Εξατομικεύοντας

Ένας παλιός φίλος μου υπέδειξε πρόσφατα ένα blog, είναι στα αγγλικά: http://brontebaxter.wordpress.com

Εκεί μέσα αναφέρεται ότι ζούμε μέσα σε μια συνωμοσία ήσσονων θεοτήτων, ουσιαστικά εξωγήινων οντοτήτων, οι οποίες δημιούργησαν τις θρησκείες που γνωρίζουμε και τρέφονταν παλιότερα από τον φόβο προς τους θεούς και τα συναφή συναισθήματά μας, ενώ σήμερα τρέφονται από το soma, τη λεπτοφυή ενέργεια που παράγεται κατά τον διαλογισμό και την επανάληψη των μάντρας. Ο απώτερος στόχος τους είναι να μας κάνουν να τους παραδώσουμε την ελεύθερη βούλησή μας, την προσωπικότητά μας και σ' αυτό -λέει- στοχεύει η Νέα Εποχή με σλόγκαν όπως “όλοι είμαστε ένα”, “πρέπει να σκοτώσουμε το εγώ μας”, “πρέπει να αφεθούμε να μας γεμίσουν ανώτερες δυνάμεις”.

Προσωπικά ποτέ δεν συμπάθησα τη Νέα Εποχή με τις αρλούμπες περί ανάληψης σε άλλη διάσταση, περί μιας ασαφούς αγάπης που δεν κατευθύνεται πουθενά συγκεκριμένα (ούτε καν στον εαυτό), περί σωτηρίας της ψυχής με μαγικούς τρόπους χωρίς προσωπική προσπάθεια, κλπ. Όμως, δεν μπορούμε να βάζουμε τα πάντα σε ένα τσουβάλι, επειδή κάποιοι ανεύθυνοι και αψυχολόγητοι άνθρωποι είδαν το στοίχημα της προσωπικής εξέλιξης ως μέσο πλουτισμού, προσωπικής δόξας ή εύκολου σεξ. Οι περισσότεροι είναι παιδιά της “Νέας Εποχής του Νεσκαφέ”: δυο κουταλιές απ' αυτήν σε λίγο ζεστό νερό, ανακατέψτε και είστε έτοιμοι να κατακτήσετε το σύμπαν. Δεν βασάνισαν ποτέ τις μεθόδους που διδάχτηκαν στο μυαλό τους και, επηρμένοι, φαντάστηκαν ότι αφού έσωσαν βέβαια τον εαυτό τους μπορούν να σώσουν και άλλους. Μακριά από μας τέτοιες σωτηρίες!

Η βασική διαφωνία μου με το παραπάνω blog, προτού ακόμη φθάσουμε στα ενδεχομένως εξωφρενικά περί εξωγήινων οντοτήτων που θέλουν να κατακυριεύσουν την ανθρωπότητα, είναι πως είναι αδύνατον να παραδώσουμε την προσωπικότητά μας. Βασικά, είναι αδύνατον να ξεφύγουμε απ' αυτήν, ακόμη κι αν το θέλουμε. Ο κόσμος όλος δομείται από προσωπικότητες που “δεν μπορούν να μην είναι εγώ”. Ακόμη και στις βαθύτερες καταστάσεις προσευχής ή διαλογισμού, είναι πάντα κάποιο “εγώ” που διαλογίζεται, είναι πάντα ένα τμήμα του όλου που αντανακλά το υπόλοιπο, διαφορετικά δεν θα υπήρχε ζωή. Η μουσική, η λογοτεχνία, η μαγειρική, η αρχιτεκτονική των κτηρίων στα οποία ζούμε και εργαζόμαστε, ο,τιδήποτε έχουν δημιουργήσει οι άνθρωποι είναι προϊόν της προσωπικοτητάς τους που, βασισμένη στη μνήμη και τη φαντασία, συλλαμβάνει και κατασκευάζει τον κόσμο όπως τον ξέρουμε.

Τα γονίδια της ανθρωπότητας υπαγορεύουν την εξατομίκευση. Ολόκληρη η ιστορία μας είναι ένας ύμνος της προσωπικότητας. Ακόμη κι αν δεν θυμόμαστε εποχές, κράτη ή λαούς, πάντα θα θυμόμαστε ποιοι ήταν και τι έκαναν ο Μέγας Αλέξανδρος, ο Νέρωνας, ο Αττίλας, η Μαντάμ Κιουρί, η Αγία Τερέζα, ο Χίτλερ. Αντίθετα, στα υπόλοιπα είδη ζώων, ο κύκλος του ατόμου συμπίπτει με τον κύκλο του είδους, γι' αυτό και οι γονείς εγκαταλείπουν ή τρώνε τα αδύναμα παιδιά τους: η επιβίωση του είδους εξαρτάται από την επιβίωση των ισχυρότερων ατόμων, χωρίς καμία διάκριση, τελεία και παύλα. Αλλά ο άνθρωπος, όχι, θα επιστρέψει για να σώσει έναν και μόνο συνάνθρωπο ή για να υπερασπιστεί κάποιο πιστεύω. Θα χαράξει το όνομά του στην ιστορία. Θα γίνει παράδειγμα, σημείο έμπνευσης ή αποστροφής. Κάποιος συγκεκριμένος άνθρωπος, με ονοματεπώνυμο, κάποια προσωπικότητα.

Είναι πραγματικά αδύνατον να ξεφύγουμε τον γονότυπό μας, οπότε ούτε να σκοτώσουμε ούτε να παραδώσουμε το εγώ μας μπορούμε. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να το εξελίξουμε ή να το αφήσουμε στάσιμο. Στην πρώτη περίπτωση, οδηγούμαστε στην ευτυχία, στη δεύτερη μένουμε υπό το κράτος ο,τιδήποτε μας δεσμεύει. Η επιλογή είναι πάντα δική μας.

Περί_ουσίας

Η προσωπικότητα λοιπόν στερείται ελευθερίας – ενέχει διάφορους βαθμούς καταναγκασμού και μια απώλεια του εαυτού σε παραισθήσεις και αυτοματοποιημένες/μηχανι(στι)κές αντιδράσεις (μάλιστα, καθώς πρόκειται για σχετικά παγιωμένες καταστάσεις, είναι σχετικά εύκολο να περιγραφούν και να δημιουργηθεί έτσι μια τυπολογία της προσωπικότητας). Η ουσία, από την άλλη, συνεπάγεται καταστάσεις που χαρακτηρίζονται από ελευθερία και ως τέτοιες είναι δυναμικές και πάντα εξελισσόμενες – όχι μόνο ως έκφραση της ζωής αλλά ως ζωοδότριες (γενέτειρες της ζωής) οι ίδιες.

Γιατί στην ουσία περιλαμβάνονται η χαρά, η αγάπη, η συμπόνοια, η δύναμη, η κατανόηση και πολλές άλλες ανεκτίμητες ποιότητες. Επιπροσθέτως, η ουσία μας αφυπνίζει στην ομορφιά που εκτυλίσσεται γύρω μας – στα δώρα της φύσης και στο θαύμα των άλλων ανθρώπων. Πέραν αυτών, επιφέρει μια διαρκής ροή κατανόησης, γνώσης και επίγνωσης.

Όταν λειτουργούμε από την ουσία μας, είμαστε γειωμένοι, παρόντες και δεκτικοί ως προς τη στιγμή (ενώ η προσωπικότητα αποτελεί πάντα μια αντίδραση στο τώρα προς την κατεύθυνση του μέλλοντος λόγω της φαντασίας ή του παρελθόντος λόγω της μνήμης στα οποία βασίζεται). Μπορούμε να διακρίνουμε με ακρίβεια αυτό που χρειάζεται να γίνει και με εξαιρετική οικονομία να το διεκπεραιώνουμε χωρίς άσκοπη προσπάθεια ή αντίσταση. Είμαστε ικανοί, ουσιαστικοί και πραγματικοί .

Οι πληγές της παιδικής ηλικίας αρχίζουν να θεραπεύονται στην ψυχή και στην καρδιά μας. Όταν συμβαίνει αυτό, το εγώ ωριμάζει και γίνεται το όχημα που μπορεί να μας οδηγήσει στη μεταμόρφωσή μας.

Η ζωή δεν παύει να είναι μια διαδικασία δημιουργικής ανακάλυψης. Η ουσία εκτυλίσσεται εσαεί, δημιουργούνται νέες διαστάσεις, αναδύονται νέοι τρόποι εμπειρίας και επίγνωσης, εκδηλώνονται νέες ικανότητες. Η μετατόπιση της ταυτότητας από την προσωπικότητα στην ουσία δεν είναι τίποτε άλλο από την πραγμάτωση του ανώτερου εαυτού της ουσίας. Και τότε υπάρχει επάρκεια, οικονομία, απλότητα, αμεσότητα. Μολονότι ζει στον κόσμο, ο άνθρωπος είναι μόνιμα συνδεδεμένος με το Επέκεινα, την Υπέρτατη Αλήθεια.

Κι όταν υπερβαίνει κανείς την προσωπικότητά του, το γεγονός της υπέρβασης αντανακλάται στην ποιότητα της ζωής του. Αποκτά – έστω και σε στιγμές – διαφάνεια και λάμψη του όντος ως αποτέλεσμα της ύπαρξής του τόσο μέσα όσο και πέρα από τον εαυτό του. Αυτή είναι η υπόσχεση και η χαρά της ανακάλυψης του εαυτού.

Επομένως, η αναζήτηση της ουσίας δεν είναι απόδραση από τη ζωή αλλά ακριβώς το αντίθετο: μια δέσμευση στο βαθύτερο επίπεδο της συνείδησής μας ότι θα συμμετάσχουμε στην ίδια μας τη δημιουργία.

Προσωπικοτήτων συνέχεια

Όπως είδαμε, η προσωπικότητα είναι το σύνολο των αντιδράσεων και των τεχνικών άμυνας που μάθαμε σε πολύ νεαρή ηλικία προκειμένου να προστατεύσουμε τον εαυτό μας και να εκφραστούμε. Είναι ένα συγκεκριμένο ρεύμα συνείδησης άρρηκτα συνδεδεμένο με τη μνήμη και συνίσταται ακριβώς στην ταύτισή μας με συγκεκριμένες νοητικές και συναισθηματικές καταστάσεις ή αντιδράσεις. Ως αποτέλεσμα,κομίζει μια εμπειρία του εαυτού ως κάτι πολύ μικρότερο από την ολότητα που αποτελούμε. Και το πρόβλημα είναι ότι συγχέουμε το τμήμα με το σύνολο.

Ωστόσο, η προσωπικότητα πρέπει να λειτουργεί περιοριστικά: έτσι μας κάνει να αισθανόμαστε πιο προστατευμένοι απέναντι σε έναν κόσμο που φαντάζει απειλητικός και αβέβαιος. Κατά την παιδική ηλικία, η στάση αυτή ήταν απαραίτητη: έπρεπε να ταυτιστούμε με τις ποιότητες που ανακαλύπταμε μέσα μας, προκειμένου να βρούμε τη θέση μας στον κόσμο. Ως ενήλικες, όμως, έχουμε την υποχρέωση να ανακαλύψουμε και το υπόλοιπο κομμάτι της ύπαρξής μας.

Γιατί η προσωπικότητα δεν είναι όλη μας η φύση, αλλά περισσότερο μια νοητική κατασκευή που στηρίζεται στη μνήμη και τη φαντασία. Έτσι, δεν έχει αφ'εαυτής κάποια πραγματική εξουσία ή δύναμη και γι' αυτό όταν χανόμαστε μέσα της, συχνά νιώθουμε αδύναμοι, σε σύγχυση και ανασφαλείς - επειδή ακριβώς βασίζουμε την ταυτότητά μας σε κάτι πλαστό. Πράγμα που δεν συνεπάγεται ωστόσο ότι πρέπει κανείς να αναζητήσει την Ουσία του και να απαρνηθεί την προσωπικότητά του. Αντίθετα, η προσωπικότητα και η ουσία είναι αλληλένδετες, είναι οι δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος – του ολοκληρωμένου εαυτού.

Και η ουσία αναδύεται καθώς απελευθερωνόμαστε από τις αρνητικές πτυχές της προσωπικότητάς μας. Και καθώς αναδύεται η ουσία, η προσωπικότητα αποκτά τη σωστή της διάσταση ως ένα χρήσιμο και απαραίτητο εργαλείο ύπαρξης στον κόσμο και ως προέκταση και εκδήλωση του βαθύτερου, ουσιαστικού εαυτού.

Εγώ είμαι

Ξαφνικά συνειδητοποίησα σαν για πρώτη φορά (και συχνά μου συμβαίνει να ξαναεπισκέπτομαι τα δεδομένα της ζωής και των ιδεών μου και να' ναι σαν για πρώτη φορά, χωρίς ούτε καν μια θολή αίσθηση deja vu) πως όταν μιλάμε για το “εγώ”, μιλάμε ουσιαστικά για την προσωπικότητά μας με όλα της τα στοιχεία - και τα καλά και τα άσχημα - όχι μόνο τα άσχημα όπως συνήθως τεκμαίρουμε όταν αναφερόμαστε στο εγώ.

“Εγώ” είμαι ανασφαλής, είμαι αιθεροβάμων και πολλά άλλα, όπως επίσης“εγώ” είμαι συμπονετική, αισιόδοξη και πολλά άλλα. Εγώ επίσης κάνω με δυσκολία τις δουλειές του σπιτιού ενώ στρώνομαι με ευκολία στο διάβασμα, είμαι εργατική, είμαι αναβλητική, είμαι..., είμαι...

Όλα αυτά που “εγώ είμαι” εντέλει είναι τα ιδιαίτερα νοητικά και συναισθηματικά μου χαρακτηριστικά, τα μοτίβα συμπεριφοράς μου, το ταμπεραμέντο μου, ο τρόπος που κινούμαι και οι εκφράσεις μου, οι συνήθειες και τα γούστα μου, η ηθική και το σύστημα αξιών μου, τα πιστεύω, οι προσδοκίες και οι επιθυμίες μου, τα πάθη και οι εμμονές μου, η στάση ζωής και η νοοτροπία μου. ΟΛΑ αυτά μαζί συνθέτουν το “εγώ” μου και όλα αυτά μαζί κάνουν δυνατή την επικοινωνία και τη συνδιαλλαγή μου με τον κόσμο.

Και είναι τμήματα της Ουσίας μου ή αυτού που αποκαλούμε “Ανώτερος Εαυτός”, τα οποία εκφράστηκαν κατά την παιδική μου ηλικία και ενσωματώθηκαν σε ψυχολογικούς μηχανισμούς δράσης και αντίδρασης, αλληλεπίδρασης εντέλει, με τον κόσμο γύρω. Επομένως το εγώ είναι κομμάτι της ουσίας που μας “παγώνει”, εγκλωβίζεται σε δράσεις και αντιδράσεις που γίνονται αυτόματες κι έπειτα μας κρατούν κι εμάς εγκλωβισμένους στις στενές τους διαδρομές.

Όπως και νά'χει, η εξέλιξη είναι ένας μονόδρομος που τον περπατά κανείς και με τα δυο του πόδια: της προσωπικότητας και της ουσίας.

Η ολότητα της ύπαρξης

Οι περισσότεροι από μας ταυτιζόμαστε αυτόματα με οποιαδήποτε εμπειρία συναντήσουμε στη στιγμή, είτε είναι μια αίσθηση, ένα συναίσθημα, μια σκέψη, μια φαντασίωση ή μια αντίδραση. Με αυτή την ταύτιση, χάνουμε την αίσθηση του είναι ή της ουσίας και στη συνέχεια αγκιστρωνόμαστε στο γνωστικό επίπεδο και το κάνουμε τόπο κατοικίας για τον συνειδητό νου (εγώ).

Στη συνέχεια, αυτός ο αποκαλούμενος συνειδητός νους γίνεται η πιο ισχυρή εκτελεστική λειτουργία μέσα μας, δίνοντας μας μια έντονη αίσθηση για το ποιοι νομίζουμε ότι είμαστε, κάνοντας επίσης και όλες τις επιλογές της ζωής μας. Όσο περισσότερο ταυτιζόμαστε με αυτόν, τόσο μακρύτερα είμαστε από το είναι, έτσι λοιπόν δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος. Τελικά, δεν ξέρουμε πλέον ποιοι αληθινά είμαστε, εκτός από την αίσθηση του “εγώ” που έχει αποκτηθεί από τον συνειδητό νου και μέσα από τη διαδικασία του γίγνεσθαι.

Όταν κάποιος ταυτίζεται ολοκληρωτικά με το συνειδητό του μέρος (το εγώ, τον χαρακτήρα ή την προσωπικότητα) και το θεωρεί ως τη μόνη πραγματικότητα, τότε τοποθετεί τον εαυτό του μέσα σε ένα κουτί και δεν υπάρχει τίποτα πλέον για να δει ή να ψάξει. Έτσι, το σημαντικότερο κομμάτι της ζωής λείπει και όταν κάποιος δεν ψάχνει για το κομμάτι που λείπει, επειδή δεν αντιλαμβάνεται την αλήθεια, τότε πραγματικά χάνει το σύνολο της ζωής και της ύπαρξης.

Παραδοξολογώντας, θα πρέπει κανείς ωστόσο να αναγνωρίσει, να κάνει κτήμα του, να τιμήσει και να αγκαλιάσει οποιοδήποτε μέρος του εαυτού του εμφανίζεται ή ανέρχεται στη συνειδητή του διαδικασία. Κατέχοντας πλήρως και αγκαλιάζοντας άνευ όρων και τα δύο επίπεδα που συνιστούν την ύπαρξή του, δεν υπάρχει πλέον τίποτα που να αφήνεται αφρόντιστο και έτσι όλες οι πραγματικότητες της ζωής κινούνται μαζί, πλάι-πλάι, αποκαλύπτοντας και ξεδιπλώνοντας τους εαυτούς τους διαδοχικά.

(απόσπασμα από το βιβλίο “Εννεάγραμμα και αυτο-μεταμόρφωση” του Vichtir Rachma Dhiravamsa, εκδ. ισόρροπον)

Διαδρομές του εγώ

Όλοι έχουμε μέσα μας ένα παιδί (συνήθως φοβισμένο) και ένα ανυπέρβλητο πνευματικό ον. Η γραμμική μας εκπαίδευση μας έχει κάνει να επικεντρώνουμε τη συνείδησή μας στο παιδί και από κει να συνδιαλεγόμαστε με τον κόσμο, αντιδρώντας σαν παιδιά και σκεπτόμενοι με τους μηχανισμούς και τους τρόπους των παιδιών. Ας γίνουμε λοιπόν και νονοί του παιδιού μας και ας το βαφτίσουμε προς στιγμήν "εγώ".

Το εγώ μάς παρορμεί να κάνουμε πράγματα. Να αντιδρούμε, να δρούμε, να πραγματοποιούμε για να πραγματωνόμαστε. Αλλά, αφού είναι παιδί, τα κάνει όλα άτσαλα, ανώριμα και παρορμητικά. Μας κάνει να εκφραζόμαστε από ελλειμματική θέση, γοητευτική ενίοτε, αλλά σχεδόν πάντα υπερβολικά ευαίσθητη και λειψή.

Κάπως έτσι μαθαίνουμε να κρυβόμαστε πίσω από τα κόμπλεξ μας, "όπως ένα παιδί κρύβεται πίσω από μια φτωχή, τρύπια καρέκλα και ξεγελιέται πως κανείς δεν το βλέπει" (που λέει ο αγαπημένος μου Λειβαδίτης). Κάπως έτσι συνηθίζουμε να περνάμε μια ζωή μέσα σε ψευδαισθήσεις "αν όμως ήμουν δέκα κιλά πιο αδύνατη" ή "αν είχα αυτό" ή "αν δεν είχα εκείνο" που είναι ρούχα, περισσότερα ρούχα πάνω στο υλικό ένδυμα που ντυνόμαστε ερχόμενοι να ενοικήσουμε αυτόν τον κόσμο...

Βαυκαλιζόμαστε με την ιδέα ότι εντέλει ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΤΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠ’ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΤΟΛΜΑΜΕ ΝΑ ΔΕΙΞΟΥΜΕ και ότι όποιος έχει μάτια, δεν μπορεί, θα μας ξεχωρίσει. Και περνάμε μια ζωή αγωνιώντας ποιος θα μας ξεχωρίσει και πότε επιτέλους θα το κάνει. Και όταν αυτή η επιβεβαίωση δεν έρχεται, μας πιάνει κατάθλιψη και αμφιβολία και ρίχνουμε περισσότερα ρούχα πάνω μας: «ίσως τελικά δεν το αξίζω» ή «ίσως τίποτα δεν έχει σημασία» και αρχίζουμε να έχουμε προβλήματα υγείας, συναισθηματικά ή επαγγελματικο-οικονομικά. Επειδή πιστεύουμε ότι δεν αξίζουμε έτσι όπως είμαστε.

Και τότε πέφτουμε στην άλλη παγίδα. Στην προσπάθειά μας να προσδώσουμε αξία στο Εγώ μας, αρχίζουμε να πιστεύουμε ότι μας χρειάζονται οι άλλοι. Και δίνουμε, δίνουμε, δίνουμε, καμιά φορά χωρίς καν να μας το ζητήσουν. Κι όταν δεν πάρουμε την ευγνωμοσύνη και το βάθρο του ήρωα που περιμέναμε, κρεμάμε πάνω μας μερικά ακόμη ρούχα: τώρα πια είμαστε θύματα, αλήθεια τι κάναμε για να αξίζουμε τέτοια αντιμετώπιση, οι φτωχοί!

Λοιπόν, ιδού τα νέα: κανείς δεν μας χρειάζεται. Καθένας μας έχει μόνο την ευθύνη του εαυτού του και είναι καλό να συναντά τον δρόμο των άλλων μόνο και μόνο για να τους δείξει (ει δυνατόν μέσα από το παράδειγμα και όχι μέσα από θεωρίες) πώς θα βρουν τον εαυτό τους, πώς θα αναλάβουν την ευθύνη του.

Επίσης, καθένας μας έχει ευθύνη να επιτύχει. Έχει ευθύνη απέναντι σε αυτό που Είναι, να απαλλαγεί από τα κόμπλεξ του, τα «έξωθεν» προβλήματά του, τα χιλιάδες ενδύματα που φοράει σαν πανοπλία πάνω του και να λάμψει γι' Αυτό που πραγματικά Είναι. Γιατί στο θεϊκό επίπεδο, δεν χρειάζεται κανείς να κάνει τίποτε, χρειάζεται μόνο ΝΑ ΕΙΝΑΙ.

Νομίζω πως το χειρότερο απ' όλα είναι ότι πραγματικά μπορούμε να επιτύχουμε, αλλά πια φοβόμαστε ακόμη και την επιτυχία...

(Μια και μνημόνευσα το Esoterica, αντιγραφή και παράφραση από παλιότερο ποστ μου)

Ο εαυτός σε υπέρβαση

Ίσως αισθάνεστε κι εσείς, όπως οι περισσότεροι, ότι είστε το ίδιο πρόσωπο που ήσασταν χθες. Πιθανά να αισθάνεστε επίσης ότι είστε θεμελιακά το ίδιο άτομο που ήσασταν και πριν από έναν χρόνο. Πράγματι, φαίνεται ότι είστε το ίδιο άτομο για όσο διάστημα μπορείτε να θυμηθείτε.

Kάτι μέσα μας, λοιπόν, φαίνεται να παραμένει ανέγγιχτο από το πέρασμα του χρόνου. Είναι σίγουρο, όμως, ότι το σώμα μας δεν είναι το ίδιο που ήταν πριν από έναν χρόνο. Επιπλέον, είναι σίγουρο πως οι αισθήσεις μας σήμερα είναι διαφορετικές από ό,τι παλαιότερα. Επίσης, είναι σίγουρο πως οι σημερινές αναμνήσεις μας είναι διαφορετικές από εκείνες που είχαμε πριν από μια δεκαετία. Ο νους, το σώμα, τα συναισθήματά μας, όλα αυτά αλλάζουν με τον καιρό. Κάτι παρ' όλα αυτά δεν αλλάζει. Κάτι αισθάνεται το ίδιο.

Τι θα γινόταν άραγε αν μετακομίζαμε σε μια άλλη χώρα, αν δημιουργούσαμε νέες φιλίες, αν ζούσαμε διαφορετικά και αποκτούσαμε νέες εμπειρίες και σκέψεις; Θα εξακολουθούσαμε να έχουμε τη βασική εσωτερική αίσθηση του Εγώ. Αλλά ας σκεφτούμε και κάτι άλλο. Τι θα γινόταν αν αυτή τη στιγμή λησμονούσαμε τα πρώτα δέκα, δεκαπέντε ή είκοσι χρόνια της ζωής μας; Θα αισθανόμασταν πάντα εκείνη την εσωτερική αίσθηση του Εγώ, έτσι δεν είναι; Με λίγα λόγια, φαίνεται πως υπάρχει μέσα μας εκείνη η βαθιά και εσωτερική αίσθηση του Εγώ που ΔΕΝ είναι μνήμη, σκέψεις, νους, σώμα, εμπειρία, περιβάλλον, συναισθήματα, διαμάχες, αισθήσεις ή διαθέσεις. Όλα αυτά αλλάζουν, στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, χωρίς να επηρεάζουν την εσωτερική αίσθηση του Εγώ.

Κι όμως, συχνά κάνουμε το λάθος να ταυτίζουμε την αίσθηση του Εγώ με τη μνήμη. Η αίσθηση του Εγώ ΔΕΝ είναι η μνήμη, αλλά εκείνος που την παρατηρεί. Ίσως να μη θυμόμαστε τι συνέβη τον περασμένο μήνα, όμως εξακολουθούμε να έχουμε την αίσθηση του Εγώ. Τι κι αν δεν θυμόμαστε λοιπόν τα συμβάντα του περασμένου αιώνα; Εξακολουθούμε να αντιπροσωπεύουμε εκείνη την υπερβατική αίσθηση του Εγώ που είναι ένα σε ολόκληρο τον κόσμο. Αισθανόμαστε ότι δεν είναι έτσι μόνο και μόνο επειδή κάνουμε το λάθος να ταυτίζουμε την υπερπροσωπική αίσθηση του Εγώ με την ατομική μνήμη, νου και σώμα, που όμως είναι διαφορετικά.

Δεν είναι, λοιπόν, τόσο δύσκολο ίσως να αντιληφθούμε ότι ΚΑΘΕ συνειδητό ον έχει την ΙΔΙΑ εσωτερική αίσθηση του Εγώ και ότι όλος αυτός ο αριθμός των υπερβατικών Εγώ δεν είναι παρά ΕΝΑ. Στο βάθος της ψυχής μας υπάρχει η ψυχή της ίδιας της ανθρωπότητας και είναι για όλους ΜΙΑ. Υπάρχει ΕΝΑΣ Εαυτός που παίρνει όλες τις διαφορετικές εξωτερικές μορφές.

Ξετυλίγοντας το κουβάρι

Μεγαλώνουμε με παραμύθια, με ψεύτικους ήρωες και ψευδείς μεγαλειώδεις πράξεις. Τη σκυτάλη παίρνει η τηλεόραση με τις πλαστές εικόνες και τα πλαστικά είδωλα που προβάλλει. Έτσι εκπαιδεύουμε τον εαυτό μας να επιθυμεί βαθιά να είναι κάτι το ιδιαίτερο, κάτι που να μας διακρίνει από το ανώνυμο πλήθος. Πιστεύουμε ότι μόνο έτσι θα μας αγαπούν. Εγκαταλείπουμε αυτό που είμαστε για να κυνηγήσουμε τη χίμαιρα του τι θέλουν οι άλλοι να είμαστε προκειμένου να μας αγαπήσουν. Και κρυβόμαστε. Κρυβόμαστε τόσο καλά από τον εαυτό μας που τον χάνουμε. Μέσα μας παίζουν συνέχεια θέατρο η τιμωρία, ο έπαινος και ο φόβος μας και για τα δύο…

Με έναν εαυτό χαμένο, με μια λανθασμένη αντίληψη για το τι είναι ξεχωριστό και διαφορετικό, αγκιστρωνόμαστε σε προκατασκευασμένες θεωρίες που μας υπόσχονται αυτό που καθεμία θεωρεί υπέρτατο αγαθό: δύναμη, ομορφιά, σωτηρία, ευδαιμονία, αγάπη. Παύουμε να τολμάμε την προσωπική μας αλήθεια.

Όμως η προσωπική μας αλήθεια είναι η συμβολή μας στο γίγνεσθαι του σύμπαντος, το έδεσμα που κομίζουμε σαν δώρο στο Μυστικό Δείπνο που παραθέτει για χάρη μας ο Κόσμος. Η συμβολή αυτή είναι ούτως ή άλλως μοναδική, δεν έχει ανάγκη από πλαστούς ρόλους, μάταια όνειρα και αυταπάτες. Δεν έχει ανάγκη να ντυθεί κάτι άλλο απ’ αυτό που είναι. Αποδέχεται αυτό που είναι και το αγαπά. Έτσι φωτίζεται ο άνθρωπος.

Φωτισμένος είναι ο άνθρωπος που δεν διαφέρει από τους άλλους - και το γνωρίζει. Που δεν προσβλέπει σε ανέφικτα έργα και μεγάλα λόγια, αλλά αγκαλιάζει και αγαπά αυτό που είναι, δεχόμενος την όμορφη και απλή μοναδικότητά του.

Είναι αυτός που προσθέτει στην τάξη, τη γαλήνη και τη σιωπή του σύμπαντος. Που δέχεται και εκπληρώνει την υποχρέωση να παραμένει θετικός και αισιόδοξος εκεί που όλα φαίνονται δύσκολα και άσχημα, ακτινοβολώντας σαν φάρος στη φουρτουνιασμένη θάλασσα των καθημερινών προβλημάτων.

Αυτός που αφουγκράζεται την αλήθεια του, την τιμά και δεν την θεωρεί καλύτερη ή πιο σημαντική από την αλήθεια των άλλων…