η παρουσία των δημαγωγών σε οποιαδήποτε ιστορική στιγμή μόνο ολέθρια αποτελέσματα μπορεί να παράγει" γράφει ο Αργύρης Ματακιάς στο "Λεξικό εννοιών" του. Και ασφαλώς έχει δίκιο.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα καθημερινά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα καθημερινά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
18 Απρ 2012
10 Οκτ 2011
δίχα μοι τα νοήματα*
Όπου και να βρίσκομαι, νιώθω ότι είμαι ενσωματωμένη στο περιβάλλον, όπως ας πούμε μια εντοιχισμένη κουζίνα ή μια καρέκλα στην τραπεζαρία. Τόσο έντονη είναι αυτή η αίσθηση ότι είμαι πρακτικά αόρατη, που πραγματικά εκπλήσσομαι όταν το βλέμμα κάποιων ανθρώπων στέκεται πάνω μου, σα να έχω κάτι που ξεχωρίζει. Τα βλέμματα των ανθρώπων με κάνουν κι αισθάνομαι άβολα γιατί με κάνουν να θυμάμαι ότι δεν είμαι αόρατη, ενώ έχω πάντα αυτή τη δυνατή επιθυμία να είμαι.
Απ’ όλα όσα με απαρτίζουν, το μοναδικό που πληροί τις προϋποθέσεις για να υπάρχει, όσο με αφορά, είναι η φωνή μου. Όχι η χροιά της ή κάτι τέτοιο, αλλά ο Λόγος που αρθρώνει, ως όχημα που μεταφέρει τις σκέψεις μου. Κάπως έτσι πιστεύω ότι είμαι ουσιαστικά: μια ασώματη οντότητα που μιλάει. Τουλάχιστον την περισσότερη ώρα.
Γιατί κάποιες άλλες στιγμές, σε έναν θεαματικό διπλασιασμό (ή ίσως διχασμό;) του κόσμου μου, απολαμβάνω τη δημοσιότητα, όποτε μου δίνεται η ευκαιρία. Τότε χαίρομαι να είμαι στο επίκεντρο, το επιζητώ και το υποστηρίζω με όποια μέσα μπορώ…
…θα ζήσω, γιατρέ μου;
* Είναι ο στίχος που χρησιμοποιεί η Σαπφώ σε ένα ποίημά της για να περιγράψει πώς ο κόσμος της απέκτησε δύο διαστάσεις κι η ίδια βρέθηκε να ζει διπλή ζωή ανάμεσα στο ναι και το όχι της επιλογής της. Οι αρχαίοι Έλληνες αντιλαμβάνονταν τον κόσμο ως ολότητα και τον εαυτό τους μέσα σε αυτόν ως προέκτασή του, έτσι που τίποτε να μη μπορεί να τους διχάσει, ούτε καν τα διλήμματα. Τα διλήμματα διπλασίαζαν τον κόσμο και τον εαυτό μέσα σε αυτόν, ο οποίος ένιωθε να ζει δύο ζωές ταυτόχρονα. Στις μέρες μας, αντίθετα, τα διλήμματα διχάζουν τον εαυτό, τον υποδιπλασιάζουν δηλαδή, και αυτή είναι η βασική διαφορά ανάμεσα στην αρχαιοελληνική εξωστρέφεια (κοιτάζω τον κόσμο για να ερμηνεύσω τον εαυτό μου) και τη σύγχρονη εσωστρέφεια (κοιτάζω τον εαυτό μου για να ερμηνεύσω τον κόσμο).
Απ’ όλα όσα με απαρτίζουν, το μοναδικό που πληροί τις προϋποθέσεις για να υπάρχει, όσο με αφορά, είναι η φωνή μου. Όχι η χροιά της ή κάτι τέτοιο, αλλά ο Λόγος που αρθρώνει, ως όχημα που μεταφέρει τις σκέψεις μου. Κάπως έτσι πιστεύω ότι είμαι ουσιαστικά: μια ασώματη οντότητα που μιλάει. Τουλάχιστον την περισσότερη ώρα.Γιατί κάποιες άλλες στιγμές, σε έναν θεαματικό διπλασιασμό (ή ίσως διχασμό;) του κόσμου μου, απολαμβάνω τη δημοσιότητα, όποτε μου δίνεται η ευκαιρία. Τότε χαίρομαι να είμαι στο επίκεντρο, το επιζητώ και το υποστηρίζω με όποια μέσα μπορώ…
…θα ζήσω, γιατρέ μου;
* Είναι ο στίχος που χρησιμοποιεί η Σαπφώ σε ένα ποίημά της για να περιγράψει πώς ο κόσμος της απέκτησε δύο διαστάσεις κι η ίδια βρέθηκε να ζει διπλή ζωή ανάμεσα στο ναι και το όχι της επιλογής της. Οι αρχαίοι Έλληνες αντιλαμβάνονταν τον κόσμο ως ολότητα και τον εαυτό τους μέσα σε αυτόν ως προέκτασή του, έτσι που τίποτε να μη μπορεί να τους διχάσει, ούτε καν τα διλήμματα. Τα διλήμματα διπλασίαζαν τον κόσμο και τον εαυτό μέσα σε αυτόν, ο οποίος ένιωθε να ζει δύο ζωές ταυτόχρονα. Στις μέρες μας, αντίθετα, τα διλήμματα διχάζουν τον εαυτό, τον υποδιπλασιάζουν δηλαδή, και αυτή είναι η βασική διαφορά ανάμεσα στην αρχαιοελληνική εξωστρέφεια (κοιτάζω τον κόσμο για να ερμηνεύσω τον εαυτό μου) και τη σύγχρονη εσωστρέφεια (κοιτάζω τον εαυτό μου για να ερμηνεύσω τον κόσμο).
27 Σεπ 2011
Κουκούτσια από κεράσια
Στη διάρκεια οικογενειακής επίσκεψής μας στο σπίτι ενός συμμαθητή του Γιάννη, μάθαμε πως η μαμά του παιδιού βγάζει τα κουκούτσια από τα κεράσια για να μπορεί να τα τρώει πιο εύκολα ο γιος της. Στην αρχή, μου φάνηκε καλή ιδέα. Θα γλίτωνα και τα ζουμιά πάνω στις μπλούζες που στύβουν και δεν βγαίνουν με τίποτε. Έπιασα λοιπόν κι εγώ κι έβγαλα τα κουκούτσια απ’ τα κεράσια των παιδιών μου, αντί όμως να τα φάνε με μεγαλύτερη όρεξη, διαπίστωσα ότι τα έτρωγαν με μεγαλύτερη δυσκολία. «Τι συμβαίνει;», τα ρώτησα. Η Μαρίζα μου απάντησε: «Δεν είναι το ίδιο ωραία». Έβαλα κι εγώ ένα στο στόμα μου. Απίστευτο, αλλά αληθινό: το κεράσι σα να μην είχε την ίδια γεύση, σα να μην ήταν το ίδιο!
Όπως καθετί (αηδία έχω πια καταντήσει), έτσι και το θέμα των κουκουτσιών με προβλημάτισε. Σκέφτηκα λίγο τον συμμαθητή του Γιάννη. Το παιδί αυτό είναι μάλλον υπερπροστευμένο. Η μαμά του δεν το στέλνει σε όσες σχολικές εκδρομές έχουν αθλοπαιδιές, για να μην ιδρώσει και κρυώσει ή για να μην πάθει ηλίαση. Τον κρατάει στο σπίτι με το πρώτο αψού, «για να αποφύγει τα χειρότερα». Κάθεται και του αναλύει το παραμικρό, γιατί μίλησε το παιδί έτσι στον τάδε ή γιατί έκανε εκείνο στον δείνα. Τον έφερε στη σχολή τάε κβο ντο που πηγαίνει ο Γιάννης κι έβαλε τα κλάματα από το πρώτο μάθημα.
«Ντροπιάστηκα», παραπονιόταν μετά ο Γιάννης, αιφνιδιάζοντάς με. «Γιατί καλέ;!» τον ρώτησα έκπληκτη. «Ε να, αφού μόνο εγώ τον ήξερα, ήταν δικός μου φίλος, τι θα σκέφτηκαν όλοι;», μου απάντησε, αφήνοντάς με άναυδη – διότι φυσικά έχω λησμονήσει πια το peer pressure που ασκείται στην παιδική ψυχολογία, την αφόρητη ψυχολογική πίεση δηλ. να είναι κανείς αποδεκτός από τα άλλα παιδιά σε μια ομάδα. Από τη δική του οπτική, είχε φυσικά δίκιο. Όμως η δική μου δουλειά είναι να τον μάθω να υπερασπίζεται ό,τι αγαπάει, ιδίως τους φίλους του, χωρίς να υπολογίζει την αντίδραση των άλλων, να τον μάθω δηλαδή να αντέχει να είναι ο εαυτός του. Κι ας πρέπει να το παλέψει λίγο.
Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, όχι, δεν πρέπει να βγάζουμε τα κουκούτσια απ’ τα κεράσια. Αν το κεράσι έχει κουκούτσι, πρέπει να μάθει να το τρώει έτσι το παιδί. Αν στο διπλανό θρανίο υπάρχουν δυο ταραξίες που σκουντιούνται, πρέπει να μάθει το παιδί να μην τους δίνει σημασία και να προσέχει τον δάσκαλο. Με άλλα λόγια, να μάθει να μην στέκεται σε κάτι που θα μπορούσε να το ενοχλήσει, πόσο δε μάλλον να το κάνει πενηνταράκια στο μυαλό του, αλλά να το προσπερνάει, να μένει προσηλωμένο στους δικούς του στόχους. Ακόμα κι αν καμιά φορά δαγκώσει το κουκούτσι, με κίνδυνο να του σπάσει το δόντι.
Όπως καθετί (αηδία έχω πια καταντήσει), έτσι και το θέμα των κουκουτσιών με προβλημάτισε. Σκέφτηκα λίγο τον συμμαθητή του Γιάννη. Το παιδί αυτό είναι μάλλον υπερπροστευμένο. Η μαμά του δεν το στέλνει σε όσες σχολικές εκδρομές έχουν αθλοπαιδιές, για να μην ιδρώσει και κρυώσει ή για να μην πάθει ηλίαση. Τον κρατάει στο σπίτι με το πρώτο αψού, «για να αποφύγει τα χειρότερα». Κάθεται και του αναλύει το παραμικρό, γιατί μίλησε το παιδί έτσι στον τάδε ή γιατί έκανε εκείνο στον δείνα. Τον έφερε στη σχολή τάε κβο ντο που πηγαίνει ο Γιάννης κι έβαλε τα κλάματα από το πρώτο μάθημα.
«Ντροπιάστηκα», παραπονιόταν μετά ο Γιάννης, αιφνιδιάζοντάς με. «Γιατί καλέ;!» τον ρώτησα έκπληκτη. «Ε να, αφού μόνο εγώ τον ήξερα, ήταν δικός μου φίλος, τι θα σκέφτηκαν όλοι;», μου απάντησε, αφήνοντάς με άναυδη – διότι φυσικά έχω λησμονήσει πια το peer pressure που ασκείται στην παιδική ψυχολογία, την αφόρητη ψυχολογική πίεση δηλ. να είναι κανείς αποδεκτός από τα άλλα παιδιά σε μια ομάδα. Από τη δική του οπτική, είχε φυσικά δίκιο. Όμως η δική μου δουλειά είναι να τον μάθω να υπερασπίζεται ό,τι αγαπάει, ιδίως τους φίλους του, χωρίς να υπολογίζει την αντίδραση των άλλων, να τον μάθω δηλαδή να αντέχει να είναι ο εαυτός του. Κι ας πρέπει να το παλέψει λίγο.
Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, όχι, δεν πρέπει να βγάζουμε τα κουκούτσια απ’ τα κεράσια. Αν το κεράσι έχει κουκούτσι, πρέπει να μάθει να το τρώει έτσι το παιδί. Αν στο διπλανό θρανίο υπάρχουν δυο ταραξίες που σκουντιούνται, πρέπει να μάθει το παιδί να μην τους δίνει σημασία και να προσέχει τον δάσκαλο. Με άλλα λόγια, να μάθει να μην στέκεται σε κάτι που θα μπορούσε να το ενοχλήσει, πόσο δε μάλλον να το κάνει πενηνταράκια στο μυαλό του, αλλά να το προσπερνάει, να μένει προσηλωμένο στους δικούς του στόχους. Ακόμα κι αν καμιά φορά δαγκώσει το κουκούτσι, με κίνδυνο να του σπάσει το δόντι.
8 Μαρ 2010
1 Μαρ 2010
Protest
I'm not one of the PIGS of Europe, that's for sure. Pigs can't shop in European markets, can't keep accounts with European banks, can’t go to Europe for studies and don’t know anything about traveling abroad for business or pleasure.
What's more, I never thought of myself as a blissful dolmadaki or tzatziki-maker, oblivious to everyday-life or deeper issues, scheming and plotting to get along. I never thought of myself as grandmother to all Europeans, looking down on them as if they were eternally indebted to me, let alone wish them pay my bills.
I can pay my bills. Only, it's not my bills I'm asked to pay now. I'm asked to pay what heads of organisations, people in powerful positions and politicians have looted from my state in the past few decades. I'm asked to pay for what somebody else has stolen from me in much the same degree as from my European fellow citizens.
Now, I'm just a translator. I can't say much about rates and ratios, indicators and signs, poverty lines and the pace of unemployment or inflation. I'm used to communicate with words rather than numbers.
To put it in words, then, the blood-dripping measures you want us to take translate into a dire situation for no less than ten million people here. We already were paid much below the European average; now we'll have to make do with even less than little. I wonder: is it really us, simple people, you want to discipline? Just look us in the eyes: it's not us you should be after.
What's more, I never thought of myself as a blissful dolmadaki or tzatziki-maker, oblivious to everyday-life or deeper issues, scheming and plotting to get along. I never thought of myself as grandmother to all Europeans, looking down on them as if they were eternally indebted to me, let alone wish them pay my bills.
I can pay my bills. Only, it's not my bills I'm asked to pay now. I'm asked to pay what heads of organisations, people in powerful positions and politicians have looted from my state in the past few decades. I'm asked to pay for what somebody else has stolen from me in much the same degree as from my European fellow citizens.
Now, I'm just a translator. I can't say much about rates and ratios, indicators and signs, poverty lines and the pace of unemployment or inflation. I'm used to communicate with words rather than numbers.
To put it in words, then, the blood-dripping measures you want us to take translate into a dire situation for no less than ten million people here. We already were paid much below the European average; now we'll have to make do with even less than little. I wonder: is it really us, simple people, you want to discipline? Just look us in the eyes: it's not us you should be after.
18 Φεβ 2010
Γνωριμίας συνέχεια
Κι έτσι πέρασε ένα διάστημα που το μόνο "εσωτερικό" που με απασχολούσε ήταν το ρέικι. Να όμως που με αφορμή τη δουλειά μου, βρέθηκα πάλι στους ίδιους χώρους. Μου ζήτησαν να αναλάβω την επιμέλεια των κειμένων ενός περιοδικού παρόμοιου προσανατολισμού, συγκεκριμένα του αμερικανικού What is Enlightenment?, στα ελληνικά. Ο Έλληνας εκδότης του περιοδικού διατηρούσε κι έναν άλλο χώρο, στον οποίο εφάρμοζε τη "ΘΕΠΑ" (θεραπεία πνευματικής απόκρισης), όπως την έχει ονομάσει, η οποία γίνεται με ένα εκκρεμές. Με αφορμή τη συγκεκριμένη θεραπεία, είχε δημιουργήσει μια ομάδα η οποία μαζευόταν κάθε εβδομάδα και μιλούσε για διάφορα ζητήματα. Αθώα ηλίθιοι (ή ηλιθιωδώς αθώοι) άνθρωποι κι αυτοί, όπως εμείς παλιότερα.
Κάπως έτσι την πάτησα (ναι, την ξαναπάτησα, αν είναι δυνατόν!) για δεύτερη φορά. Έμαθα τη ΘΕΠΑ, πήρα μέρος στις συναντήσεις και θα τα παρατούσα γιατί ο… ΘΕΠίτης ήταν απαράδεκτος, αν δεν εμφανιζόταν η Lesbia. Χου ιζ Lesbia; Μια Ισπανίδα "διδάσκαλος" που βρήκε στον ΘΕΠίτη την αδερφή ψυχή της και αποφάσισε να έρθει να διδάξει στην Ελλάδα. Στις εμφανίσεις της εκτελούσα χρέη διερμηνέα (αν μη τι άλλο, τουλάχιστον δεν έχω πληρώσει φράγκο για όλες αυτές τις αμφιβόλου δραστηριότητές μου, τέλος πάντων).
Αυτή λοιπόν η Lesbia ήρθε στην Ελλάδα λέγοντας ότι είναι ο νέος Βούδας. Ειδικότητά της ήταν οι "ψυχικές εγχειρήσεις" (το έχετε ξανακούσει ποτέ αυτό; Είδατε τι πράγματα μαθαίνετε κοντά μου; Όχι, για να μη λέτε!). Μας ξάπλωνε όλους έναν-έναν σε ένα τραπέζι και με λεπτούς ("ενεργειακούς" πάντα) χειρισμούς σκότωνε – λέει - το εγώ μας. Διότι αυτό ήταν το ζητούμενο. Το ζητούμενο ήταν να απελευθερωθεί το πνευματικό ον μέσα μας και ο μόνος τρόπος να γίνει αυτό, όπως έλεγε, ήταν να σκοτωθεί το εγώ. Εντάξει, παραδέχομαι ότι είχε πληθωρική παρουσία και τη δύναμη να γοητεύει τα πλήθη, αλλά στο τέλος ήταν ο ίδιος ο ΘΕΠίτης που την απέπεμψε.
Κάπου εκεί τους παράτησα όλους και όλα μαζί – ενόσω έκαναν προετοιμασίες για να αναληφθούν ομαδικά το 2012. Ο ΘΕΠίτης είναι γνωστός, εμφανίζεται και στις Πύλες του Ανεξήγητου του Χαρδαβέλλα ή άλλες παρόμοιες εκπομπές καμιά φορά – νομίζω πως έχω δώσει αρκετά στοιχεία για να βρει κανείς σχετικά εύκολα την ταυτότητά του, αν τον ενδιαφέρει.
Κάπου εκεί επίσης, βρήκα ανορθολογικό ολόκληρο το πακέτο: την ιδέα των μετενσαρκώσεων (διάσημων και μη), την ιδέα του κάρμα, την ιδέα της παντοδυναμίας του ανθρώπου μέσα στο σύμπαν, την ιδέα της ενεργειακής θεραπευτικής. Ήταν η εποχή που άρχισα να διαβάζω Κεν Γουίλμπερ και οι ιδέες του περί αλήθειας πραγματικά μου άνοιξαν τα μάτια. Στην ετικέτα "προσωπική αλήθεια" υπάρχει μια συλλογή κειμένων με βάση αυτές τις ιδέες. Στη συνέχεια με απασχόλησε το θέμα του κατά πόσον μπορεί ή πρέπει κανείς να επιδιώκει να σκοτώσει το εγώ του και η σχετική πραγματεία μου για το αναπόφευκτο της προσωπικότητας περιλαμβάνεται στην ετικέτα "νους" κατά κύριο λόγο. Ακολούθησαν άλλα θέματα, όπως ξέρετε, με κυρίαρχες τις ιδέες του Φλόριαν Ταθαγκάτα για το εδώ και τώρα και τη συνείδηση.
Στο μεταξύ, ήρθε η Μαρίζα. Αυτό το παιδί ήταν διπλή ευλογία για μένα, γιατί μου έδωσε το χρόνο (κλινήρης καθ' όλη την εγκυμοσύνη γαρ) να σκεφτώ, να διαβάσω, να αξιολογήσω, να καταλάβω. Η γέννησή της έφερε την κατάρρευση της υγείας μου (οι εγκυμοσύνες επισπεύδουν την εκδήλωση της σκλήρυνσης κατά πλάκας), άλλη μια ευλογία, τρεις το σύνολο, γιατί μπήκα (αυτή τη φορά στα σοβαρά) στη διαδικασία να καταλάβω τι μου συμβαίνει. Να διαβάσω για τον εγκέφαλο, το νευρικό σύστημα και πώς αυτά λειτουργούν. Να γνωρίσω στο πετσί μου τι σημαίνει φόβος, να αντιμετωπίσω το ενδεχόμενο ακόμα και του θανάτου. Να τα βλέπω όλα αυτά σαν κάτι το ορατό και το πολύ πιθανό και να μη θεωρώ τίποτε πια δεδομένο. Ούτε καν το ότι μπορώ να βάλω το ένα πόδι μπροστά από το άλλο και να περπατήσω. Και, το κυριότερο: να μπορέσω, επιτέλους, να αρχίσω να με αγαπώ.
Αυτά μέχρι σήμερα, εν περιλήψει…
Κάπως έτσι την πάτησα (ναι, την ξαναπάτησα, αν είναι δυνατόν!) για δεύτερη φορά. Έμαθα τη ΘΕΠΑ, πήρα μέρος στις συναντήσεις και θα τα παρατούσα γιατί ο… ΘΕΠίτης ήταν απαράδεκτος, αν δεν εμφανιζόταν η Lesbia. Χου ιζ Lesbia; Μια Ισπανίδα "διδάσκαλος" που βρήκε στον ΘΕΠίτη την αδερφή ψυχή της και αποφάσισε να έρθει να διδάξει στην Ελλάδα. Στις εμφανίσεις της εκτελούσα χρέη διερμηνέα (αν μη τι άλλο, τουλάχιστον δεν έχω πληρώσει φράγκο για όλες αυτές τις αμφιβόλου δραστηριότητές μου, τέλος πάντων).
Αυτή λοιπόν η Lesbia ήρθε στην Ελλάδα λέγοντας ότι είναι ο νέος Βούδας. Ειδικότητά της ήταν οι "ψυχικές εγχειρήσεις" (το έχετε ξανακούσει ποτέ αυτό; Είδατε τι πράγματα μαθαίνετε κοντά μου; Όχι, για να μη λέτε!). Μας ξάπλωνε όλους έναν-έναν σε ένα τραπέζι και με λεπτούς ("ενεργειακούς" πάντα) χειρισμούς σκότωνε – λέει - το εγώ μας. Διότι αυτό ήταν το ζητούμενο. Το ζητούμενο ήταν να απελευθερωθεί το πνευματικό ον μέσα μας και ο μόνος τρόπος να γίνει αυτό, όπως έλεγε, ήταν να σκοτωθεί το εγώ. Εντάξει, παραδέχομαι ότι είχε πληθωρική παρουσία και τη δύναμη να γοητεύει τα πλήθη, αλλά στο τέλος ήταν ο ίδιος ο ΘΕΠίτης που την απέπεμψε.
Κάπου εκεί τους παράτησα όλους και όλα μαζί – ενόσω έκαναν προετοιμασίες για να αναληφθούν ομαδικά το 2012. Ο ΘΕΠίτης είναι γνωστός, εμφανίζεται και στις Πύλες του Ανεξήγητου του Χαρδαβέλλα ή άλλες παρόμοιες εκπομπές καμιά φορά – νομίζω πως έχω δώσει αρκετά στοιχεία για να βρει κανείς σχετικά εύκολα την ταυτότητά του, αν τον ενδιαφέρει.
Κάπου εκεί επίσης, βρήκα ανορθολογικό ολόκληρο το πακέτο: την ιδέα των μετενσαρκώσεων (διάσημων και μη), την ιδέα του κάρμα, την ιδέα της παντοδυναμίας του ανθρώπου μέσα στο σύμπαν, την ιδέα της ενεργειακής θεραπευτικής. Ήταν η εποχή που άρχισα να διαβάζω Κεν Γουίλμπερ και οι ιδέες του περί αλήθειας πραγματικά μου άνοιξαν τα μάτια. Στην ετικέτα "προσωπική αλήθεια" υπάρχει μια συλλογή κειμένων με βάση αυτές τις ιδέες. Στη συνέχεια με απασχόλησε το θέμα του κατά πόσον μπορεί ή πρέπει κανείς να επιδιώκει να σκοτώσει το εγώ του και η σχετική πραγματεία μου για το αναπόφευκτο της προσωπικότητας περιλαμβάνεται στην ετικέτα "νους" κατά κύριο λόγο. Ακολούθησαν άλλα θέματα, όπως ξέρετε, με κυρίαρχες τις ιδέες του Φλόριαν Ταθαγκάτα για το εδώ και τώρα και τη συνείδηση.
Στο μεταξύ, ήρθε η Μαρίζα. Αυτό το παιδί ήταν διπλή ευλογία για μένα, γιατί μου έδωσε το χρόνο (κλινήρης καθ' όλη την εγκυμοσύνη γαρ) να σκεφτώ, να διαβάσω, να αξιολογήσω, να καταλάβω. Η γέννησή της έφερε την κατάρρευση της υγείας μου (οι εγκυμοσύνες επισπεύδουν την εκδήλωση της σκλήρυνσης κατά πλάκας), άλλη μια ευλογία, τρεις το σύνολο, γιατί μπήκα (αυτή τη φορά στα σοβαρά) στη διαδικασία να καταλάβω τι μου συμβαίνει. Να διαβάσω για τον εγκέφαλο, το νευρικό σύστημα και πώς αυτά λειτουργούν. Να γνωρίσω στο πετσί μου τι σημαίνει φόβος, να αντιμετωπίσω το ενδεχόμενο ακόμα και του θανάτου. Να τα βλέπω όλα αυτά σαν κάτι το ορατό και το πολύ πιθανό και να μη θεωρώ τίποτε πια δεδομένο. Ούτε καν το ότι μπορώ να βάλω το ένα πόδι μπροστά από το άλλο και να περπατήσω. Και, το κυριότερο: να μπορέσω, επιτέλους, να αρχίσω να με αγαπώ.
Αυτά μέχρι σήμερα, εν περιλήψει…
16 Φεβ 2010
Του νόου ας μπέτε...
Ή για να γνωριστούμε καλύτερα. Μια φορά κι έναν καιρό λοιπόν ήταν μια κοπέλα, γύρω στα 18. Από μια φίλη της γνώρισε μια διδασκαλία γύρω από την οποία είχαν συσπειρωθεί ανά τον κόσμο διάφορες ομάδες ανθρώπων – μία από αυτές και στην Ελλάδα. Ήταν μια όμορφη διδασκαλία, απλή, ευγενική, και έδινε μια φρέσκια και διαφορετική οπτική του κόσμου: http://www.emin.org/
Φυσικά, όπου εμπλέκεται ο ανθρώπινος παράγοντας, αρχίζουν οι ιδέες και παθαίνουν μετάλλαξη, γιατί άλλο η ιδέα, άλλο η εφαρμογή της. Σούρνονται άλλωστε και σοβαρές αρρώστιες εδώ κάτω: το να ψωνιστεί κανείς ότι κάτι είναι, για παράδειγμα, ή η άλλη, που για μένα είναι χειρότερη, το να πάψει κανείς να βλέπει την πραγματικότητα και να κατοικεί σε φανταστικούς κόσμους. Κάπως έτσι το οδοιπορικό της κοπέλας της ιστορίας μας στο ΕΜΙΝ τελείωσε μετά από 9 χρόνια.
Ήταν και που στο μεταξύ είχε γνωρίσει αυτόν που θα γινόταν άντρας της αργότερα και του οποίου δεν του άρεσαν το ΕΜΙΝ και τα παρόμοια. Δεν τα πολυκαταλάβαινε κι έτσι της έδωσε το τελεσίγραφο: ή αυτά ή εγώ. Ερωτευμένη σφοδρά η κοπέλα (ακόμα και σήμερα εδώ που τα λέμε), διάλεξε εκείνον. Κι έτσι πέρασαν ένα-δυο χρόνια χωρίς φιλοσοφικές αναζητήσεις και "εσωτερικές" δραστηριότητες. Στο μεταξύ, οι νέοι της ιστορίας μας παντρεύτηκαν. Αλλά δεν έζησαν χάπιλι έβερ άφτερ. Γιατί μόλις τρεις μήνες μετά το γάμο, μια ωραία πρωΐα έπεσε εντελώς ξαφνικά το βλέφαρο στο ένα μάτι της κοπέλας. Μέσα σε μια εβδομάδα βρέθηκε από τον οφθαλμίατρο στον νευρολόγο και από τον νευρολόγο στο νοσοκομείο να υποβάλλεται σε χιλιάδες εξετάσεις – όχι όλες ευχάριστες - για να φύγει τελικά χωρίς διάγνωση.
Αυτά πριν δέκα χρόνια. Τότε ήταν που η φθαρτότητά μου μού πρωτοχτύπησε την πόρτα. Και τότε ήταν που πρωτογνώρισα το ρέικι – από την ίδια φίλη που μου είχε γνωρίσει το ΕΜΙΝ και η οποία είναι στην παρέα του μπλογκ. Πρόκειται για τη Λίλλιαν που γράφει ως S. Επίσης τότε ήταν που άρχισα να διαβάζω αυτά που διαβάζουν οι πολλοί: "το σύμπαν είναι δικό σου", "είσαι θεός", "μπορείς να έλξεις αυτό που θέλεις" κλπ. ανακατεμένα με μπόλικες δόσεις μετενσάρκωσης και γενικά προσπαθειών να εξηγήσω τι (μου) συμβαίνει και γιατί. Τότε ήταν που ασχολήθηκα και με το διαλογισμό και τον οραματισμό, που έβαζα κι έβγαζα ενεργειακές ασπίδες, ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς.
Κάπου εκεί ή λίγο αργότερα μία άλλη φίλη με έφερε σε επαφή με έναν τύπο από το Τάγμα του Κρίνου και του Αετού. Δεν πρόκειται για μασονικό τάγμα, αλλά – απ' όσο έχω μπορέσει να καταλάβω – η οργάνωσή του ήταν παρόμοια. Τέλος πάντων, αυτός ο τύπος είχε πάρει κάποιες από τις διδασκαλίες του τάγματος και τις είχε ερμηνεύσει με τον δικό του τρόπο. Και στην καρδιά της δικής του διδαχής ήταν ότι μπορεί ο καθένας να επικοινωνήσει (κυριολεκτικά) με το θείο. Μας έδινε λοιπόν έναν τρόπο "να ανοίγουμε κανάλι" για επικοινωνία χωρίς παρεμβολές από τον "άλλον" (τον εξαποδώ) και μετά να γράφουμε ό,τι "ακούγαμε" (κάτι σαν τσάνελινγκ), μας πήγαινε σε συγκεκριμένους παπάδες υποψιασμένους για τα ενεργειακά, σε ενεργειακά φορτισμένους χώρες αλλά και, γενικά, μας πήγαινε… καρότσι.
Μας είχε παραμυθιάσει κανονικά άλλωστε, έχοντας πάρει ο ίδιος επικοινωνίες για τον καθέναν από μας στις οποίες φαινόταν η "πραγματική μας ταυτότητα". Εγώ ας πούμε ήμουν η Ιωάννα της Λωρραίνης (τρομάρα μου). Φτιάξαμε λοιπόν μια δική μας ομάδα, κατά το μεγαλύτερο μέρος αποτελούμενη από δικούς μας φίλους (λέω "μας" γιατί στο μεταξύ και ο άντρας μου – ακτίνα άλλωστε του ίδιου του Ιησού, όπως μας είπε ο "αρχηγός" - είχε αρχίσει να εμπλέκεται σε αυτά που κάποτε δεν πολυκαταλάβαινε) και σαν ηλίθιοι κάναμε ό,τι μας έλεγε αυτός ο "αρχηγός". Ηλίθιοι μεν, αγνοί δε. Δεν ξέρω πώς αλλιώς να το εκφράσω, αλλά πραγματικά ήμασταν αθώοι μέσα σε όλο αυτό. Και δεν θα' ταν κακό – κανέναν δεν πειράζαμε εξ άλλου – αν μετά από κάμποσο διάστημα δεν έμπαιναν στη μέση άλλα. Τι άλλα; Θα σας πω.
Ένα απόγευμα ο "αρχηγός" μας ξεφούρνισε ότι ήταν η ενσάρκωση ενός πεντάκτινου αστέρα που έρχεται στη γη κάθε δεν θυμάμαι πόσα χιλιάδες χρόνια και ότι τώρα πρέπει να βρει το "πολικό" του για να εκπληρώσει την αποστολή του. Ο άνθρωπος ήταν ήδη παντρεμένος με δύο παιδιά, αλλά είχαν τσιμπήσει δύο άλλες από την ομάδα (η οποία είχε στο μεταξύ διευρυνθεί κατά πολύ) και του την πέφτανε κανονικά και δεν ήξερε ο χριστιανός ποια να πρωτοδιαλέξει. Έπρεπε λοιπόν να τις δοκιμάσει και τις δύο (συν τη σύζυγο) για να δει "πού θα σταθεροποιηθεί" το πολικό του.
Εντάξει, είπαμε ήμασταν ηλίθιοι και καταπίναμε πολλά, αλλά αυτό παραπήγαινε. Κάπου εκεί λοιπόν γράφτηκε ο επίλογος της συγκεκριμένης ιστορίας, μόνο που στον απόηχό της, για τα περισσότερα μέλη της ομάδας, έμεινε μια πληγή. Ακριβώς επειδή ήμασταν αθώοι μέσα σε όλο αυτό και αισθανθήκαμε τελικά προδομένοι.
Αυτή είναι η φαρμακερή ομάδα Νο1 που ανέφερα σε κάποια ανάρτηση πρόσφατα. Ο "αρχηγός" εξακολουθεί τη δραστηριότητά του κάπου στην Ελευσίνα, όπου με βιτρίνα το ψυχιατρείο της γυναίκας του δρα ανενόχλητος, "επικοινωνώντας" ακατάπαυστα με το "θείο" και χρεώνοντας 50 ευρουλάκια την επικοινωνία…
Αλλά σαν πολλά έγραψα μέχρι τώρα, η συνέχεια λοιπόν προσεχώς. Στο μεταξύ, όποιος άλλος θέλει να μοιραστεί την προσωπική του πορεία με τους υπόλοιπους, θα χαρώ προσωπικά πάρα πολύ να διαβάσω την ιστορία του/της…
Φυσικά, όπου εμπλέκεται ο ανθρώπινος παράγοντας, αρχίζουν οι ιδέες και παθαίνουν μετάλλαξη, γιατί άλλο η ιδέα, άλλο η εφαρμογή της. Σούρνονται άλλωστε και σοβαρές αρρώστιες εδώ κάτω: το να ψωνιστεί κανείς ότι κάτι είναι, για παράδειγμα, ή η άλλη, που για μένα είναι χειρότερη, το να πάψει κανείς να βλέπει την πραγματικότητα και να κατοικεί σε φανταστικούς κόσμους. Κάπως έτσι το οδοιπορικό της κοπέλας της ιστορίας μας στο ΕΜΙΝ τελείωσε μετά από 9 χρόνια.
Ήταν και που στο μεταξύ είχε γνωρίσει αυτόν που θα γινόταν άντρας της αργότερα και του οποίου δεν του άρεσαν το ΕΜΙΝ και τα παρόμοια. Δεν τα πολυκαταλάβαινε κι έτσι της έδωσε το τελεσίγραφο: ή αυτά ή εγώ. Ερωτευμένη σφοδρά η κοπέλα (ακόμα και σήμερα εδώ που τα λέμε), διάλεξε εκείνον. Κι έτσι πέρασαν ένα-δυο χρόνια χωρίς φιλοσοφικές αναζητήσεις και "εσωτερικές" δραστηριότητες. Στο μεταξύ, οι νέοι της ιστορίας μας παντρεύτηκαν. Αλλά δεν έζησαν χάπιλι έβερ άφτερ. Γιατί μόλις τρεις μήνες μετά το γάμο, μια ωραία πρωΐα έπεσε εντελώς ξαφνικά το βλέφαρο στο ένα μάτι της κοπέλας. Μέσα σε μια εβδομάδα βρέθηκε από τον οφθαλμίατρο στον νευρολόγο και από τον νευρολόγο στο νοσοκομείο να υποβάλλεται σε χιλιάδες εξετάσεις – όχι όλες ευχάριστες - για να φύγει τελικά χωρίς διάγνωση.
Αυτά πριν δέκα χρόνια. Τότε ήταν που η φθαρτότητά μου μού πρωτοχτύπησε την πόρτα. Και τότε ήταν που πρωτογνώρισα το ρέικι – από την ίδια φίλη που μου είχε γνωρίσει το ΕΜΙΝ και η οποία είναι στην παρέα του μπλογκ. Πρόκειται για τη Λίλλιαν που γράφει ως S. Επίσης τότε ήταν που άρχισα να διαβάζω αυτά που διαβάζουν οι πολλοί: "το σύμπαν είναι δικό σου", "είσαι θεός", "μπορείς να έλξεις αυτό που θέλεις" κλπ. ανακατεμένα με μπόλικες δόσεις μετενσάρκωσης και γενικά προσπαθειών να εξηγήσω τι (μου) συμβαίνει και γιατί. Τότε ήταν που ασχολήθηκα και με το διαλογισμό και τον οραματισμό, που έβαζα κι έβγαζα ενεργειακές ασπίδες, ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς.
Κάπου εκεί ή λίγο αργότερα μία άλλη φίλη με έφερε σε επαφή με έναν τύπο από το Τάγμα του Κρίνου και του Αετού. Δεν πρόκειται για μασονικό τάγμα, αλλά – απ' όσο έχω μπορέσει να καταλάβω – η οργάνωσή του ήταν παρόμοια. Τέλος πάντων, αυτός ο τύπος είχε πάρει κάποιες από τις διδασκαλίες του τάγματος και τις είχε ερμηνεύσει με τον δικό του τρόπο. Και στην καρδιά της δικής του διδαχής ήταν ότι μπορεί ο καθένας να επικοινωνήσει (κυριολεκτικά) με το θείο. Μας έδινε λοιπόν έναν τρόπο "να ανοίγουμε κανάλι" για επικοινωνία χωρίς παρεμβολές από τον "άλλον" (τον εξαποδώ) και μετά να γράφουμε ό,τι "ακούγαμε" (κάτι σαν τσάνελινγκ), μας πήγαινε σε συγκεκριμένους παπάδες υποψιασμένους για τα ενεργειακά, σε ενεργειακά φορτισμένους χώρες αλλά και, γενικά, μας πήγαινε… καρότσι.
Μας είχε παραμυθιάσει κανονικά άλλωστε, έχοντας πάρει ο ίδιος επικοινωνίες για τον καθέναν από μας στις οποίες φαινόταν η "πραγματική μας ταυτότητα". Εγώ ας πούμε ήμουν η Ιωάννα της Λωρραίνης (τρομάρα μου). Φτιάξαμε λοιπόν μια δική μας ομάδα, κατά το μεγαλύτερο μέρος αποτελούμενη από δικούς μας φίλους (λέω "μας" γιατί στο μεταξύ και ο άντρας μου – ακτίνα άλλωστε του ίδιου του Ιησού, όπως μας είπε ο "αρχηγός" - είχε αρχίσει να εμπλέκεται σε αυτά που κάποτε δεν πολυκαταλάβαινε) και σαν ηλίθιοι κάναμε ό,τι μας έλεγε αυτός ο "αρχηγός". Ηλίθιοι μεν, αγνοί δε. Δεν ξέρω πώς αλλιώς να το εκφράσω, αλλά πραγματικά ήμασταν αθώοι μέσα σε όλο αυτό. Και δεν θα' ταν κακό – κανέναν δεν πειράζαμε εξ άλλου – αν μετά από κάμποσο διάστημα δεν έμπαιναν στη μέση άλλα. Τι άλλα; Θα σας πω.
Ένα απόγευμα ο "αρχηγός" μας ξεφούρνισε ότι ήταν η ενσάρκωση ενός πεντάκτινου αστέρα που έρχεται στη γη κάθε δεν θυμάμαι πόσα χιλιάδες χρόνια και ότι τώρα πρέπει να βρει το "πολικό" του για να εκπληρώσει την αποστολή του. Ο άνθρωπος ήταν ήδη παντρεμένος με δύο παιδιά, αλλά είχαν τσιμπήσει δύο άλλες από την ομάδα (η οποία είχε στο μεταξύ διευρυνθεί κατά πολύ) και του την πέφτανε κανονικά και δεν ήξερε ο χριστιανός ποια να πρωτοδιαλέξει. Έπρεπε λοιπόν να τις δοκιμάσει και τις δύο (συν τη σύζυγο) για να δει "πού θα σταθεροποιηθεί" το πολικό του.
Εντάξει, είπαμε ήμασταν ηλίθιοι και καταπίναμε πολλά, αλλά αυτό παραπήγαινε. Κάπου εκεί λοιπόν γράφτηκε ο επίλογος της συγκεκριμένης ιστορίας, μόνο που στον απόηχό της, για τα περισσότερα μέλη της ομάδας, έμεινε μια πληγή. Ακριβώς επειδή ήμασταν αθώοι μέσα σε όλο αυτό και αισθανθήκαμε τελικά προδομένοι.
Αυτή είναι η φαρμακερή ομάδα Νο1 που ανέφερα σε κάποια ανάρτηση πρόσφατα. Ο "αρχηγός" εξακολουθεί τη δραστηριότητά του κάπου στην Ελευσίνα, όπου με βιτρίνα το ψυχιατρείο της γυναίκας του δρα ανενόχλητος, "επικοινωνώντας" ακατάπαυστα με το "θείο" και χρεώνοντας 50 ευρουλάκια την επικοινωνία…
Αλλά σαν πολλά έγραψα μέχρι τώρα, η συνέχεια λοιπόν προσεχώς. Στο μεταξύ, όποιος άλλος θέλει να μοιραστεί την προσωπική του πορεία με τους υπόλοιπους, θα χαρώ προσωπικά πάρα πολύ να διαβάσω την ιστορία του/της…
11 Φεβ 2010
Κουτσομπολιά
Δεν έχω πει ποτέ πως είμαι εμφανίσιμη, κι ας το υποστηρίζουν οι γύρω μου, πρέπει όμως σίγουρα πια να παραδεχτώ πως είμαι αλησμόνητη. Τέσσερα χρόνια μετά από τη συμμετοχή μου σε μια ακόμη "ομάδα" εσωτερικής αναζήτησης (την τελευταία και δεύτερη πιο φαρμακερή), με πήρε σήμερα τηλέφωνο ένας από τους τότε "συνοδοιπόρους" να με ρωτήσει - λέει - τη γνώμη μου "για μια μεθοδολογία που ανέπτυξε σχετικά με τα τσάκρας και ειδικά τα χάρας", μια και είμαι ειδική σ' αυτά. (Δεν είμαι, παρ' όλα αυτά ξέρω πως ένα είναι το χάρα, αλλά ας πάμε παρακάτω).
"Ποιος, εγώ;", απόρησα. "Εσύ δεν ασχολείσαι με το ρέικι;", με ρωτάει. "Και ποιος σου είπε ότι το ρέικι ασχολείται με τα τσάκρας;", του απάντησα, μάλλον επιθετικά. "Εξ άλλου πάνε δύο χρόνια που δεν ασχολούμαι με αυτό το κομμάτι". Του ευχήθηκα καλή συνέχεια στην πορεία του και έκλεισα το τηλέφωνο όσο πιο ευγενικά μπορούσα. Θυμήθηκα πως, τότε που ήμασταν στην ομάδα, μου είχε γίνει κολτσίδα γιατί "ποιος ξέρει σε πόσες μετενσαρκώσεις ήμασταν μαζί και υπάρχει τέτοια έλξη". Έλξη μονομερής βεβαίως, αλλά κάτι τέτοια άκουγα η κακομοίρα και γι' αυτό (εντάξει και για άλλα, πολύ πιο σοβαρά) σιχάθηκα όλο το πακέτο.
Προηγήθηκε προ ημερών άλλη μια συνομιλία με μέλος της φαρμακερής ομάδας Νο1, το οποίο ήθελε "να εκτεθεί", όπως το έθεσε, σε μένα και να μου μιλήσει για την πορεία του από τότε. Κι αν στην πρώτη περίπτωση (του τύπου με τα τσάκρας και τα... "χάρας") αισθάνθηκα θυμό ανάμικτο με διάθεση για χλευασμό, στη δεύτερη αισθάνθηκα απλώς λύπη. Γιατί η "πορεία" δεν ήταν τίποτε άλλο από τη διαγραφή ενός τέλειου κύκλου: ο άνθρωπος αυτός γύρισε πίσω σε αυτά που μας είχαν πληγώσει, γιατί "δεν μπορούσε να βρει νόημα" κι "αισθανόταν μοναξιά και κενό". Όπως και να το κάνουμε, είναι λυπηρό στα 50κάτι σου να περιμένεις από τον κάθε τυχάρπαστο "αρχηγό ομάδας" να δώσει νόημα στη ζωή σου, δεν είναι;
Μακριά λοιπόν, φίλοι μου, μακριά…
"Ποιος, εγώ;", απόρησα. "Εσύ δεν ασχολείσαι με το ρέικι;", με ρωτάει. "Και ποιος σου είπε ότι το ρέικι ασχολείται με τα τσάκρας;", του απάντησα, μάλλον επιθετικά. "Εξ άλλου πάνε δύο χρόνια που δεν ασχολούμαι με αυτό το κομμάτι". Του ευχήθηκα καλή συνέχεια στην πορεία του και έκλεισα το τηλέφωνο όσο πιο ευγενικά μπορούσα. Θυμήθηκα πως, τότε που ήμασταν στην ομάδα, μου είχε γίνει κολτσίδα γιατί "ποιος ξέρει σε πόσες μετενσαρκώσεις ήμασταν μαζί και υπάρχει τέτοια έλξη". Έλξη μονομερής βεβαίως, αλλά κάτι τέτοια άκουγα η κακομοίρα και γι' αυτό (εντάξει και για άλλα, πολύ πιο σοβαρά) σιχάθηκα όλο το πακέτο.
Προηγήθηκε προ ημερών άλλη μια συνομιλία με μέλος της φαρμακερής ομάδας Νο1, το οποίο ήθελε "να εκτεθεί", όπως το έθεσε, σε μένα και να μου μιλήσει για την πορεία του από τότε. Κι αν στην πρώτη περίπτωση (του τύπου με τα τσάκρας και τα... "χάρας") αισθάνθηκα θυμό ανάμικτο με διάθεση για χλευασμό, στη δεύτερη αισθάνθηκα απλώς λύπη. Γιατί η "πορεία" δεν ήταν τίποτε άλλο από τη διαγραφή ενός τέλειου κύκλου: ο άνθρωπος αυτός γύρισε πίσω σε αυτά που μας είχαν πληγώσει, γιατί "δεν μπορούσε να βρει νόημα" κι "αισθανόταν μοναξιά και κενό". Όπως και να το κάνουμε, είναι λυπηρό στα 50κάτι σου να περιμένεις από τον κάθε τυχάρπαστο "αρχηγό ομάδας" να δώσει νόημα στη ζωή σου, δεν είναι;
Μακριά λοιπόν, φίλοι μου, μακριά…
6 Φεβ 2010
Σκέτος κήπος
Στον libero.
Μένω σε μια μονοκατοικία με ηλικία διπλάσια από τη δική μου. Για να μπω μέσα, αγγίζω απαλά τη μπλε καμπανούλα κι αυτή με τον όμορφο ήχο της δίνει το σήμα στην πόρτα να ανοίξει.
Κι όταν ανοίγει, αυτό που πρώτο αντικρίζω είναι η ελιά που απλώνει τα κλαδιά και τις ρίζες της μέσα στο σαλόνι μου. Καυχιέται πως είναι εγγονή εκείνης της πρώτης, του ιερού δέντρου που χάρισε η θεά Αθηνά στην πόλη, αλλά εγώ δεν την πολυπιστεύω. Χαίρομαι όμως πολύ να κάθομαι στη σκιά της, το ίδιο και τα παιδιά μου.
Όχι ότι δεν έχουν ωραία δωμάτια. Το δωμάτιο του γιου μου είναι ένα λιβάδι από ηλιοτρόπια. Όταν έχει ήλιο, θαρρείς πως βλέπεις εκατοντάδες γελαστά προσωπάκια. Όταν έχει συννεφιά, τα προσωπάκια σκυθρωπιάζουν, όμως ο γιος μου που τ' αγαπάει τους λέει αστεία και τους φτιάχνει ξανά το κέφι.
Η κόρη μου πάλι ζει σε μια λίμνη με νούφαρα. Περπατά προσεκτικά πάνω τους για να φτάσει στο κρεβάτι της, τους μιλάει και τους παίζει μουσική με τη φλογέρα που έχει φτιάξει από ένα καλάμι της όχθης. Κάνει παρέα με τα βατραχάκια και -μεταξύ μας- νομίζω πως έχει πιάσει φιλίες και με μια νεράιδα.
Το δικό μου κρεβάτι είναι η κουφάλα μιας γέρικης βελανιδιάς. Κάθε βράδυ τυλίγομαι στην άνεση και τη σιωπή της και τότε τα φύλλα του δέντρου αρχίζουν απαλά να θροΐζουν ώσπου να ενωθούν σιγά-σιγά σ' ένα νανούρισμα.
Απ' τα θεμέλια του σπιτιού βλασταίνουν κισσοί και βοκαμβίλιες. Ανεβαίνουν τους τοίχους και γεμίζουν το σπίτι με χρώματα.
Άλλοι θα μιλούσαν για πλακάκια και τούβλα, πατώματα και σκεπές. Όμως όλα είναι κείμενο και, όπως σε κάθε κείμενο, ο αναγνώστης επιλέγει την ερμηνεία που του ταιριάζει. Δεν είναι άλλωστε πολύ πιο ωραίο να ζεις σε έναν κήπο;
Μένω σε μια μονοκατοικία με ηλικία διπλάσια από τη δική μου. Για να μπω μέσα, αγγίζω απαλά τη μπλε καμπανούλα κι αυτή με τον όμορφο ήχο της δίνει το σήμα στην πόρτα να ανοίξει.
Κι όταν ανοίγει, αυτό που πρώτο αντικρίζω είναι η ελιά που απλώνει τα κλαδιά και τις ρίζες της μέσα στο σαλόνι μου. Καυχιέται πως είναι εγγονή εκείνης της πρώτης, του ιερού δέντρου που χάρισε η θεά Αθηνά στην πόλη, αλλά εγώ δεν την πολυπιστεύω. Χαίρομαι όμως πολύ να κάθομαι στη σκιά της, το ίδιο και τα παιδιά μου.
Όχι ότι δεν έχουν ωραία δωμάτια. Το δωμάτιο του γιου μου είναι ένα λιβάδι από ηλιοτρόπια. Όταν έχει ήλιο, θαρρείς πως βλέπεις εκατοντάδες γελαστά προσωπάκια. Όταν έχει συννεφιά, τα προσωπάκια σκυθρωπιάζουν, όμως ο γιος μου που τ' αγαπάει τους λέει αστεία και τους φτιάχνει ξανά το κέφι.
Η κόρη μου πάλι ζει σε μια λίμνη με νούφαρα. Περπατά προσεκτικά πάνω τους για να φτάσει στο κρεβάτι της, τους μιλάει και τους παίζει μουσική με τη φλογέρα που έχει φτιάξει από ένα καλάμι της όχθης. Κάνει παρέα με τα βατραχάκια και -μεταξύ μας- νομίζω πως έχει πιάσει φιλίες και με μια νεράιδα.
Το δικό μου κρεβάτι είναι η κουφάλα μιας γέρικης βελανιδιάς. Κάθε βράδυ τυλίγομαι στην άνεση και τη σιωπή της και τότε τα φύλλα του δέντρου αρχίζουν απαλά να θροΐζουν ώσπου να ενωθούν σιγά-σιγά σ' ένα νανούρισμα.
Απ' τα θεμέλια του σπιτιού βλασταίνουν κισσοί και βοκαμβίλιες. Ανεβαίνουν τους τοίχους και γεμίζουν το σπίτι με χρώματα.
Άλλοι θα μιλούσαν για πλακάκια και τούβλα, πατώματα και σκεπές. Όμως όλα είναι κείμενο και, όπως σε κάθε κείμενο, ο αναγνώστης επιλέγει την ερμηνεία που του ταιριάζει. Δεν είναι άλλωστε πολύ πιο ωραίο να ζεις σε έναν κήπο;
3 Φεβ 2010
Ζωολογικός κήπος
Μένω σε μια μονοκατοικία με ηλικία διπλάσια από τη δική μου. Στην κλειδαριά της εξώπορτας ζει ένας σκίουρος. Κάθε φορά που βάζω το κλειδί μου, τον γαργαλάω και γκρινιάζει, αλλά δεν έχω άλλο τρόπο να μπω στο σπίτι.
Άλλωστε πάντα γυρνάω το κλειδί προσεκτικά, να μην τρομάξω τη λεοπάρδαλη από μέσα. Απορώ πώς καταφέρνει και χωράει στο μικρό μου σαλόνι. Βηματίζει αδιάκοπα πάνω-κάτω, σαν να περιμένει κάτι. Ξέρει πως στα στίγματα του δέρματός της κρύβεται το μήνυμα του Θεού, όπως έχει γράψει ο Μπόρχες. Κάθε φορά που τα παιδιά γυρίζουν από το σχολείο παλεύουν μαζί της γελώντας. Θα 'θελαν να πήγαινε και στα δωμάτιά τους λίγο, αλλά αρνείται κατηγορηματικά να φύγει απ' το σαλόνι, έχει βολευτεί εκεί τόσα χρόνια.
Έτσι, ο γιος μου πήρε στο δωμάτιό του μια φάλαινα. Ανακατεύει το βυθό με την ουρά της και σηκώνει λάσπη, αλλά δεν τον νοιάζει. Του αρέσει να ακούει τα τραγούδια της που κρύβουν αρχαία μυστικά, όπως λένε. Ούτε και φοβάται το τεράστιο φίδι που έχει κουλουριαστεί στη ντουλάπα του - δεν είναι άλλωστε απ' αυτά που δαγκώνουν.
Η κόρη μου πάλι, πήρε ένα άλογο να κοιμάται μαζί της τα βράδια. Το φροντίζει και το αγαπάει κι αυτό σε αντάλλαγμα την αφήνει να σκαρφαλώνει στη ράχη του και την πηγαίνει καλπάζοντας στα πιο απίθανα μέρη.
Η σκεπή του σπιτιού μου είναι ένα γεράκι. Τα παράθυρα φωτίζονται τις νύχτες μόλις ανοίγει τα μάτια του. Είναι εκπαιδευμένο κι υπάκουο, αλλά κάποιες φορές που σηκώνεται να πετάξει, παίρνει μαζί του το σπίτι. Κάθε πρωί πάντως το επιστρέφει ανέπαφο.
Στα θεμέλια ζουν προνύμφες. Τις παρακολουθώ κρυφά κάθε μέρα, περιμένοντας με αγωνία πότε θα γίνουν πεταλούδες για να γεμίσουν την αυλή μου με χρώματα.
Άλλοι θα μιλούσαν για πλακάκια και τούβλα, πατώματα και σκεπές. Όμως όλα είναι κείμενο και, όπως σε κάθε κείμενο, ο αναγνώστης επιλέγει την ερμηνεία που του ταιριάζει. Δεν είναι άλλωστε πολύ πιο ωραίο να ζεις σε ζωολογικό κήπο;
Άλλωστε πάντα γυρνάω το κλειδί προσεκτικά, να μην τρομάξω τη λεοπάρδαλη από μέσα. Απορώ πώς καταφέρνει και χωράει στο μικρό μου σαλόνι. Βηματίζει αδιάκοπα πάνω-κάτω, σαν να περιμένει κάτι. Ξέρει πως στα στίγματα του δέρματός της κρύβεται το μήνυμα του Θεού, όπως έχει γράψει ο Μπόρχες. Κάθε φορά που τα παιδιά γυρίζουν από το σχολείο παλεύουν μαζί της γελώντας. Θα 'θελαν να πήγαινε και στα δωμάτιά τους λίγο, αλλά αρνείται κατηγορηματικά να φύγει απ' το σαλόνι, έχει βολευτεί εκεί τόσα χρόνια.
Έτσι, ο γιος μου πήρε στο δωμάτιό του μια φάλαινα. Ανακατεύει το βυθό με την ουρά της και σηκώνει λάσπη, αλλά δεν τον νοιάζει. Του αρέσει να ακούει τα τραγούδια της που κρύβουν αρχαία μυστικά, όπως λένε. Ούτε και φοβάται το τεράστιο φίδι που έχει κουλουριαστεί στη ντουλάπα του - δεν είναι άλλωστε απ' αυτά που δαγκώνουν.
Η κόρη μου πάλι, πήρε ένα άλογο να κοιμάται μαζί της τα βράδια. Το φροντίζει και το αγαπάει κι αυτό σε αντάλλαγμα την αφήνει να σκαρφαλώνει στη ράχη του και την πηγαίνει καλπάζοντας στα πιο απίθανα μέρη.
Η σκεπή του σπιτιού μου είναι ένα γεράκι. Τα παράθυρα φωτίζονται τις νύχτες μόλις ανοίγει τα μάτια του. Είναι εκπαιδευμένο κι υπάκουο, αλλά κάποιες φορές που σηκώνεται να πετάξει, παίρνει μαζί του το σπίτι. Κάθε πρωί πάντως το επιστρέφει ανέπαφο.
Στα θεμέλια ζουν προνύμφες. Τις παρακολουθώ κρυφά κάθε μέρα, περιμένοντας με αγωνία πότε θα γίνουν πεταλούδες για να γεμίσουν την αυλή μου με χρώματα.
Άλλοι θα μιλούσαν για πλακάκια και τούβλα, πατώματα και σκεπές. Όμως όλα είναι κείμενο και, όπως σε κάθε κείμενο, ο αναγνώστης επιλέγει την ερμηνεία που του ταιριάζει. Δεν είναι άλλωστε πολύ πιο ωραίο να ζεις σε ζωολογικό κήπο;
17 Δεκ 2009
Σχολικό ζήτημα
Το καινούριο εκπαιδευτικό σύστημα είναι πραγματικά το κάτι άλλο. Οι δάσκαλοι "δεν μπορούν να αποθαρρύνουν τα παιδιά από τη μάθηση", όπως οι ίδιοι λένε, και για να μην τα αποθαρρύνουν δεν διορθώνουν τα λάθη τους, δεν διορθώνουν τη συμπεριφορά τους και δεν επιβάλλουν κανενός είδους ποινή.
Παράδειγμα: ο γιος μου φοιτά στην α΄ δημοτικού φέτος. Η δασκάλα του μου παραπονέθηκε εχθές ότι είναι αφηρημένος στο μάθημα και ότι κάνει διαγωνισμό ξυσίματος μολυβιού με τον διπλανό του (ποιος πρώτος θα κάνει το μολύβι του πιο μικρό ξύνοντας). "Να του πάρετε την ξύστρα", με προέτρεψε. "Φυσικά", απάντησα, "αλλά γιατί δεν του την παίρνετε εσείς;". "Ααα, εγώ δεν μπορώ, δεν επιτρέπεται". "Μάλιστα".
Μπροστά στη συζήτηση ήταν κι ο μπαμπάς του συμμαθητή με τον οποίο έκανε τον διαγωνισμό ξυσίματος ο Γιάννης. "Πάρτε κι εσείς την ξύστρα από τον δικό σας", τον προέτρεψα. "Ναι", μου είπε. Την επόμενη μέρα ρώτησα τον Γιάννη (ρητορικά πιο πολύ) "Ο Παναγιώτης δεν είχε ούτε αυτός ξύστρα σήμερα, ε;". "Όχι, μαμά, τι λες; Είχε μια ολοκαίνουρια ξύστρα". Κι έμεινα κάγκελο.
Δεν είναι η πρώτη φορά βέβαια που μένω έτσι. Μια άλλη μέρα ήρθε ο Γιάννης στο σπίτι έχοντας γράψει στην ορθογραφία "γόγορνα", μια λέξη που η δασκάλα του είχε απλώς υπογραμμίσει (ούτε να τον βάλει να την ξαναγράψει ούτε τίποτα δηλαδή). "Ε καλά", του λέω, "δεν πειράζει, η δασκάλα απλώς ξέχασε να σε βάλει να ξαναγράψεις τη λέξη". "Τι λες ρε μαμά, αφού η δασκάλα δεν έγραψε τίποτα σημαίνει ότι είναι εντάξει!!", έβαλε τις φωνές ο Γιάννης. Και φυσικά μου ανέβασε την πίεση, με έκανε να του ανοίξω το λεξικό και να του δείξω γραμμένη σωστά τη λέξη "γοργόνα" και βέβαια, επειδή η συζήτηση συνεχίστηκε σε έντονους τόνους, να τον βάλω τιμωρία (τουτέστιν μία μέρα χωρίς τηλεόραση) και να τον βάλω επίσης να γράψει τη λέξη πέντε φορές.
Κάπως έτσι μεταμορφώνομαι σιγά-σιγά σε εφιάλτη για το παιδί μου. Το αφήνω χωρίς ξύστρα. Του διορθώνω την ορθογραφία. Το βάζω να γράφει τις λέξεις που κάνει λάθος. Είμαι συνέχεια με μια γόμα στο χέρι και με μια προσταγή στο στόμα: "πιο ωραία γράμματα", "αυτή η λέξη δεν γράφεται με το υ του υποβρύχιου, αλλά με το η του ήλιου", "πιο μικρά γράμματα". Δεν το αφήνω να βλέπει τηλεόραση, και διάφορα άλλα.
Κάθε μέρα τα ίδια. Η παιδαγωγική μέθοδος που δεν επιτρέπει στους δασκάλους να κάνουν διορθώσεις και παρατηρήσεις ουσιαστικά μετακυλίει τις συγκρούσεις από το σχολείο στο σπίτι. Το σπίτι, σαν να μην έφταναν οι κραδασμοί που έχει να απορροφήσει, πρέπει τώρα να απορροφήσει και τους κραδασμούς του σχολείου. Α ρε έρμη μάνα, που έλεγε κάποιος…
Παράδειγμα: ο γιος μου φοιτά στην α΄ δημοτικού φέτος. Η δασκάλα του μου παραπονέθηκε εχθές ότι είναι αφηρημένος στο μάθημα και ότι κάνει διαγωνισμό ξυσίματος μολυβιού με τον διπλανό του (ποιος πρώτος θα κάνει το μολύβι του πιο μικρό ξύνοντας). "Να του πάρετε την ξύστρα", με προέτρεψε. "Φυσικά", απάντησα, "αλλά γιατί δεν του την παίρνετε εσείς;". "Ααα, εγώ δεν μπορώ, δεν επιτρέπεται". "Μάλιστα".
Μπροστά στη συζήτηση ήταν κι ο μπαμπάς του συμμαθητή με τον οποίο έκανε τον διαγωνισμό ξυσίματος ο Γιάννης. "Πάρτε κι εσείς την ξύστρα από τον δικό σας", τον προέτρεψα. "Ναι", μου είπε. Την επόμενη μέρα ρώτησα τον Γιάννη (ρητορικά πιο πολύ) "Ο Παναγιώτης δεν είχε ούτε αυτός ξύστρα σήμερα, ε;". "Όχι, μαμά, τι λες; Είχε μια ολοκαίνουρια ξύστρα". Κι έμεινα κάγκελο.
Δεν είναι η πρώτη φορά βέβαια που μένω έτσι. Μια άλλη μέρα ήρθε ο Γιάννης στο σπίτι έχοντας γράψει στην ορθογραφία "γόγορνα", μια λέξη που η δασκάλα του είχε απλώς υπογραμμίσει (ούτε να τον βάλει να την ξαναγράψει ούτε τίποτα δηλαδή). "Ε καλά", του λέω, "δεν πειράζει, η δασκάλα απλώς ξέχασε να σε βάλει να ξαναγράψεις τη λέξη". "Τι λες ρε μαμά, αφού η δασκάλα δεν έγραψε τίποτα σημαίνει ότι είναι εντάξει!!", έβαλε τις φωνές ο Γιάννης. Και φυσικά μου ανέβασε την πίεση, με έκανε να του ανοίξω το λεξικό και να του δείξω γραμμένη σωστά τη λέξη "γοργόνα" και βέβαια, επειδή η συζήτηση συνεχίστηκε σε έντονους τόνους, να τον βάλω τιμωρία (τουτέστιν μία μέρα χωρίς τηλεόραση) και να τον βάλω επίσης να γράψει τη λέξη πέντε φορές.
Κάπως έτσι μεταμορφώνομαι σιγά-σιγά σε εφιάλτη για το παιδί μου. Το αφήνω χωρίς ξύστρα. Του διορθώνω την ορθογραφία. Το βάζω να γράφει τις λέξεις που κάνει λάθος. Είμαι συνέχεια με μια γόμα στο χέρι και με μια προσταγή στο στόμα: "πιο ωραία γράμματα", "αυτή η λέξη δεν γράφεται με το υ του υποβρύχιου, αλλά με το η του ήλιου", "πιο μικρά γράμματα". Δεν το αφήνω να βλέπει τηλεόραση, και διάφορα άλλα.
Κάθε μέρα τα ίδια. Η παιδαγωγική μέθοδος που δεν επιτρέπει στους δασκάλους να κάνουν διορθώσεις και παρατηρήσεις ουσιαστικά μετακυλίει τις συγκρούσεις από το σχολείο στο σπίτι. Το σπίτι, σαν να μην έφταναν οι κραδασμοί που έχει να απορροφήσει, πρέπει τώρα να απορροφήσει και τους κραδασμούς του σχολείου. Α ρε έρμη μάνα, που έλεγε κάποιος…
9 Δεκ 2009
Τικ-τακ
Δεν είναι θέμα έλλειψης χρόνου. Το πραγματικό θέμα είναι αυτός ο φόβος που έχει ριζώσει βαθιά μέσα μου – σα να έχω καταπιεί ωρολογιακή βόμβα. Το τικ-τακ του ρολογιού της ορίζει το ρυθμό στα βήματά μου σαν περπατώ: τα ακούω πια να χτυπούν γρηγορότερα στο πλακόστρωτο, σχεδόν να τρέχουν, σαν για να προλάβω – όμως τι; Δεν ξέρω.
Δεν υπάρχει κάτι περισσότερο διαθέσιμο για μένα απ' ό,τι αυτήν εδώ τη στιγμή, δεν υπάρχει κάτι τελειότερο. Όλα όσα μπορεί να χωρέσει η ζωή μου ολόκληρη υπάρχουν διαθέσιμα εδώ, τώρα, σ' αυτή την τόση δα στιγμούλα. Μόνο που όσο και να το γράφω και να το ξαναγράφω, φοβάμαι να το πιστέψω. Φοβάμαι να πιστέψω στην πληρότητα της στιγμής, προτιμώ να κλείνω τα μάτια και να περπατώ γρηγορότερα, τρέχοντας σχεδόν – μήπως για να παρατείνω τη ζωή μου όπως την ξέρω; Κι όμως, έτσι την κυνηγώ μακριά μου, την προσπερνώ τελικά.
Τικ-τακ, τικ-τακ, είναι το ρολόι ή η καρδιά μου; Τικ-τακ, τικ-τακ, ο ήχος που παγώνει το αίμα, που φέρνει πιο κοντά το άγνωστο, ο ήχος που καταπίνει τις λέξεις, τις κάνει κόμπο στον λαιμό, ο ήχος που καταπίνει ακόμα και τα δάκρυα, που ρουφά το αίμα από το πρόσωπο, ανελέητος ήχος, φρικτός.
Αύριο ξημερώνει μια νέα μέρα...
Δεν υπάρχει κάτι περισσότερο διαθέσιμο για μένα απ' ό,τι αυτήν εδώ τη στιγμή, δεν υπάρχει κάτι τελειότερο. Όλα όσα μπορεί να χωρέσει η ζωή μου ολόκληρη υπάρχουν διαθέσιμα εδώ, τώρα, σ' αυτή την τόση δα στιγμούλα. Μόνο που όσο και να το γράφω και να το ξαναγράφω, φοβάμαι να το πιστέψω. Φοβάμαι να πιστέψω στην πληρότητα της στιγμής, προτιμώ να κλείνω τα μάτια και να περπατώ γρηγορότερα, τρέχοντας σχεδόν – μήπως για να παρατείνω τη ζωή μου όπως την ξέρω; Κι όμως, έτσι την κυνηγώ μακριά μου, την προσπερνώ τελικά.
Τικ-τακ, τικ-τακ, είναι το ρολόι ή η καρδιά μου; Τικ-τακ, τικ-τακ, ο ήχος που παγώνει το αίμα, που φέρνει πιο κοντά το άγνωστο, ο ήχος που καταπίνει τις λέξεις, τις κάνει κόμπο στον λαιμό, ο ήχος που καταπίνει ακόμα και τα δάκρυα, που ρουφά το αίμα από το πρόσωπο, ανελέητος ήχος, φρικτός.
Αύριο ξημερώνει μια νέα μέρα...
6 Σεπ 2009
Μιλώντας για ψυχολογικές ανάγκες
Τις τελευταίες νύχτες ο γιος μου βλέπει εφιάλτες. Εκεί, γύρω στις 2.30 μετά τα μεσάνυχτα, κάθε νύχτα. Σηκώνομαι, τον ξυπνάω, του δίνω λίγο νερό και τον παίρνω αγκαλιά. Έτσι ξανακοιμάται ήσυχος. Μετά από κάμποση ώρα, φεύγω απ' το κρεβάτι του διακριτικά κι επιστρέφω στο δικό μου.
Εκεί πιάνω το σεντονάκι μου (χειμώνα-καλοκαίρι) και ξανατυλίγομαι απαλά. Αν κάνει πολύ ζέστη, τυλίγω μόνο τα πόδια ή μόνο το στήθος, πάντως κάπου επάνω μου θέλω να νιώθω το σεντονάκι.
Ο πατέρας μου, που ζει κοντά μας αλλά στον κάτω όροφο, θέλει κι εκείνος χειμώνα-καλοκαίρι να σκεπάζεται. Παλιότερα, επειδή φοβόμουν μήπως πάθει άθελά του θερμοπληξία το καλοκαίρι, τον μάλωνα γι' αυτή του τη συνήθεια.
Ο άντρας μου κοιμάται άκρη-άκρη στο κρεβάτι, κρατώντας με το ένα του χέρι τη γωνία του κομοδίνου. Και η κόρη μου, για να κοιμηθεί, πρέπει να ακουμπήσει όλη την πλάτη της στην πάντα - το προστατευτικό μαξιλάρι που τυλίγει το προσκέφαλο της κούνιας.
Σε όλους μας η αδήριτη ανάγκη για επαφή. Είναι απίστευτο το πόσο πολύ κανένας μας δεν θέλει να νιώθει - ούτε καν στον ύπνο ή ίσως ιδίως τότε - μόνος.
Εκεί πιάνω το σεντονάκι μου (χειμώνα-καλοκαίρι) και ξανατυλίγομαι απαλά. Αν κάνει πολύ ζέστη, τυλίγω μόνο τα πόδια ή μόνο το στήθος, πάντως κάπου επάνω μου θέλω να νιώθω το σεντονάκι.
Ο πατέρας μου, που ζει κοντά μας αλλά στον κάτω όροφο, θέλει κι εκείνος χειμώνα-καλοκαίρι να σκεπάζεται. Παλιότερα, επειδή φοβόμουν μήπως πάθει άθελά του θερμοπληξία το καλοκαίρι, τον μάλωνα γι' αυτή του τη συνήθεια.
Ο άντρας μου κοιμάται άκρη-άκρη στο κρεβάτι, κρατώντας με το ένα του χέρι τη γωνία του κομοδίνου. Και η κόρη μου, για να κοιμηθεί, πρέπει να ακουμπήσει όλη την πλάτη της στην πάντα - το προστατευτικό μαξιλάρι που τυλίγει το προσκέφαλο της κούνιας.
Σε όλους μας η αδήριτη ανάγκη για επαφή. Είναι απίστευτο το πόσο πολύ κανένας μας δεν θέλει να νιώθει - ούτε καν στον ύπνο ή ίσως ιδίως τότε - μόνος.
26 Μαρ 2009
Δημόσιο
Αυτό πάλι είναι ανεξήγητο. Να διαπιστώνουν όλοι οι ειδικοί ότι υπάρχει πρόβλημα αλλά άκρη να μη βρίσκεις. Στο Αιγινήτειο που είχα ραντεβού σήμερα μου είπαν ότι θα πρέπει να με βλέπουν ανά εξάμηνο εφ'όρου ζωής, ωστόσο για να κάνω την παρακέντηση που θα κρίνει ακριβώς την πάθηση για να ξεκινήσει επιτέλους η θεραπεία, θα πρέπει να περιμένω να αδειάσει κρεβάτι.
"Θα περιμένετε αρκετά" με ενημέρωσαν από το Γραφείο Κίνησης. "Σας βάζω στη λίστα, αλλά η λίστα είναι μεγάλη". "Δηλαδή πόσο μεγάλη;". "Μεγάλη", ήταν η ασαφέστατη απάντηση. Κι όταν δεν υπάρχει διευκρίνηση, αυτό σημαίνει ότι υπάρχει η δυνατότητα παράκαμψης της λίστας αν έχεις κονέ ή αν τα χώσεις σε κάποιον. Όμως όταν δεν έχεις μέσον ή δεν ξέρεις ποιον πρέπει να λαδώσεις στη χώρα που ζούμε, αλίμονό σου, απλώς περιμένεις, ελπίζοντας να μη σε βρει στο μεταξύ τίποτε χειρότερο.
Μετά από όλα αυτά, κινητοποιήθηκαν συγγενείς, γνωστοί και φίλοι μήπως βρεθεί η κατάλληλη άκρη που θα οδηγήσει στο πολυπόθητο διαθέσιμο κρεβάτι στο Αιγινήτειο ή σε κάποιο άλλο νοσοκομείο με μονάδα απομυελινώσεων, όπως το Γεννηματάς ή το Ευαγγελισμός. Και χρειάζεται να νοσηλευθώ μόνο μία ημέρα - πού να έπρεπε να μείνω παραπάνω δηλαδή... Και περιμένω. Χωρίς να μου δίνουν άδεια, αν και όλοι κρίνουν απαραίτητη την ξεκούραση, αφού δεν μπορούν να κάνουν διάγνωση. Ωραία, ε;
Τουλάχιστον, πήρα τον γιο μου και πήγαμε στο ζαχαροπλαστείο να διαλέξει τούρτα. Διάλεξε μία με κάτι τεράστια τζιπ, όνειρο. Αν μη τι άλλο, θα είμαι εδώ αύριο που θα γιορτάζει τα γενέθλιά του. Και θα περιμένουμε όλοι μαζί, παρέα.
"Θα περιμένετε αρκετά" με ενημέρωσαν από το Γραφείο Κίνησης. "Σας βάζω στη λίστα, αλλά η λίστα είναι μεγάλη". "Δηλαδή πόσο μεγάλη;". "Μεγάλη", ήταν η ασαφέστατη απάντηση. Κι όταν δεν υπάρχει διευκρίνηση, αυτό σημαίνει ότι υπάρχει η δυνατότητα παράκαμψης της λίστας αν έχεις κονέ ή αν τα χώσεις σε κάποιον. Όμως όταν δεν έχεις μέσον ή δεν ξέρεις ποιον πρέπει να λαδώσεις στη χώρα που ζούμε, αλίμονό σου, απλώς περιμένεις, ελπίζοντας να μη σε βρει στο μεταξύ τίποτε χειρότερο.
Μετά από όλα αυτά, κινητοποιήθηκαν συγγενείς, γνωστοί και φίλοι μήπως βρεθεί η κατάλληλη άκρη που θα οδηγήσει στο πολυπόθητο διαθέσιμο κρεβάτι στο Αιγινήτειο ή σε κάποιο άλλο νοσοκομείο με μονάδα απομυελινώσεων, όπως το Γεννηματάς ή το Ευαγγελισμός. Και χρειάζεται να νοσηλευθώ μόνο μία ημέρα - πού να έπρεπε να μείνω παραπάνω δηλαδή... Και περιμένω. Χωρίς να μου δίνουν άδεια, αν και όλοι κρίνουν απαραίτητη την ξεκούραση, αφού δεν μπορούν να κάνουν διάγνωση. Ωραία, ε;
Τουλάχιστον, πήρα τον γιο μου και πήγαμε στο ζαχαροπλαστείο να διαλέξει τούρτα. Διάλεξε μία με κάτι τεράστια τζιπ, όνειρο. Αν μη τι άλλο, θα είμαι εδώ αύριο που θα γιορτάζει τα γενέθλιά του. Και θα περιμένουμε όλοι μαζί, παρέα.
21 Μαρ 2009
Friends in arms
Πολλά είναι τα πράγματα που μπορούν να ενώσουν ξαφνικά τους ανθρώπους. Ένας κοινός σκοπός, ένα όραμα, ο φόβος, μια ασθένεια με άσχημη εξέλιξη. Όλα αυτά μπορούν μέσα σε μια στιγμή να ανοίξουν την πόρτα που οδηγεί πέρα και πίσω από την καθημερινότητα, που σκίζει το ύφασμα της συνήθειας και αποκαλύπτει τον κόσμο που κρύβεται από κάτω. Άνθρωποι που μέχρι χθες σου ήταν αδιάφοροι ή ξένοι ξαφνικά γίνονται φίλοι σου, “friends in arms”, και αρχίζεις να βλέπεις τη ζωή με άλλο μάτι.
Την περασμένη εβδομάδα έκανα δύο μαγνητικές τομογραφίες. Η παλιά ιστορία του ποδιού. Όταν πήρα τα αποτελέσματα τρόμαξα. «Συνηγορούν υπέρ απομυελινωτικής νόσου». Τι είναι πάλι αυτό; Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν ότι δεν θέλω να μείνουν τα παιδιά μου ορφανά, όπως έμεινα εγώ στα 9 μου. Μετά σκέφτηκα τα όνειρά μου, τα ταξίδια που δεν έχω κάνει, τις στιγμές ευτυχίας που έχω αναβάλλει να ζήσω. Τις σκέψεις αυτές διαδέχτηκε η αγωνία και ο φόβος για τον σωματικό πόνο που ενδεχομένως κρύβεται πίσω από εκείνες τις λέξεις, τις άσχημες λέξεις που δεν μπορούσα να αποκρυπτογραφήσω.
Τα νέα από τον αποκρυπτογράφο, εν προκειμένω τον νευρολόγο, δυστυχώς δεν ήταν καθησυχαστικά. Οι απομυελινώσεις είναι αυτοάνοσα νοσήματα, νοσήματα δηλ. όπου ο οργανισμός στρέφεται εναντίον του εαυτού του, καταστρέφοντας κύτταρα δικά του τα οποία, για αδιευκρίνιστο λόγο, αντιλαμβάνεται ξαφνικά ως εχθρικά. Στην περίπτωσή μου καταστρέφει τη μυελίνη, την «επιδερμίδα» δηλαδή του νωτιαίου μυελού και του εγκεφάλου, με αποτέλεσμα τα σήματα από και προς τον εγκέφαλο να μη μεταδίδονται σωστά και τα περιφερειακά νεύρα να τίθενται εκτός ελέγχου. Ξαφνικά χάνει κανείς τον έλεγχο κάποιου άκρου ή και όλων, τον έλεγχο οργάνων όπως τα μάτια, τα αυτιά ή ακόμη και ζωτικών οργάνων. Η συνηθέστερη μορφή απομυελίνωσης είναι η σκλήρυνση κατά πλάκας.
Στην περίπτωσή της, αν ο ασθενής αλλάξει συνήθειες ζωής και αποβάλλει το άγχος, με φαρμακευτική αγωγή μπορεί η εξέλιξη της ασθένειας να επιβραδυνθεί ή και να σταματήσει. Μπορεί πάλι να υπάρξουν ώσεις και υφέσεις κατά καιρούς ή, στη χειρότερη περίπτωση, σταδιακή απώλεια της επικοινωνίας με όλα τα νεύρα και, κατά συνέπεια, κατάληξη.
Δεν ξέρω ακόμη αν είναι αυτό που έχω ή πώς εξελίσσεται όλο αυτό σε μένα. Αν όλα πάνε καλά, θα κάνω την παρακέντηση που θα το κρίνει μέσα στην επόμενη εβδομάδα. Δυστυχώς θα αναγκαστώ να χάσω τα γενέθλια του γιου μου, ίσως όμως η έγκαιρη διάγνωση μού δώσει την ευκαιρία να χαρώ πολλά επόμενα γενέθλιά του.
Ένα είναι σίγουρο: πως δεν θα το βάλω κάτω. Η ζωή είναι πολύ μικρότερη απ’ όσο αυτάρεσκα νομίζουμε και υπάρχουν πάντα αστάθμητοι παράγοντες που εμφανίζονται ξαφνικά, τόσο ξαφνικά που δεν φτάνει μισή ζωή για να τους συνειδητοποιήσουμε. Ψάχνοντας στο διαδίκτυο, βρήκα αυτό το ενθαρρυντικό κείμενο μιας κοπέλας που πάσχει από σκλήρυνση κατά πλάκας: http://www.disabled.gr/lib/?p=7780
Έμαθα επίσης για πολλούς γνωστούς και συναδέλφους που πάσχουν από παρόμοια νοσήματα και που γνωρίζουν πολλούς ακόμη πάσχοντες. Ποτέ δεν θα το υποψιαζόμουν, έτσι που εύχονται καλημέρα πάντα με πλατύ χαμόγελο. Πρώτα ο Θεός, εύχομαι να μπορέσω κι εγώ σε λίγο καιρό να φορέσω το ίδιο…
Την περασμένη εβδομάδα έκανα δύο μαγνητικές τομογραφίες. Η παλιά ιστορία του ποδιού. Όταν πήρα τα αποτελέσματα τρόμαξα. «Συνηγορούν υπέρ απομυελινωτικής νόσου». Τι είναι πάλι αυτό; Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν ότι δεν θέλω να μείνουν τα παιδιά μου ορφανά, όπως έμεινα εγώ στα 9 μου. Μετά σκέφτηκα τα όνειρά μου, τα ταξίδια που δεν έχω κάνει, τις στιγμές ευτυχίας που έχω αναβάλλει να ζήσω. Τις σκέψεις αυτές διαδέχτηκε η αγωνία και ο φόβος για τον σωματικό πόνο που ενδεχομένως κρύβεται πίσω από εκείνες τις λέξεις, τις άσχημες λέξεις που δεν μπορούσα να αποκρυπτογραφήσω.
Τα νέα από τον αποκρυπτογράφο, εν προκειμένω τον νευρολόγο, δυστυχώς δεν ήταν καθησυχαστικά. Οι απομυελινώσεις είναι αυτοάνοσα νοσήματα, νοσήματα δηλ. όπου ο οργανισμός στρέφεται εναντίον του εαυτού του, καταστρέφοντας κύτταρα δικά του τα οποία, για αδιευκρίνιστο λόγο, αντιλαμβάνεται ξαφνικά ως εχθρικά. Στην περίπτωσή μου καταστρέφει τη μυελίνη, την «επιδερμίδα» δηλαδή του νωτιαίου μυελού και του εγκεφάλου, με αποτέλεσμα τα σήματα από και προς τον εγκέφαλο να μη μεταδίδονται σωστά και τα περιφερειακά νεύρα να τίθενται εκτός ελέγχου. Ξαφνικά χάνει κανείς τον έλεγχο κάποιου άκρου ή και όλων, τον έλεγχο οργάνων όπως τα μάτια, τα αυτιά ή ακόμη και ζωτικών οργάνων. Η συνηθέστερη μορφή απομυελίνωσης είναι η σκλήρυνση κατά πλάκας.
Στην περίπτωσή της, αν ο ασθενής αλλάξει συνήθειες ζωής και αποβάλλει το άγχος, με φαρμακευτική αγωγή μπορεί η εξέλιξη της ασθένειας να επιβραδυνθεί ή και να σταματήσει. Μπορεί πάλι να υπάρξουν ώσεις και υφέσεις κατά καιρούς ή, στη χειρότερη περίπτωση, σταδιακή απώλεια της επικοινωνίας με όλα τα νεύρα και, κατά συνέπεια, κατάληξη.
Δεν ξέρω ακόμη αν είναι αυτό που έχω ή πώς εξελίσσεται όλο αυτό σε μένα. Αν όλα πάνε καλά, θα κάνω την παρακέντηση που θα το κρίνει μέσα στην επόμενη εβδομάδα. Δυστυχώς θα αναγκαστώ να χάσω τα γενέθλια του γιου μου, ίσως όμως η έγκαιρη διάγνωση μού δώσει την ευκαιρία να χαρώ πολλά επόμενα γενέθλιά του.
Ένα είναι σίγουρο: πως δεν θα το βάλω κάτω. Η ζωή είναι πολύ μικρότερη απ’ όσο αυτάρεσκα νομίζουμε και υπάρχουν πάντα αστάθμητοι παράγοντες που εμφανίζονται ξαφνικά, τόσο ξαφνικά που δεν φτάνει μισή ζωή για να τους συνειδητοποιήσουμε. Ψάχνοντας στο διαδίκτυο, βρήκα αυτό το ενθαρρυντικό κείμενο μιας κοπέλας που πάσχει από σκλήρυνση κατά πλάκας: http://www.disabled.gr/lib/?p=7780
Έμαθα επίσης για πολλούς γνωστούς και συναδέλφους που πάσχουν από παρόμοια νοσήματα και που γνωρίζουν πολλούς ακόμη πάσχοντες. Ποτέ δεν θα το υποψιαζόμουν, έτσι που εύχονται καλημέρα πάντα με πλατύ χαμόγελο. Πρώτα ο Θεός, εύχομαι να μπορέσω κι εγώ σε λίγο καιρό να φορέσω το ίδιο…
4 Μαρ 2009
Και μετά τι;
Και ύστερα έφυγαν τα χαμογελαστά πρόσωπα, έσπασε ο απόηχος από τα "συγχαρητήρια", συμμάζεψα την διογκωμένη αυτοπεποίθησή μου, αρνήθηκα τη μπίρα με τα άλλα μέλη του πάνελ και γύρισα τρέχοντας με τον άντρα μου σπίτι, κάνοντας μια στάση στη γιαγιά για να πάρουμε τα παιδιά. Και, μετά από τα φώτα και τα "μπράβο", η ίδια πεζή βραδινή ιεροτελεστία: μπάνιο τα παιδιά, γάλα, "άλλαξες πάνα τη μικρή;", καθαρές πιτζάμες, ένα παραμύθι. Ασθμαίνοντας όπως πάντα, χωρίς στάλα χρόνο να κατακαθίσουν λίγο τα γεγονότα. Ακόμη βλέπω στιγμιότυπα από την εκδήλωση στα όνειρά μου ή στο κενό ανάμεσα στα όνειρα, μεταξύ ύπνου και ξύπνιου.
Τελικά συνέβη στ' αλήθεια; Κατάφερα να μιλήσω χωρίς να διαβάζω από χαρτί, με δυνατή φωνή και με το μικρόφωνο (αυτή τη φορά) να μην παρουσιάζει προβλήματα; Και ποιοι ήταν όλοι αυτοί που ήρθαν και μου πρόσφεραν το χέρι τους σε χειραψία με λαμπερά χαμόγελα λέγοντας "ωραία τα είπατε"; Μου συστήθηκαν οι περισσότεροι μα δεν θυμάμαι ονόματα, ήταν κι η παραζάλη της στιγμής, κάποιοι μου πρόσφεραν βιβλία τους, άλλοι μου εκμυστηρεύθηκαν πως κι αυτοί έχουν κάνει μεταφράσεις αλλά "δυστυχώς έχουν εξαντληθεί οι εκδόσεις", ορισμένοι ζήτησαν το κείμενο της ομιλίας.
Πολλοί από τους φίλους μου δεν ήρθαν, οι περισσότεροι κρύφτηκαν πίσω από προφάσεις. Από τους συναδέλφους μου μετρημένοι στα δάχτυλα όσοι μου ευχήθηκαν έστω "καλή επιτυχία". Θα περίμενε κανείς να μείνει μια μικρή πικρία, όμως όχι, κι αυτή χάνεται, όπως ακριβώς οι στιγμές των συγχαρητηρίων. Διαλύονται όλα μέσα στην καθημερινότητα, όπου ξεθωριάζουν σιγά-σιγά. Ξεγλιστρούν από το πεδίο της εμπειρίας και μπαίνουν στο πεδίο της ανάμνησης που αναμιγνύεται μετά από λίγο με τη φαντασία, έτσι που να μην ξεχωρίζει κανείς τι είναι τι ακριβώς. Ευτυχώς που υπάρχουν οι φωτογραφίες να λειτουργούν ως υπενθύμιση για λίγο καιρό ακόμη…
Τελικά συνέβη στ' αλήθεια; Κατάφερα να μιλήσω χωρίς να διαβάζω από χαρτί, με δυνατή φωνή και με το μικρόφωνο (αυτή τη φορά) να μην παρουσιάζει προβλήματα; Και ποιοι ήταν όλοι αυτοί που ήρθαν και μου πρόσφεραν το χέρι τους σε χειραψία με λαμπερά χαμόγελα λέγοντας "ωραία τα είπατε"; Μου συστήθηκαν οι περισσότεροι μα δεν θυμάμαι ονόματα, ήταν κι η παραζάλη της στιγμής, κάποιοι μου πρόσφεραν βιβλία τους, άλλοι μου εκμυστηρεύθηκαν πως κι αυτοί έχουν κάνει μεταφράσεις αλλά "δυστυχώς έχουν εξαντληθεί οι εκδόσεις", ορισμένοι ζήτησαν το κείμενο της ομιλίας.
Πολλοί από τους φίλους μου δεν ήρθαν, οι περισσότεροι κρύφτηκαν πίσω από προφάσεις. Από τους συναδέλφους μου μετρημένοι στα δάχτυλα όσοι μου ευχήθηκαν έστω "καλή επιτυχία". Θα περίμενε κανείς να μείνει μια μικρή πικρία, όμως όχι, κι αυτή χάνεται, όπως ακριβώς οι στιγμές των συγχαρητηρίων. Διαλύονται όλα μέσα στην καθημερινότητα, όπου ξεθωριάζουν σιγά-σιγά. Ξεγλιστρούν από το πεδίο της εμπειρίας και μπαίνουν στο πεδίο της ανάμνησης που αναμιγνύεται μετά από λίγο με τη φαντασία, έτσι που να μην ξεχωρίζει κανείς τι είναι τι ακριβώς. Ευτυχώς που υπάρχουν οι φωτογραφίες να λειτουργούν ως υπενθύμιση για λίγο καιρό ακόμη…
22 Φεβ 2009
Πνοές
Καθώς εισπνέουμε και εκπνέουμε, ερχόμαστε σε επαφή με μια πανίσχυρη ζωογόνο δύναμη, τον αέρα: τον νιώθουμε να γεμίζει τους πνεύμονές μας και μετά τον αποδίδουμε πίσω, για να αναμιχθεί ξανά με την πνοή της υπόλοιπης φύσης.
Πόσες φορές δεν χάιδεψε ο άνεμος το δέρμα μας, ανακάτεψε τα ρούχα μας ή έπαιξε με τα μαλλιά μας! Ακόμη περισσότερες μετέφερε ένα αγαπημένο γέλιο, ένα τραγούδι ή ίσως απλά τους ίδιους του τους ψιθύρους καθώς πέρασε ανάμεσα από δέντρα ή ταξίδεψε στα τοπία. Τον είδαμε να στριφογυρίζει χρυσοκίτρινα φύλλα, γεμίζοντας το οπτικό μας πεδίο με τα χρώματα του φθινοπώρου, και να επιτρέπει στα πουλιά να γλιστρούν πάνω του δημιουργώντας υπέροχες χορογραφίες. Τον είδαμε να ανεμίζει σημαίες, να φέρνει στα ρουθούνια μας τη θαλασσινή αύρα, όμορφες μυρωδιές από αγαπημένα φαγητά ή τις λεπτές ευωδίες των λουλουδιών. Τον ακούσαμε να μεταφέρει το ζουζούνισμα των κατοίκων ενός λιβαδιού που μόλις ξύπνησαν την άνοιξη.
Ξέρουμε ότι είναι τόσο δυνατός ώστε να προκαλέσει απίστευτο βουητό και να εμποδίσει κάθε άλλον ήχο να φτάσει στα αυτιά μας, αφήνοντάς μας μόνους με τον χτύπο της καρδιάς μας. Ξέρουμε ότι με μια απαλή πνοή του μπορεί να στείλει τους ταξιδιώτες σε μακρινούς προορισμούς και τα αερόστατα σε μεγάλα ύψη. Ξέρουμε ότι μπορεί να προκαλέσει τυφώνες και ανεμοστρόβιλους που θα κοστίσουν ζωές και περιουσίες. Δεν παύουμε όμως να του εμπιστευόμαστε τη φωνή μας και όλα όσα ευχόμαστε ή προσευχόμαστε και να είμαστε βέβαιοι ότι θα τα οδηγήσει με ακρίβεια στους σωστούς αποδέκτες.
Πόσες φορές δεν χάιδεψε ο άνεμος το δέρμα μας, ανακάτεψε τα ρούχα μας ή έπαιξε με τα μαλλιά μας! Ακόμη περισσότερες μετέφερε ένα αγαπημένο γέλιο, ένα τραγούδι ή ίσως απλά τους ίδιους του τους ψιθύρους καθώς πέρασε ανάμεσα από δέντρα ή ταξίδεψε στα τοπία. Τον είδαμε να στριφογυρίζει χρυσοκίτρινα φύλλα, γεμίζοντας το οπτικό μας πεδίο με τα χρώματα του φθινοπώρου, και να επιτρέπει στα πουλιά να γλιστρούν πάνω του δημιουργώντας υπέροχες χορογραφίες. Τον είδαμε να ανεμίζει σημαίες, να φέρνει στα ρουθούνια μας τη θαλασσινή αύρα, όμορφες μυρωδιές από αγαπημένα φαγητά ή τις λεπτές ευωδίες των λουλουδιών. Τον ακούσαμε να μεταφέρει το ζουζούνισμα των κατοίκων ενός λιβαδιού που μόλις ξύπνησαν την άνοιξη.
Ξέρουμε ότι είναι τόσο δυνατός ώστε να προκαλέσει απίστευτο βουητό και να εμποδίσει κάθε άλλον ήχο να φτάσει στα αυτιά μας, αφήνοντάς μας μόνους με τον χτύπο της καρδιάς μας. Ξέρουμε ότι με μια απαλή πνοή του μπορεί να στείλει τους ταξιδιώτες σε μακρινούς προορισμούς και τα αερόστατα σε μεγάλα ύψη. Ξέρουμε ότι μπορεί να προκαλέσει τυφώνες και ανεμοστρόβιλους που θα κοστίσουν ζωές και περιουσίες. Δεν παύουμε όμως να του εμπιστευόμαστε τη φωνή μας και όλα όσα ευχόμαστε ή προσευχόμαστε και να είμαστε βέβαιοι ότι θα τα οδηγήσει με ακρίβεια στους σωστούς αποδέκτες.
16 Φεβ 2009
Ζιζάνια
Ως ζιζάνια, με απλά λόγια, θεωρούμε τα φυτά που φυτρώνουν εκεί που δεν τα σπέρνουν - ή, έστω, εκεί που δεν τα θέλουν. Τα ζιζάνια τείνουν να αψηφούν τα σχέδια των κηπουρών για έναν τέλεια οργανωμένο κήπο - κι εκείνοι σε αντάλλαγμα τους κηρύττουν τον πόλεμο. Είναι ενδιαφέρον να σκεφτούμε, ωστόσο, ότι ένα φυτό θεωρείται ζιζάνιο ανάλογα με το περιβάλλον στο οποίο θα βρεθεί. Για παράδειγμα, το άνθος του αγριοραδικιού είναι ζιζάνιο για έναν φροντισμένο κήπο, όμως στον αγρό είναι απλά άλλο ένα όμορφο αγριολούλουδο. Και - πέρα απ' όλα τα άλλα - περιέχει πολλές θεραπευτικές ουσίες και βιταμίνες.
Στη φύση δεν υπάρχουν ζιζάνια, αφού την εικόνα υφαίνει η ίδια αφήνοντας χώρο για κάθε μορφή ζωής. Ο σχεδιασμός είναι μακρόπνοος και η ισορροπία εξασφαλισμένη - χωρίς καμία ανάγκη ανθρώπινης εποπτείας. Ακόμη κι αν κάποιο φυτό κυριαρχήσει σε ένα τοπίο, εν τέλει η παρουσία του θα φτάσει στο ζενίθ της και μετά θα αρχίσει να φθίνει, παραχωρώντας τον χώρο σε άλλα είδη που θα γεννηθούν εκεί και θα ακολουθήσουν τον ίδιο δρόμο. Τα ζιζάνια που εμφανίζονται στους κήπους μας υπακούουν στην ίδια φυσική παρόρμηση: έρχονται να μας υπενθυμίσουν πως είναι δυνατό να υπάρξουν παρά τις προθέσεις μας και πως όλα, ακόμη και η ίδια η ζωή, είναι προσωρινά.
Την επόμενη φορά που θα δείτε ένα ζιζάνιο, ίσως θελήσετε να το παρατηρήσετε, να μάθετε το όνομά του, τις συνήθειές του και τις πιθανές του χρήσεις. Αντί να το βλέπετε σαν έναν ανεπιθύμητο εισβολέα, ίσως καταφέρετε να το δείτε σαν ένα θεραπευτή που προσφέρει τα φύλλα του για ένα ιαματικό τσάι ή μια νόστιμη σαλάτα. Κι αν το κοιτάξετε με ακόμα περισσότερη τρυφερότητα, ίσως καταφέρετε να δείτε έναν αγγελιαφόρο της φύσης που ήρθε να μας υπενθυμίσει ότι, ακόμη και στις πιο προσεκτικά ελεγχόμενες συνθήκες, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε εντελώς τη βούλησή της.
Στη φύση δεν υπάρχουν ζιζάνια, αφού την εικόνα υφαίνει η ίδια αφήνοντας χώρο για κάθε μορφή ζωής. Ο σχεδιασμός είναι μακρόπνοος και η ισορροπία εξασφαλισμένη - χωρίς καμία ανάγκη ανθρώπινης εποπτείας. Ακόμη κι αν κάποιο φυτό κυριαρχήσει σε ένα τοπίο, εν τέλει η παρουσία του θα φτάσει στο ζενίθ της και μετά θα αρχίσει να φθίνει, παραχωρώντας τον χώρο σε άλλα είδη που θα γεννηθούν εκεί και θα ακολουθήσουν τον ίδιο δρόμο. Τα ζιζάνια που εμφανίζονται στους κήπους μας υπακούουν στην ίδια φυσική παρόρμηση: έρχονται να μας υπενθυμίσουν πως είναι δυνατό να υπάρξουν παρά τις προθέσεις μας και πως όλα, ακόμη και η ίδια η ζωή, είναι προσωρινά.
Την επόμενη φορά που θα δείτε ένα ζιζάνιο, ίσως θελήσετε να το παρατηρήσετε, να μάθετε το όνομά του, τις συνήθειές του και τις πιθανές του χρήσεις. Αντί να το βλέπετε σαν έναν ανεπιθύμητο εισβολέα, ίσως καταφέρετε να το δείτε σαν ένα θεραπευτή που προσφέρει τα φύλλα του για ένα ιαματικό τσάι ή μια νόστιμη σαλάτα. Κι αν το κοιτάξετε με ακόμα περισσότερη τρυφερότητα, ίσως καταφέρετε να δείτε έναν αγγελιαφόρο της φύσης που ήρθε να μας υπενθυμίσει ότι, ακόμη και στις πιο προσεκτικά ελεγχόμενες συνθήκες, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε εντελώς τη βούλησή της.
12 Φεβ 2009
Οι φίλοι μας τα ζώα
Από την προϊστορική εποχή, οι άνθρωποι δεν παύουν να διδάσκονται από το παράδειγμα των ζώων. Καθένα έχει το δικό του χαρακτήρα που ποικίλει ανάλογα με το αν είναι κατοικίδιο, άγριο, θηλαστικό, ερπετό, πτηνό, έντομο, κλπ.
Τα ζώα μας διδάσκουν με ποικίλους τρόπους επί θεμάτων συμπεριφοράς, συνήθειας και ενστίκτου. Τα κατοικίδια μας μιλούν για την αγάπη που μας δίνουν, μια αγάπη που μένει ακέραιη και δεν επηρεάζεται από το σχήμα, το μέγεθος, την ηλικία, τη φυλή ή το φύλο μας. Τα κατοικίδιά μας δεν νοιάζονται για τις διαφορές μεταξύ μας και απλά χαίρονται να μας αγαπούν και να τα αγαπάμε. Μας ενθαρρύνουν να βάλουμε στην άκρη τις επιφυλάξεις μας και να αδράξουμε κάθε ευκαιρία να χαρούμε τη ζωή.
Τα άγρια ζώα έχουν κι αυτά πολλά να μας πουν. Τα ψυχρόαιμα αποτελούν παράδειγμα προσαρμοστικότητας στο περιβάλλον. Τα θηλαστικά αποτελούν υπόδειγμα φροντίδας. Τα ζώα που ζουν στο υδάτινο στοιχείο μας διδάσκουν την αξία της κίνησης και της χάρης. Μέχρι και τα έντομα μας μιλούν για τις μοναδικά οργανωμένες κοινωνίες τους, στις οποίες καθένα παίζει ζωτικό ρόλο.
Τα ζώα μας διδάσκουν τη ζωή, το θάνατο, την επιβίωση, τη θυσία και την υπευθυνότητα. Εκφράζονται με άφεση, ελευθερία και ακεραιότητα ως προς αυτό που είναι. Δεν επιζητούν να είναι κάτι άλλο από αυτό που είναι - κι αυτό τα κάνει τέλεια.
Τα ζώα μας διδάσκουν με ποικίλους τρόπους επί θεμάτων συμπεριφοράς, συνήθειας και ενστίκτου. Τα κατοικίδια μας μιλούν για την αγάπη που μας δίνουν, μια αγάπη που μένει ακέραιη και δεν επηρεάζεται από το σχήμα, το μέγεθος, την ηλικία, τη φυλή ή το φύλο μας. Τα κατοικίδιά μας δεν νοιάζονται για τις διαφορές μεταξύ μας και απλά χαίρονται να μας αγαπούν και να τα αγαπάμε. Μας ενθαρρύνουν να βάλουμε στην άκρη τις επιφυλάξεις μας και να αδράξουμε κάθε ευκαιρία να χαρούμε τη ζωή.
Τα άγρια ζώα έχουν κι αυτά πολλά να μας πουν. Τα ψυχρόαιμα αποτελούν παράδειγμα προσαρμοστικότητας στο περιβάλλον. Τα θηλαστικά αποτελούν υπόδειγμα φροντίδας. Τα ζώα που ζουν στο υδάτινο στοιχείο μας διδάσκουν την αξία της κίνησης και της χάρης. Μέχρι και τα έντομα μας μιλούν για τις μοναδικά οργανωμένες κοινωνίες τους, στις οποίες καθένα παίζει ζωτικό ρόλο.
Τα ζώα μας διδάσκουν τη ζωή, το θάνατο, την επιβίωση, τη θυσία και την υπευθυνότητα. Εκφράζονται με άφεση, ελευθερία και ακεραιότητα ως προς αυτό που είναι. Δεν επιζητούν να είναι κάτι άλλο από αυτό που είναι - κι αυτό τα κάνει τέλεια.
9 Φεβ 2009
Το γεράκι
Το γεράκι φτιάχνει τη φωλιά του στη γη, έχει όμως την ικανότητα να αιωρηθεί σε μεγάλο ύψος, βλέποντας τον κόσμο από μια εντελώς διαφορετική οπτική γωνία. Για το λόγο αυτό, πολλοί πολιτισμοί θεώρησαν το γεράκι ως αγγελιοφόρο του Πνεύματος και κομιστή της σοφίας από τον ουρανό κάτω στη γη. Το γεράκι μας διδάσκει πως πάντα υπάρχει μια μεγαλύτερη εικόνα και μας διαβεβαιώνει πως, μόλις καταφέρουμε να τη δούμε, θα μπορέσουμε να εντοπίσουμε ευκολότερα το σημείο που χρειάζεται την προσοχή μας. Το γεράκι μας μαθαίνει πώς να κυνηγάμε αποτελεσματικά το όραμά μας.
Λέγεται πως, όπως ο αετός, έτσι και το γεράκι μπορεί να αντικρίσει τον ήλιο κατάματα, βλέποντας ίσως κι άλλα πράγματα που εμείς δεν μπορούμε να δούμε. Με τον εσωτερικό οφθαλμό μπορούμε κι εμείς να διεισδύσουμε στο εντός μας φως που μας οδηγεί, βλέποντας αυτό που δεν γίνεται ορατό, παρά μόνο αν το αναζητήσει κανείς: την προσωπική του αλήθεια. Η επίγνωσή της μας επιτρέπει να δαμάσουμε τους ανέμους της τύχης και να τους εκμεταλλευτούμε για πιο άνετες πτήσεις. Αυτή ακριβώς η ικανότητα του γερακιού ενέπνευσε τους Αιγύπτιους να χρησιμοποιήσουν το γεράκι ως ιερογλυφικό σύμβολο για τον άνεμο. Για όλους αυτούς τους λόγους, το γεράκι εν τέλει μας διδάσκει πώς να ζούμε με δύναμη, αυτοπεποίθηση και χάρη.
Λέγεται πως, όπως ο αετός, έτσι και το γεράκι μπορεί να αντικρίσει τον ήλιο κατάματα, βλέποντας ίσως κι άλλα πράγματα που εμείς δεν μπορούμε να δούμε. Με τον εσωτερικό οφθαλμό μπορούμε κι εμείς να διεισδύσουμε στο εντός μας φως που μας οδηγεί, βλέποντας αυτό που δεν γίνεται ορατό, παρά μόνο αν το αναζητήσει κανείς: την προσωπική του αλήθεια. Η επίγνωσή της μας επιτρέπει να δαμάσουμε τους ανέμους της τύχης και να τους εκμεταλλευτούμε για πιο άνετες πτήσεις. Αυτή ακριβώς η ικανότητα του γερακιού ενέπνευσε τους Αιγύπτιους να χρησιμοποιήσουν το γεράκι ως ιερογλυφικό σύμβολο για τον άνεμο. Για όλους αυτούς τους λόγους, το γεράκι εν τέλει μας διδάσκει πώς να ζούμε με δύναμη, αυτοπεποίθηση και χάρη.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)